۲۹ ژانویه ۲۰۱۴

روز دوشنبه پس از آنکه از سمینار سالانه زنان ایرانی در آلمان به برلین بازگشتم، با مطلب شخصی به نام اختر قاسمی با عنوان “درددل های زنانه و انتقادهای یک زن از برخی برخوردهای زنان فمینیست “مواجه شدم و به عنوان کسی که دو سال پیش در برلین در کمیته برگزارکننده برای بار اول شرکت کردم و امسال هم از شرکت کنندگان سمینار بودم خود را موظف دانستم که نکاتی را درباره ی یادداشت اختر قاسمی از منظر خودم، با شما در میان بگذارم. اول از همه باید بگویم، این نوشته را به وبسایت شبکه بین المللی همبستگی با مبارزات زنان، خواهم داد چرا که مخاطبان این نوشته قطعأ مردانی نخواهند بود که برای اختر قاسمی در وبسایت گویا نیوز با نگاه زن ستیزشان، دست زدند و هورا کشیدند، بلکه انسانهایی هستند که با نگاه غیر زن ستیز و همجنسگراستیز، در پی نقد و نه تخریب هستند. قبل از شروع به نوشتن نکات مد نظرم، باید این نکته را بگویم که نوشتن این چند خط کاری بسیار دشوار است چرا که پاسخ دادن به نوشته ای انتزاعی همواره کار پاسخ دادن به روشی غیرانتزاعی را دشوار می کند.

لازم می دانم نوشته را با ذکر این نکته آغاز کنم که همواره در زندگی شخصی و سیاسی ام تلاش داشته ام با نگاه انتقادی مسائل را ببینم و تحلیل کنم، این خصوصیت منجر به حذف مستقیم یا غیرمستقیم من توسط خودم یا دیگران از بسیاری از فضاهای سیاسی موجود چه در ایران و چه در غرب شده است (هرچند اکثر این فضاهای سیاسی نگاهی مردمحور به سیاست داشته اند).

زمانی  کمتر از سه سال پیش به آلمان مهاجرت کردم، تلاشم بر این بود که فضاهای سیاسی، فمینیستی و اجتماعی موجود در آلمان چه ایرانی و چه بین المللی را بشناسم و تجربه کنم. همین موضوع منجر به این شد که دو سال پیش، زمانی که سمینار سراسری زنان ایرانی در آلمان در شهر برلین برگزار می شد، به کمیته برگزاری بپیوندم و با زنانی که سالها پیش از من فعالیت فمینیستی و سیاسی خود را آغاز کرده بودند تبادل نظر و اطلاعات کنم چه در بخش نظری چه عملی. همین نکته نقض گفته ی خانم اختر قاسمی را در خود دارد، چرا که به عنوان فرد جوانی! که تازه وارد آلمان شده بود، توانستم خود را همراه و در یک سطح با زنانی ببینم که سالهای سال بود که این سمینارها را برگزار می کردند بدون اینکه آنها فکر کنند اولویتی نسبت به من دارند یا من اجازه دهم تفاوت سنی ما تبعیضی بین ما ایجاد کند. متأسفانه خانم اختر قاسمی در نوشته ی خود، از مفاهیم کاملأ تبعیض آمیز استفاده کرده اند که من در این نوشته در پی بازتولید آن مفاهیم نیستم، آنجا که ایشان به موهای سفید شرکت کنندگان اشاره کرده اند، برای من “سن گرایی” یا “تبعیض سنی” را به صورت کلی و  در نوشته ی ایشان واضحأ جوان گرایی  را در خود جای داده است. هرچند که گفته ی ایشان به هرحال محلی در واقعیت ندارد که برای مثال، سمینار امسال در فرانکفورت طیف های سنی مختلفی را به عنوان سخنران و شرکت کننده داشت، هرچند اگر ایشان این فکر را می کنند که جوانان در این سمینارها نمی آیند می توان این سوال را از جوانان پرسید که چرا شرکت نمی کنید؟! در عین حال، باید این نکته را تأکید کنم که نقدهای من به این سمینار زنان مانند دیگر فضاهای فمینیستی و سیاسی موجود، وجود دارد. دو سال پیش زمانی که به عنوان سخنران در سمینار زنان آلمان در برلین شرکت داشتم، بخشی از دغدغه های تئوریک خود را مبنی بر اینکه چه کسی زن است و می تواند در این سمینارها شرکت کند(آیا فقط زن بیولوژیک؟)، همراه با سه تن دیگر از دوستان در پنلی، بیان کردیم که علاقمندان می توانند آنها را در اینترنت بخوانند. اما برای من مسئله ی حیاتی ای موجود است که آیا من خودم را خارج از این جمع می بینم و می خواهم آن را نقد (یا با روش خانم قاسمی تخریب) کنم یا از داخل سعی در بهبود آن چه در بخش نظری و چه در بخش عملی، خواهم کرد. خوشبختانه باید بگویم که با توجه به اینکه وجود چنین جمع ها و سمیناری را نه تنها مطلوب بلکه ضروری می دانم، و با توجه به اینکه خود را فمینیستی می دانم که قرار نیست دستهایم را بالا بگیرم و بدون تلاشی از جانب خودم، بقیه ی انسانهایی که مبارزه می کنند را تخریب کنم، خود را عضوی کوچک از زنانی می بینم که قرار است دست در دست هم مبارزات علیه مردسالاری، همجنس گرا ستیزی، دگرجنس گرایی اجباری و زن ستیزی را که زنان ایرانی در آلمان ۳۵ سال پیش شروع کرده اند را با تمام چالش ها و کمی و کاستی هایش، پیش ببریم. خانم اختر قاسمی در بخشی گفته اند که همیشه سخنرانان و شرکت کنندگان افراد یکسانی هستند، سوال من از کسانی که مانند ایشان فکر می کنند این است که آیا شما تا بحال برای سخنران بودن درخواست کرده اید و رد شده اید یا آیا شما تا بحال خواستید به عنوان شرکت کننده در این سمینار باشید و به شما این اجازه داده نشده است؟! چرا ما همیشه متوقع هستیم که دیگران به ما اصرار ورزند در سمیناری شرکت کنیم که از آن ماست، که برای ماست، از ماست. هر ساله، برای هفته های متمادی، تبلیغ این سمینار در فضای مجازی همه جا به چشم می خورد و از کسانی که می خواهند در سمینار به عنوان سخنران شرکت کنند درخواست می شود که طرح پیشنهادی خود را برای کمیته برگزار کننده بفرستند، همانطور که پس از آن، آگهی ثبت نام در سمینار برای شرکت کنندگان باز هم در فضای مجازی منتشر می شود و علاقه مندان می توانند ثبت نام کنند. پس شانس و موقعیت شرکت برای همه ی زنان از هر سنی موجود است، اینکه افرادی متوقع هستند به صورت شخصی از آنها دعوت شود بحثی جداگانه است که به نظر نگارنده محلی از اعراب ندارد. ایشان گفته اند که در این سمینارها هیرارشی عجیب و رهبری پشت پرده ای وجود دارد، و این جمع، جمعی مافیایی ست، متأسفانه به این بخش آنگونه که می خواهم نمی توانم بپردازم چرا که ایشان اینقدر انتزاعی و تخریبی بحث کرده اند که در رد صحبت ایشان تنها می توان گفت: خیر اینگونه نیست، یا اینکه گفت: از چه هیرارشی ای صحبت می کنید؟ رهبری چه کسانی؟ همه ی کسانی که شرکت می کنند؟ و آیا شما تلاش کرده اید اگر واقعأ معتقدید هیرارشی وجود دارد این موضوع را بشکنید، هرچند اتهامات شما بی هیچ پایه و مدرکی ارائه شده اند و برای شما آسان است که خیلی کلی، جمعی بزرگ و متنوع را مافیا بخوانید چرا که ظاهرأ شما قرار نبوده که پاسخگوی کسی باشید. ایشان در جایی دیگر، می گویند که اگر زنی مستقل باشد و نگوید من فمینیست ام، جایی در این سمینار ندارد. این حرف باز هم بدون مدرک ارائه شده است و واقعی نمی تواند باشد، چرا که من و بسیاری از زنان دیگر در این سمینار خودمان را مستقل می دانیم، فعالیت های دیگر هم می کنیم و البته که احتمالأ هراسی از بلند فریاد زدن “من فمینیست هستم ” نداریم. سوالی که باید اینجا مطرح شود این است، وابسته به چه چیزی؟ وابسته به فمینیسم؟ در عین حال که می دانیم فمینیست بودن هم طیف وسیعی از افکار فمینیستی مختلف را در بر می گیرد. خانم اختر قاسمی، به شدت بدون ارائه دلیل می خواهد،واقعأ مافیایی را برای مخاطب از این سمینار بسازد که یا داخلش هستی یا خارج، این صحبت در مورد سمینار زنان در آلمان که هر ساله عده ای شرکت می کنند، عده ای جدید وارد می شوند، عده ای دیگر نمی توانند شرکت کنند و غیره صدق نمی کند. بعضی اوقات، هیرارشی را خود ما به وجود می آوریم در ذهن خود، در عمل خود، با حذف خود از جایی که باید از آن ما باشد و در بهبودش تلاش کنیم، پس از آن خود را در موضع قربانی  می گذاریم و همه دشمنان ما می شوند در  قصه ای که ما  در ذهن  خود پرورانده ایم و نقش پری بی گناه قصه را از آن خود کرده ایم.

خانم اختر قاسمی، در جایی دیگر زنانی را که سالهای سال است با وجود تهدیدهای دولتی و جوامع ضد زن و همجنسگراستیز، آشکارا زندگی کرده اند و در زندگی روزانه خود مقاومت و مبارزه کرده اند را تهدید به افشای رازهای زندگی خصوصیشان کرده است. تئوری از عمل نمی تواند جدا باشد همانطور که شخصی، سیاسی است. آیا ایشان با بیان این نکته اعلان جنگ کرده اند؟ جنگ علیه زنانی که جنگ را زندگی کرده اند و زنده مانده اند. خانم اختر قاسمی، ما سالهای سال است که در جنگیم، جنگ با دولتها، جنگ با مردسالاری، جنگ با زن ستیزی، جنگ با همجنس گرا ستیزی. ما سالهای سال است جنگیده ایم که حذف نشویم به خاطر زن بودن، که به حاشیه کشیده نشویم، از پدران خود فرار کرده ایم که خود را سانسور نکنیم، جلوی پدران و برادرانمان ایستاده ایم، با دولت ایران جنگیده ایم، با نگاه سیستماتیک ضد زن دولت ها. ما سانسور را مبارزه کرده ایم، شما بیایید و زندگی ما را افشا کنید که برخوردهای زن ستیز و همجنس گرا ستیز شما با ما زنان، اولین بار نیست که سعی در به پستو کشیدن ما می کند و ما مقاوم می مانیم.

به دلیل جلوگیری از طولانی تر شدن این نوشته، بحث خود را با آموزه ای از فمینیست های سیاه که در چند سال اخیر، من را تحت تأثیر قرار داده تمام می کنم، باید که خواهری (sisterhood) را به عنوان سرکوب شدگان این جامعه، سرمشق خود قرار دهیم. خواهری نه در مفهوم خانواده، بلکه در مفهوم فمینیستی آن، در مفهوم همبستگی داشتن، رفاقت کردن و فهمیدن یکدیگر. همراه دیگر رفقایم تلاش سالهای سال آنها و ما را برای مبارزه علیه زن ستیزی ارج می نهم و از درون هر روزه و هر ساله سعی در بهبود مبارزه مان می کنم.

لینک مطلب اختر قاسمی در گویانیوز

http://news.gooya.com/politics/archives/2014/01/174247.php

نقش مادران خاوران در دادخواهییکی از عرصه هائی که زنان در آن حضور فعالی داشته و دارند، جنبش دادخواهی است. در اینجا می خواهم از نقش مادران خاوران بگویم که نامشان با دادخواهی گره خورده است. آنها مادران و خانوده های اعدام شدگان دهه ۶٠ و کشتار زندانیان سیاسی تابستان ۶٧ هستند. آنها جلوی در زندانها با هم آشنا شده بودند. در  تابستان ۶٧ که ملاقاتها قطع بود آنها حس کردند که فاجعه ای شوم در زندانها در حال وقوع است. فاجعه اتفاق افتاد. هزاران زندانی را کشتند. صدای اعتراضی برنخواست. مادران تنهائی شان را با هم تقسیم کردند. دورهم جمع شدند. گورستانها را جستجو کردند و با اطلاعاتی که خود بدست آوردند، دانستند که عزیزانشان را در گورستان خاوران دفن کرده اند، در گورهای جمعی. آنجا میعادگاه شان شد، مکانی شد برای سوک، سوک عزیز خود و سهیم شدن در سوک عزیز دیگری.
اما آنها از نقش مادران سوکوار خود را فراتر بردند و به الگوی سنتی مادر عزادار، که نقشی منفعل دارد، تن ندادند. آنها پایه حرکتشان را بر حق شهروندی خود گذاشتند، حق آگاهی از آنچه بر فرزندانشان رفته بود و حق دادخواهی. آنها درد و عزای از دست دادن عزیزانشان را محدود به حوزه خصوصی نکردند و آن را به یک خواست مهم اجتماعی و سیاسی و به یک اقدام تبدیل کردند و خواستار روشن شدن حقیقت و پاسخ‌گوئی مسئولین شدند.
سالها بود که آنها همدیگر را می شناختند. جلوی در زندانها با هم آشنا شده و در سختی ها و بی پناهی ها یاور همدیگر شده بودند. دردی مشترک انها را بهم پیوند می داد. بسیاری از این آشنائی ها حتی به سالهای پیش از انقلاب برمی گشت به زندانهای دوره شاه پهلوی.  در آن زمان هم مادران و خانواده های زندانیان سیاسی گردهم آئی های خود را داشتند و دست به اقداماتی زده بودند. از برگزاری مجالس یادبود برای اعدام شدگان تا مثلا تجمعاتی در قم و بازار  برای جلوگیری از اعدام فرزندان شان در سال ١٣۵٠، تا اقداماتی گسترده تر در اوائل سال ١٣۵٧ برای توجه دادن به خواسته های فرزندان زندانی شان که در اعتصاب غذا بسر می بردند؛ تا تحصن با شکوه در کاخ دادگستری در دی ماه ١٣۵٧ که با آزادی آخرین زندانیان سیاسی پایان یافت.
آن تجربه ها و خاطره ها، به ویژه خاطره تحصن افتخارآمیز دی ماه ۵٧ که چه بسا با نقل و روایت به خاطره جمعی دیگر خانواده های زندانیان سیاسی تبدیل شده باشد، زمینه  را برای گردهم آئی های آنها در دهه ۶٠ فراهم آورد. کم نبودند زندانیان سیاسی دوره پیشتر که آزادی شان را در سال ۵٧ مردم با سرود و دسته های گل جشن گرفته بودند، به دست حکومت کنندگان جدید به جوخه های اعدام سپرده شدند.
ولی اگر حرکت خانواده ها را در این دو دوره مقایسه کنیم، متوجه تغییری در آن می شویم. چه چیزی تغییر کرده بود؟ گرچه اختلاف زمانی دو دوره کوتاه بود ولی مادران در جمهوری اسلامی تجربه جدیدی کسب کردند، تجربه ای به مراتب تلخ تر و دردناکتر. ابعاد جنایتهای این حکومت چنان بزرگ و دهشتناک بود که مادران و خانواده های اعدام شدگان را بیش از گذشته متوجه حقوق بشر کرد. در دوره پیش از انقلاب ۵٧ دیدگاهی که در مورد اعدام شدگان وجود داشت بیشتر با آرمان گرائی آمیخته بود تا نگاهی از منظر حقوق بشر. به این معنا که پیش از تجربه تلخ جمهوری اسلامی شخص اعدام شده عمدتا به عنوان شهید راه آرمانهایش تعریف می شد و حرکت مادران و خانواده ها رابطه تنگاتنگی با سازمانهای سیاسی داشت که در فضای انقلابی آن سالها اعدام شدگان را با دلالت بر حقانیت شان پیوند می دادند.بعدها به ویژه بعد از کشتار ۶٧ این نگاه تغییر کرد و مادران خاوران این پرسش را برجسته کردند: چرا فرزندان مان را اعدام کردید؟ در نامه شان در دی ماه ١٣۶٧ خطاب به وزیر دادگستری می خوانیم: ” ما سئوال می‌کنیم: کدام قانون اجازه داده است که حکم اعدام دسته جمعی صادر کنند؟”آنها اصل را بر دادخواهی قرار دادند. در همان نامه که با تجمع آنها در مقابل کاخ دادگستری همراه بود، نوشتند: “ما خانواده های قربانیان فاجعه اخیر و خانواده های زندانیان سیاسی خواستار اقدام فوری، جدی و مسئولانه شما هستیم.”  نوشتند: ” ما علیه مسئولین این فاجعه دردناک اعلام جرم می کنیم و خواهان آن هستیم که اینان بازداشت و در یک محکمه علنی محاکمه گردند.”
بعدها هم به رئیس جمهور خاتمی نامه نوشتند. هرگز پاسخی نگرفتند. به سازمانهای بین المللی حقوق بشر هم متوسل شدند. در سفر گالیندوپل به ایران در بهمن ١٣۶٨ جلوی دفتر سازمان ملل تجمع کردند و خواستار ملاقات با وی شدند. تجمع شان با خشونت مامورین مواجه شد. در سال ١٣٨١ به گزارشگران کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد نامه نوشتند. (این نامه ها را می توانید در سایت بیداران پیدا کنید)
به زبان و لحن این نامه ها توجه کنید! در نحوه بیان این نامه ها نکته مهمی نهفته است: زبان این نامه ها، شکوه و مظلوم نمائی نیست بلکه حق خواه و دادخواه است. و حکایت از این دارد که آنها از کلیشه سنتی زنان عزادار قربانی فاصله گرفته اند.این نامه نویسی ها جنبه دیگری هم دارد: مستند کردن خواسته ها و حرکت مادران از یک طرف و اعلام حضور از طرف دیگر، که البته محدود به نامه نوشتن نماند. ارائه نامه ها هر بار به شکل دسته جمعی و با تجمع صورت می گرفت و مهمتر از آن تجمع و حضور در گورستان خاوران بوده است. این تجمع ها در سالگرد کشتار ۶٧ و نیز هنگام نوروز وسیع تر می شد و مردم بیشتری را به خود جلب می کرد. خاوران تنها یک گورستان معمول نیست. خیلی از خانواده هائی که در آنجا جمع می شدند، اصلا نمی دانستند که فرزند، همسر، خواهر و یا برادرشان در کجا دفن شده است. خاوران جنبه سمبلیک هم دارد. مکانی است که حقیقت را در خاکش پنهان کرده است در استخوانهای زیر خاک در گورهای جمعی و گورهای بی نام و نشان و در حضور مادرانی که بر این حقیقت شهادت می دهند. خاوران مکانی است که نبرد بین حقیقت و انکار در آن جاری است. ولی این تنها نبرد سمبلیک تاریخی نیست. یک جنگ واقعی است بین مادران و خانواده ها که در برابرا انکار و برای روش شدن حقیقت و دادخواهی ایستاده اند و نیروهای امنیتی و پلیس، که انکار و مسئولیت نپذیری حکومت را نمایندگی می کنند.ما گفتمان و خواست دادخواهی را که امروز خوشبختانه تا حدودی جای خود را در جامعه ما باز کرده، مدیون این زنان هستیم، مدیون مادران خاوران. آنها بهای سنگینی بابت مقاومتشان پرداخته و می پردازند: از ضرب و شتم گرفته تا کنترل و تعقیب و بازداشت. مامورین از این هم فراتر رفتند و در زمستان ١٣٨٧ با وقاحتی بی نظیر خاوران را با بولدوزر خراب کردند و درب آن را به روی خانواده ها بستند. بر تعقیب و کنترل خانواده ها افزوده شده و آنها در خانه هاشان هم از آن در امان نیستند. ولی به گفته خانم منصوره بهکیش، یکی از فعالین مادارن خاوران، ” آنها هیچ گاه حاضر نشدند که از حقوق خود به عنوان یک انسان دادخواه دست بشویند و ظلمی را که در حق شان شده است به فراموشی بسپارند.”
بیست و پنج سال پیش زمانی که مادران و خانواده های اعدام شدگان در ایران به فرمان سکوت مقامات امنیتی که به تک تک آنها صادر شده بود، تن ندادند، هرگز نمی دانستند که اقدام شان پایه ای می شود برای حرکت دادخواهی در ایران. آنها سنتی را پایه گذاشتند که بعدها در حرکت مادران پارک لاله شاهد آن بودیم. در تابستان ٨٨ که جوانان معترض را در خیابان به گلوله می بستند، در اعتراض به این کشتار صدها زن در روزهای شنبه در پارک لاله جمع می شدند. در سایت های اینترنتی آنها خواسته هاشان را اعلام کردند. آنها خواستار قطع کشتار، آزادی زندانیان سیاسی و محاکمه و مجازات مسببین این کشتارها شدند. حرکت آنها با استقبال ایرانیان تبعیدی مواجه شد و در شهرهای مختلف خارج از ایران  در حمایت از دادخواهی این زنان و رساندن صدای آنها تجمع ها و تشکل هائی شکل گرفت که تا امروز هم ادامه دارد. آنها که تا حدی خودجوش ابتدا نام مادران عزادار را بر خود برگزیده بودند، یک سال بعد از شروع حرکتشان، نام خود را مادران پارک لاله تغییر دادند.
و نکته مهم اینکه، مادران خاوران بزرگداشت فرزندانشان را که در آن فضای خفقان با شهامت تمام در راه آزادی و عدالت در مقابل زر و زور حاکمان تاریک اندیش ایستادند، با دادخواهی پیوند زده اند، که آرمان عزیزانشان هم بوده است. آنها اندوه بی پایان از دست دادن عزیزانشان را از فضاهای خصوصی فراتر برده و آن را به یک حرکت تبدیل کرده اند و گرامی داشت آنها را وارد فضاهای عمومی کرده اند تا خواستی را مطرح کنند که نیاز بزرگ جامعه ما است: فراموش نکردن و عدالت.منیره برادران، ٢٠١٣

سخنرانی منیره برادران در سمپوزیوم “وقتی زنان خفته برخیزند، کوهها به لرزه درخواهند آمد” که از طرف عدالت برای ایران در روز هشت ژوئن ۲۰۱۳ در لندن ترتیب داده شده بود

شادی امین، «فعال جنبش زنان و حقوق همجنس گرایان» در برنامه ای که به کوشش «جامعه زنان ایرانی برای دفاع از دمکراسی» در پاریس برگزارشد با طرح این پرسش که «آیا واقعا در حال حاضر می توانیم از جنبش زنان حرف بزنیم؟» گفت: به نظرم این سوال کلیدی و پاسخ به آن هست که در واقع وظایف و سمت و سوی حرکات آتی ما را مشخص می کند. در بین فعالین این جنبش نیز این بحث مطرح هست که آیا جنبش زنان هنوز وجود دارد و یا ما با محافل پراکنده و تضعیف شده ای روبرو هستیم که عملا کار کرد واقعی اجتماعی ندارند؟شادی امین که موضوع صحبتش، «جنبش اعتراضی اخیر در ایران و درس هایی که جنبش زنان باید بگیرد» بود در پاسخ به پرسش فوق اظهار داشت: برای اینکه بگویم من در این مورد چطور فکر می کنم لازم هست که مختصری از چالش های نظری سه سال گدشته را برایتان بیان کنم.

سال ۸۸، خرداد، فردای انتخابات و فرداهای آن، تمامی تصاویر، فیلم ها، پیام ها و صداهایی که از ایران می رسند، بیانگر بروز خشمی سی ساله اند. فرصتی بازیافته برای ابراز نارضایتی از آنچه در این سی سال بر ایشان رفته است. تظاهرات و حرکات آن روزها برای کسانی که تجربه قیام و انقلاب ۵۷ و سالهای ۵۹ و ۶۰ را دارند، یادآور خاطراتی از شور و آرمانگرایی ای بود که متاسفانه به بار ننشست.
مترجم کتاب «قدرت و لذت» افزود: در همان ایام در مقاله ای در مورد «چگونکی حضور جنبش زنان در اعتراضات» و تنها یک هفته پس از ۲۲ خرداد نوشتم: «در پس سرکوب ۲۸ ساله و سکوت سالیان و امید بستن به بالایی ها، مردم و به خصوص نسل جوان، از تجربه کافی برای چنین صحنه گردانی عظیمی کم بهره اند.»

وی ادامه داد: تقلب بزرگ انتخاباتی باند احمدی نژاد و بی توجهی به آراء مردم که با امید تغییر در صندوق ها ریخته شده بود، انگیزه ای شد تا اقشار وسیع و متنوع اجتماعی به خیابانها آمده و با طرح شعارهایی که تنها به باز پس گرفتن رای هایشان محدود می شد، به جدال با قدرت مطلقه دولت برخیزند. / در این بین اما اصرار بر حفظ همبستگی و طرح شعارهایی که فقط “نه” به احمدی نژاد را در پی دارد، و محدود کردن و تنزیل اعتراضات به دفاع از “موسوی”، این نگرانی را ایجاد می کند که بار دیگر تجربه تلخ “وحدت کلمه” خمینی علیه “دیکتاتوری شاه” تکرار شود. / تفاوت بسیار جدی اما در قاطعیت خمینی برای سرنگونی رژیم شاه بود که با جمله معروف “شاه باید برود” بیان می شد و قاطعیت موسوی و کروبی برای تفکیک صفوفشان از نیروهای برانداز و تلاش برای حفظ کلیت نظام. نکته ای که عملا در کنار عوامل و دلایل دیگر یکی از دلایل شکست جنبش در این مرحله بود.
این فعال جنبش زنان با بیان اینکه « در همان زمان مسئله ی چگونگی مواجه شدن با جنبش عمومی و اعتراضات خیابانی آغازگر بحثی جدی در جنبش زنان شد.»، گفت: «در مجموع دو نظر فرای اختلاف نظرات جزئی در هر گرایش وجود داشت. نظری که خواهان استحاله جنبش زنان در جنبش ” دمکراتیک ” و عمومی بود، و نظری که بر حفظ استقلال و طرح مطالبات این جنبش تاکید داشت.
استدلال نظر اول باز هم بر اولویت ها و مقابله با انشقاق جنبش استوار بود و استدلال نظر دوم عمدتا از تجربه گرانبهای انقلابات و تحولات در دیگر کشورها و همچنین تجربه زنان در انقلاب ۵۷ بر می خاست.
نگاهی به صفوف تظاهرات آن دوره نشان می داد که در کشوری که اتوبوس ها، کلاسهای درس، اماکن ورزشی و در یک کلام تمام گوشه و کنار زندگی اجتماعی اش زیر سایه “جدایی جنسیتی” و تفکیک “زنانه” از “مردانه” بوده است، معترضین با صفوف مختلط زنانه و مردانه به خیابان می ریزند، به “حجاب” تا حد امکان بی اعتنایی نشان می دهند، درگیر می شوند، دفاع می کنند، زخمی می شوند و فریاد می زنند. اما این فریاد هنوز رنگ و بوی خواستها و مطالبات مستقل زنان را نداشته و در هیاهوی شعارهایی چون “می کشم، می کشم، آنکه برادرم کشت”، “موسوی، موسوی، رای مرا پس بگیر”، و یا “ایرانی با غیرت، حمایت، حمایت” گم می شود؛ حضور این زنان گم می شود، صدایشان گم می شود و بیم آن می رود که بار دیگر زنان و خواسته هایشان در حرکتی “همبسته”، به زیر گرفته شوند، که باز هم مطالبات زنان آن مطالباتی باشد که طرحش به “روز آخر” موکول شود، که طرحش “همبستگی” را بر هم می زند که “اولویت ها” را بر هم می ریزد و در یک کلام، طرح آن مختومه اعلام می شود.
پیام این شعارها هرچه که باشد نمی تواند ربطی به جنبش فمینیستی و مطالبات زنان داشته باشد. در این شعارها “غیرت” به عنوان ارزش و صفتی برتر برای ایرانی ها، و قتل واعدام به عنوان عملی مبارزه جویانه تبلیغ می شوند.»
شادی امین در ادامه با طرح این پرسش که «چرا زنان نتوانستند از این اعتراضات به نفع خواسته های خود بهره بگیرند؟»، اظهارداشت: «در شرایطی که زنان و فعالین این جنبش اجتماعی، در دوره پیش از انتخابات فرمایشی تلاش کردند با طرح مطالبات مستقل خودشان در این روند دخالتگر باشند، سئوال برانگیز است که چرا در شرایط حضور صدها هزار نفره مردم در خیابانها، از فرموله کردن مطالباتشان و طرح شعارهایی در رابطه با آن و یا حداقل ایجاد گفتمانی که به این روند بینجامد غافل ماندند؟ پاسخ این سوال در چگونگی حضور زنان در این جنبش نهفته است.
زنان نه به عنوان یک جریان سازمان یافته در این حرکت شرکت داشتند و نه به عنوان یک جنبش اجتماعی با خواست های خود در این اعتراضات فعال بودند. زنان و فعالین این جنبش به صورتی کاملا پراکنده و فردی در کنار زنان منفرد دیگر در این حرکات شرکت داشته و هزینه دادند، اما این با زدن مهر خواسته های زنانه بر این جنبش تفاوت جدی دارد. به هر رو متاسفانه بنا به دلایل عدیده این جنبش دائم به عقب رانده شد و نیروهای دولتی توانستند بار دیگر خیابان ها را از صاحبین اصلی آن بازپس گیرند.»
وی «درک از شفافیت، “نگاه به قدرت و سیستم سرکوب و نحوه مواجهه با آن” و نیز اتخاذ روش های سازماندهی شده و فعالیت متناسب با اوضاع جدید را از دیگر چالش های مهم جنبش زنان در شرایط کنونی دانست و گفت: در همان زمان بخشی از فعالین چه در داخل و چه در خارج از کشور بر این نظر بودند که : چگونه می توان در فعالیت های آتی سیستم سرکوب را دور زد؟ چگونه می توان از آسیب پذیری فعالین جنبش جلوگیری کرد؟ اگر تا دیروز برای اثبات اینکه فعالیت هایمان در چهار چوب قانون همین آقایان و خانمها بود، به انتشار عکس و گزارش مشروح آنها اقدام می کردیم، امروز که برایمان ثابت شده که حتی این حد فعالیت ما را بر نتابیده و ما را به “اقدام علیه امنیت ملی” و”بر هم زدن نظم عمومی و تشویش اذهان عمومی” متهم کردند، در واقع بر ماست که تاکتیک و استراتژی های نوینی در مقابل خود و جنبش زنان قرار دهیم. واقعیت این است که جنبش زنان با تاخیر وارد این بحث می شود. بحث سازمان دادن خود به عنوان جنبشی که مورد سرکوب و تحت تعقیب دستگاه سیاسی و امنیتی عریض و طویلی است که حتی به قوانین خودش نیز پایبند نیست، چالشی است که سالهاست در مقابل این جنبش و فعالینش قرار دارد. متاسفانه اما به دلایل بسیار به این بحث توجه جدی صورت نگرفته و تا کنون نیز ضربات خود را به این جنبش تحمیل کرده است” (۱)
امین افزود: نظر دیگری که بر فعالیت شفاف و علنی تاکید داشته و هیچ درکی از تفاوت فعالیت علنی و سازماندهی علنی نداشته، نمی توانست تصور کند که می توان و باید در شرایط امنیتی ایجاد شده و خطرات فراوان موجود برای فعالین و برای حفظ این نیروها به اشکال دیگر سازماندهی روی آورد. نظریه ای که محبوبه عباسقلی زاده نیز در مقاله ای تحت عنوان «بحران عاملیت» (۲) به آن اشاره کرد و معتقد بود: مهمترین مسئله جنبش زنان در مخالفت با فعالیت غیر علنی به خطر افتادن “عاملیتی ” است که با “رویت پذیر” بودن گره خوردن است. سئوال این افراد این است که چگونه می توان از طریق فعالیت غیرعلنی بر روابط قدرت، در موضوعی مانند تغییر قوانین اثر گذاشت؟ با اعتماد مردم را به فعالیت چهره به چهره جلب کرد؟ یا حتی جدا سازی جنسیتی در آموزش و اشتغال را از بین برد؟ لازمه این اقدامات حضور در فضای عمومی و فعالیت علنی است در غیر این صورت جنبش زنان “عاملیت” خود را از دست خواهد داد و تبدیل به نیروهای سیاسی غیرعلنی با ساختارهایی هرمی و روابطی غیردمکراتیک خواهد شد، تجربه ای که جنبش زنان در دهه شصت از آن عبور کرده است و قصد بازگشت به آن را ندارد.”
این فعال جنبش زنان با بیان اینکه: « در واقع ما در دو عرصه “حضور در اعتراضات” و “طرح مطالبات” و همچنین “روی آوری به موقع به اشکال متنوع سازماندهی” نتوانستیم با تعمیق بحث ها به نظری منسجم و کارا دست یابیم.»، ادامه داد: در عین حال به نظر من یکی از مهمترین دلایل شکست این دوره علاوه بر رهبری سازشکار، عدم سازماندهی مستقل نیروها، و پایین ماندن سقف مطالبات، نداشتن چشم انداز و …، مسئله دست کم گرفتن فاکتور سرکوب بود. اعتماد به دستگاه «امنیتی – نظامی» سرکوب در شیوه پس دادن بازجویی ها و مقابله با نیروهای سرکوب در خیابان ها خود را نشان می داد. در همین خطاکاری و ساده انگاری زیانبار است که یکی از این فعالین در آن روزها می نویسد: بنابراین بسته شدن فضاهای عمومی پدیده تازه ای برای فعالان جنبش نیست. آنها مدتهاست که تحت سرکوب و فشار سیاسی و امنیتی بودنده اند و به همین دلیل برنامه ریزی های جمعی خود را به میلینگ لیست ها منتقل کرده اند.”
در واقع چنین رویکردی اساسا حوزه های تحت کنترل دولت را یا ندیده است و یا هنوز به دولت به عنوان سازمانده امنیت اجتماعی نگاه کرده و با دوستی و اعتماد به او می نگرد. اعتمادی که ریشه در نگاه اصلاح طلبان حکومتی به دستگاه امنیتی داشته و خود آنها نیز از آسیب های چنین خطایی در امان نماندند.
اما اگر یکی از اهداف سرکوب، ایجاد ترس و به انفعال کشانیدن نیروهای فعال است، هدف دیگر آن قطع ارتباطات یک جریان یا گروه با بدنه اجتماعی و مخاطبان خود است. به نظر من در این زمینه نیروهای دولتی به موفقیت دست یافته و بدین معنی جنبش زنان در یکی از ضعیف ترین مقاطع حیات خود در رابطه با مخاطبین خود به سر می برد.
در واقع فعالین این جنبش راه حلشان برای حفظ بقای علنی، کاهش خواسته ها و مطالبات شان بود. در دو نشست این فعالین با زهرا رهنورد تحت عنوان همگرایی جنبش سبز، شاهد پس گرفتن بسیاری از مطالبات مطرح در جنبش زنان من جمله رفع خشونت از زنان، آزادی بیان ، آزادی تشکل و تغییر قانون اساسی هستیم.
شادی امین با اشاره به خروج اجباری طیف وسیعی از فعالین شناخته شده ی جنبش زنان و زندگی آنان در تبعید اظهارداشت: هر چند که این حضور چند گون بوده و هنوز با توجه به تسلط گفتمان رژیم جمهوری اسلامی در مورد هویت پناهندگی و مقوله “فرار” و ” تبعید” بسیاری مشغول انکار “ماندنشان” هستند و هنوز پس از نزدیک به دو یا سه سال از آمدنشان، از قصدشان برای بازگشت می گویند، و بی اعتقادیشان در مورد تاثیر گذاری فعالیت در خارج از کشور را نشان داده و تبلیغ می کنند. یادمان باشد که دولت برآمده از انقلاب، دولتی از عناصر خارج از کشوری بود.
وی اضافه کرد: اما این خروج اجباری تنها باعث خلا در سازماندهی و پیشبرد نظرات درون تشکل های موجود نبود. این خلا و به موازات آن سرکوب و فضای بحرانی جامعه، فشار زیادی را بر مجموعه فعالین زنان وارد کرد که در واقع باعث انحلال بسیاری از تشکل ها از درون شد. آن تشکل هایی هم که ظاهرا فعالیت خود را ادامه دادند، مثل سایت کانون زنان، عملا سطح و کیفیت و حجم کارشان، افت جدی داشته و بیشتر به عنوان محفلی از شبکه روابط فامیلی و دوستی عملکرد دارد.
کمپین یک میلیون امضا نیز که هدف خود را جمع آوری امضا بر علیه قوانین تبعیض آمیز و ارائه آن به مجلس شورای اسلامی و مذاکره با نمایندگان قرار داده بود با بحران مشروعیت کل رژیم روبرو شده و عملا با یک بن بست جدی در عرصه تدوین استراتژی و تاکتیک خود روبرو شد. و البته پیش از آن نیز با بحران هایی در خود کمپین و رهبران آن عملا با بن بست های جدی در فعالیتش روبرو شده بودند.
میدان زنان عملا فعالیتش متوقف شد و کمپین هایی چون “قانون بی سنگسار” نیز مرکز ثغل فعالیتشان به خارج از کشور و در ارتباط با سازمان های بین المللی منتقل شد.
ائتلاف علیه قانون خانواده نیز عملا منحل و بعدها عده ای از فعالین تنها به ایجاد سایت تا قانون خانواده برابر، در رابطه با خبر رسانی در این مورد اقدام کردند که البته زحمتی در خور توجه است.
فعالیت زنان منسوب به اصلاح طلبان و بخشی از فعالین سکولار جنبش زنان در دو ۸ مارس گذشته نشان داده است که این فعالین حتی در حمایت از زندانیان سیاسی زن و دستگیری های وسیع و همینطور فشارهایی که با استفاده از تابوهای عدیده اجتماعی بر زندانیان سیاسی جهت اعتراف گیریهای تلویزیونی اعمال می شود ساکت بوده و نتوانسته است عکس العمل نشان دهد.
به عنوان نمونه به پخش فیلم اعترافات آقای جواد توسلیان، همسر شیرین عبادی در دوم خرداد ۸۹ و قبل از آن پخش فیلم درمورد فعالین زنان و پس از آن نیز پخش فیلم از اعترافات ساختگی، بند ۲ الف، و رابطه ی جنسی و دیگر موارد می توانم اشاره کنم. همچنین می توانم اشاره ای هم به عدم مقابله و اعتراض این فعالین به اعدام ها داشته باشم.
شادی امین در ادامه از گفتمان مهاجرت و تبعید به عنوان یکی از عوامل انشقاق در جنبش زنان نام برد و اضافه کرد: بحث مهاجرت و نگاه اینان به فعالین تبعیدی نیز متاثر از گفتمان غالب، گفتمانی ست که عملا مانع از یک کنش همبسته و جمعی ست، مگر اینکه خارج از کشوری ها در دفاع از اقدامات آنان به بازتکثیر همان حرفها در اینجا بپردازند. متاسفانه این نگاه و عدم چالش جدی و سازنده با نیروهای تبعیدی و تلاش در جهت بی اعتبار کردن آنان در سال های گذشته افزایش چشمگیری داشته است.
وی در ادامه به نوشته ای از فاطمه گوارایی در خصوص ۸ مارس و نیز به سخنان مطرح شده توسط برخی فعالین جنبش زنان در مراسم ۸ مارس امسال در تهران اشاره کرد و گفت: فاطمه گوارایی در مطلبی به مناسبت ۸ مارس می نویسد؛ ” اما برغم ادامه فعالیت هر فعال زن در هر نقطه ای که هست و پذیرش یک تقسیم کار نانوشته مبتنی بر تجربه خاص زنان، که متناسب با هر شرایط، فعالیتهای خود را با آن تنظیم می کنند و به سازمان دهی مطابق با نیاز، امکانات و شرایط دست می زنند دو چالش اساسی ۱- حفظ استقلال و یا در درون جنبش دمکراسی خواهی ایران بودن و ۲- اصالت فعالیت در داخل یا خارج، جنبش زنان را با پرسشهای اساسی و اختلاف نظر مواجه ساخته است. ” (۳)
و یا برای مثال؛ در ۸ مارس امسال که به شیوه اوایل دهه ۷۰ برگزار شده و باز هم به شیوه میهمانی در خانه یکی از فعالین بوده، مینو مرتاضی لنگرودی در پاسخ به این سوال که آیا جنبش زنان مرده است می گوید؛ به عنوان یک عضو از خانواده «ملی- مذهبی» که همواه برای برگزاری این چنین مراسمی با مشکل روبرو بوده و در دو سال اخیر نه تنها اجازه برگزاری این دست مراسم را در محیط عمومی که حتی در محیط خصوصی هم نداشته است، اما امروز توانسته است با وجود تمام این محدودیت ها در مراسمی شرکت کند که برای بزرگداشت هشتم مارس روز جهانی زن در ایران برگزار گردیده؛ و بالاخره می گوید: “جنبش زنان به علت همین انعطاف پذیری که دارد، همیشه زنده می ماند.”
هاله صفرزاده، دیگر فعال جنبش زنان در ادامه سخنان مینومرتاضی می گوید نمی دانم چه کسی یا کسانی به خود جرات می دهند این سوال را مطرح کنند؟! او اشاره اش به سوال آیا جنبش زنان مرده است بود. او در ادامه تاکید می کند :« جنبش زنان در سخت ترین شرایط هم پویا و انعطاف پذیرو زنده بوده است .»
و یا ناهید توسلی در همان مراسم پیرامون خروج بخشی از کنشگران از کشور می گوید: ” ببینید مهاجرت برخی از کنشگرانِ در زمینه سازی و مهیا کردن راه رسیدن به حقوق زنان حتما نقش دارد؛ اما از آنجا که این کنشگری ها در فضایی جدا از فضای جغرافیایی – فرهنگیِ ما صورت می گیرد، به نتیجه ای که شاید می خواهیم و انتظارش را داریم، نه تنها نمی رسد بلکه به دلیل کم اثرتر بودن این کنشگری در فضای «فرهنگی – تاریخی» و حتی جغرافیایی بیگانه، به گونه ای موجب هدردادن نیروهایی می شود که اگر با روش مسالمت آمیز و منطقی و البته به دلیل ویژگی های فرهنگی و سنتی موجود در درون مرز جغرافیایی مان باشد بدون شک موثرتر خواهد بود.” می دانم می خواهید بگوئید که این کنشگران مهاجرت کرده اند و گزیری هم از این مهاجرت نداشته اند. بله من هم با شما موافقم و دلیل آن را می فهمم اما در پاسخ به تاثیری که از آن می پرسید، در عین تائید این کنشگری و مسلماً نتیجه های مثبت آن، اما آن را درازمدت، عمیق و قابل کاربری در داخل نمی دانم.”

امین در بخش دیگری از سخنانش اظهارداشت: به گمان من مادامی که این کنشگران به جای تلاش برای توضیح چگونگی مفید بودن حضور خود در ایران و یافتن بهانه هایی برای چنین وضعیتی، به بیان واقعیات موجود و دلایل افت این جنبش نپردازند، ما همچنان در سیطره یک دروغ بزرگ خواهیم ماند، دروغ پویایی و حضور وسیع و زنده جنبش زنان. این دروغ ما را از یافتن راه های برون رفت از این وضعیت باز می دارد

به نظر من امروز مجموعه کنشگران این جنبش چه در داخل ایران و چه در خارج از ایران می بایستی در جست و جوی پاسخ به چگونگی یافتن راه هایی برای مقابله با سیستم سرکوب به عنوان یکی از بزرگترین موانع در مقابل این جنبش و در عین حال بحثی عمیق در گشایش گره بین دو نسل و تبعیدی ها و داخل کشوری ها باشد.
مادامی که ماندن در ایران و به بیان دیگر استراتژی بقا به هر قیمتی، حتی سکوت و در مواردی تن دادن به خواست بازجویان و یا بستن ساک و راهی زندان شدن، ارزش قلمداد می شود، مقاومت و تبعید به عنوان یک عمل سیاسی همچنان مورد تحقیر و باعث فاصله انداختن بین پیکره این جنبش خواهد شد.
شادی امین، «فعال جنبش زنان و حقوق همجنس گرایان» در پایان سخنانش گفت: جنبش زنان به عنوان یکی از جنبش های مهم اجتماعی و از سوی دیگر به عنوان یکی از جنبش هایی که توانسته است به ویژه در ۱۵ سال گذشته به شکوفایی و دخالت گری زنان بسیاری در مباحث «سیاسی – اجتماعی» یاری برساند و زنان بسیاری را جذب فعالیت و گفتمان فمینیستی نماید، می تواند با پیوند و نزدیکی بیشتر با فعالین دیگر جنبش های اجتماعی از جمله فعالین جنبش دانشجویی و فعالین جنبش کارگری و یا محرومین از حق تحصیل و یا … به تقویت صفوف خود بپردازد. این کار بدون درک واقع گرایانه از شرایط موجود و جایگاه این جنبش ممکن نیست.

گفتنی است در این مراسم همچنین خانم «شوکریا حیدر»، رئیس انجمن نگار و مشاور امورجوانان در وزارت فرهنگ افغانستان ضمن بررسی جنبش زنان افغانستان درمورد چالش ها و چشم انداز این جنبش سخنرانی کرد.
در پایان مراسم نیز خانم شادی امین، «فعال جنبش زنان و حقوق همجنس گرایان» و خانم شوکریا حیدر، «رئیس انجمن نگار و مشاور امورجوانان در وزارت فرهنگ افغانستان» به سوالات حضار پاسخ دادند.

(۱): www.jensedigar.com
(2): shabakeh.de
(3): we-change.org

سوسن محمدخانی غیاثوند (هیوا ایل)
Kurdnews4@gmail.com
عکاس: «ف. رکنی»

پس از آن گلرخ جهانگیری به روی صحنه آمد و با اجرای زیبای ترانه های زندان بار دیگر موسیقی را برای حفظ حافظه تاریخی به کار گرفت. صدای زیبای گلی و حس نهفته در این اشعار فضای خاصی را ایجاد کرده بود.

با اینکه این برنامه سراسر نگاه به رنج های زنان در دهه ۶۰ بود، اما مورد استقبال نزدیک به ۱۸۰ نفر از علاقمندان و فعالین سیاسی شهر قرار گرفته بود.

ویدیو کلیپ کوتاه این برنامه را در این آدرس می توانید ببینید:

تاریخ سرکوب‌شدگان، تنها تاریخ قربانی‌شدن‌ها نیست، بلکه تاریخ مقاومت و مبارزه بشری برای رسیدن به دموکراسی و آزادی نیز هست. بدون مستند کردن این تاریخ، بدون گفتن این تاریخ برای آن‌هایی که نمی‌دانند، بدون به اشتراک گذاشتن این تاریخ، از بستری به بستر دیگر، از سرزمینی به سرزمینی دیگر، از زمانی به زمانی دیگر، بشر می‌تواند فجایعی را که پیش از این به‌بارآورده باز هم به‌بارآورد. بشر می‌تواند جنایت‌هایی را که پیش از این انجام داده باز هم مرتکب شود

به نقل از ویلاگ شادی صدر

امروز عصر در مجلس بریتانیا سخنرانی داشتم. موضوع برنامه، “بحران حقوق بشر در ایران” بود و من بررسی وضعیت زندانیان سیاسی زن را به عنوان موضوع صحبتم انتخاب کرده بودم. در این سخنرانی من زندانیان سیاسی زن را به چهارگروه تقسیم کرده بودم: اولین گروه، زندانیانی هستند که تنها به دلیل مذهب خود زندانی می شوند، مانند بهاییان و مسلمانان مسیحی شده، از این گروه، من فریبا کمال آبادی ومهوش ثابت، رهبران جامعه بهایی را که به ۱۲ سال حبس محکوم شده اند مثال زدم. گروه دوم، زندانیانی که به دلیل عضویت خود یا افراد خانواده شان در گروههای سیاسی مخالف در زندان هستند، و شبنم مددزاده، یکی از آنهاست. وکلا، روزنامه نگاران و فعالان جنبش زنان و سایر جنبشها، گروه دیگر بودند؛ بهاره هدایت، نسرین ستوده، فاطمه مسجدی و مریم بهرمن زندانیانی بودند که من درباره وضعیتشان صحبت کردم و گروه آخر، شهروندان گمنامی که در اعتراضات پس از انتخابات دستگیر شده اند.

گروه دیگری که درباره آنها حرف زدم، فعالان زنی بود که پس از انتخابات دستگیر شده و در اثر فشارهای داخلی و بین الملل، پس از مدتی آزاد شده اند اما در عین حال، در دادگاه به حبسهای طولانی مدت محکوم شده و هرلحظه ممکن است به زندان فراخوانده شوند. شیوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر، که با وثیقه ۷۰۰ میلیون تومانی در خارج از زندان به سر می برد، یکی از آن مثالهاست که هرلحظه ممکن است برای گذارندن ۴ سال از بهترین سالهای زندگی خود به زندان رجایی شهر احضار شود.

و البته در پایان فهرست، یادی هم کردم از زندانیان زنی که دیگر بین ما نیستند؛ کشتگان ما: شیرین علم هولی، زهرا بهرامی و هاله سحابی.

در عین حال من به موضوع آزارهای مبتنی بر جنسیت اشاره کردم که در جامعه ایران و از جمله در زندان، تمامی جنبه های مختلف زندگی زنان را تحت تاثیر قرار می دهد. به نامه اخیر زندانیان سیاسی محبوس در بند قرنطینه زندان اوین اشاره کردم، توصیف آنها از شرایط غیرانسانی حاکم بر زندگی شان و بخش مهم نامه که در آن شهادت می دهند که در اتاقهای بازجویی، روح زنان زندانی بارها مورد تجاوز واقع شده است.

در آخر، به این نکته اشاره کردم که آزار جنسی زنان در زندانها باید به فوریت و به شکلی اثر بخش پیگیری شود، نه فقط برای اینکه قربانیان به تسکین و آرامش برسند بلکه به این دلیل که هر زنی که روح یا جسمش در زندان مورد تجاوز قرار می گیرد، هزاران زن در خارج از زندان، خود، یا به خاطر ترس خانواده هایشان، دست از فعالیت برداشته، به سکوت و انزوا کشیده می شوند.

متن کامل سخنرانی به انگلیسی در اینجا قابل دسترس است.

پاورپوینت سخنرانی به همراه عکسهای زندانیان اینجا آپلود شده است.

اعلان برنامه و اسامی دیگر سخنرانان را در اینجا می توانید ببینید. یکی از سخنرانان، امید جلیلی، کمدین معروف ایرانی – انگلیسی بود که با بیان تجربه دردناک خود از زندگی به عنوان یک بچه بهایی در جامعه ایرانی و یک خارجی در جامعه انگلیس، خنده تلخی بر لبان همه  نشاند.

روز جمعه ۴ فوریه ۲۰۱۱

طبق معمول هر سال در همین فصل با گروه کوچکی اززنان با تفاوت های فکری و سنی مختلف به محل سمینار رسیدیم. قرار بود  ساعت ۳ در محل سمینار نام نویسی ما انجام بگیرد. اتاق های خودمان را تحویل گرفتیم. به سمت کافه تریا در محل سمینار رفتم در آن جا دوستان نشسته بودند.  با دیدن هریک از آنها خوشحال و شاد می شدم و با هم کلی به گپ زنی در مورد موضوعات مختلف می پرداختیم. دوستان برگزار کننده مرتب ما را به سالن فرا می خواندند من با صدای آنها به طرف سالن رفتم زمانیکه به سالن رسیدم چشمم به صحنه ای که برای اجرای برنامه ها ترتیب داده شده بود افتاد. از زیبایی صحنه حظ بصری بردم و به وجد آمدم.  رفتم جلوی صحنه تا بتوانم آن همه زیبایی را از نزدیک ببینم و حسش کنم. نگاهم به سمت راست سالن افتاد یک سبد پر از گلهای رنگی روی یک میزپایه دار گذاشته شده بود. در سمت چپ صحنه تصویرمرگ ندا آقا سلطان  که نماد جنبش مردمی ایران بود، روی یک صندلی آرام و با چشمان نیمه باز به تماشای ما نشسته بود. تابلوی او روی دیوار نبود بلکه روی صندلی در کنار ما، حرف می زد. و من تمام مدت در حیرت بودم که چرا این تصویر به من انرژی منفی نمی دهد چرا برای من خشونت را تداعی نمی کند. در همان سمت چپ نزدیک صندلی ندا یک تک درخت زیبا که از گلهای رنگارنگ درست شده بود و یک سبد خیلی زیبا و پر از گل روبروی این درخت قرار گرفته بود. آره وقتی وارد سالن شدم این نوع از صحنه آرایی که معلوم بود در آن فکر و سلیقه بکار رفته است، نظرم را جلب کرد و آفرین گفتم به آن هایی که این فضا را بوجود آورده بودند. تصمیم گرفته بودم با ضبط کوچکم به ثبت تمام لحظات سمینار بپردازم. با خودم گفتم حالا که دوربین ندارم حداقل می توانم به شکل صوتی به ثبت خودمان بپردازم. ولی افسوس چنان محو صحنه شده بودم که فراموش کردم ضبط کوچکم را روی میز بگذارم. افتتاحیه سمینار با حضور ۳ زن به نام های فریماه اصلی ، منیژه عرفانی، اشرف دهقان انجام شد. آنها با هم دست به یک ابتکار جالبی زده بودند و به جمع آوری وقایع تاریخی- سیاسی جهان، در این ۳۰ سال اخیر پرداخته بودند. هر کدام از آن ها به خواندن بخشی از تاریخ بصورت کوتاه و تلگرافی پرداختند. سپس فریماه اصلی هم این نوشته ها را به صورت طومار به درختی که پر از گلهای زیبا بود و به همین منظور ساخته بودند، می بست. این نوشته ها که همان تاریخ ما زنان می باشد که بوسیله  ما ساخته شده بود مانند یک راه طولانی طی می شد تا به صورت مکتوب به دست نسل جوان برسد. واقعن ایده ی زیبایی بود. برنامه با این کار زیبا از طرف گروه برگزار کننده شروع شد. تکه هایی از وقایع مهم  تاریخی- سیاسی در جهان که به آن اشاره کردند، از این قرار بود:

*با آغاز انقلاب ۵۷ قانون حمایت خانواده لغو شد،

* سال ۱۳۶۲ تصویب قانون مجازات اسلامی در مجلس و   تعیین حکم ۷۴ ضربه شلاق برای عدم رعایت حجاب،

* روز ۱۶ اسفند ۱۳۵۷در پی سخنرانی خمینی  در مدرسه ی رفاه که منجر به لغو قانون خانواده شده بود ۱۵ هزار زن با شعار ما استبداد نمی خواهیم و چادر اجباری نمی خواهیم از دانشگاه تهران به طرف نخست وزیری حرکت کردند،

* فمینیست های امریکای لاتین روز ۲۱ نوامبر را به نام روز جهانی خشونت علیه زنان نام گذاری کردند. در این روز۳ خواهران میرابل از فعالین سیاسی در کشور دومینیکن بودند، که علیه رژیم نظامی در جمهوری دومینیکن اعتراض کردند و آنها را در یک تصادف ساختگی به قتل رساندند.

اولین سخنران روز جمعه شادی امین بود. با این عنوان «هموفوبیا و مقابله با آن، چالشی نو در جامعه ایرانی»

او سخنرانی خود را چنین آغاز کرد:” دنیا چگونه بود اگر انسان ها گرایش جنسی شان را می توانستند آزادانه بیان کنند. به راستی دنیا چگونه بود اگر کسی مجبور نبود به خاطر پذیرفته شدن توسط جامعه و خانواده و دست آخر معشوقش  به ۱۱ عمل جراحی پر درد و پر خرج تن دهد تا ظاهر خود را منطبق با جنسیت مقبول ایجاد کند. دنیا چگونه بود که عموی جودیت باتلر می توانست مثل دیگران عادی زندگی کند. و مهناز پیش از ۲۰ سال رابطه ی مخفی با زنان می توانست با یکی از آنها که  به او عشق می ورزد، زندگی مشترک را آغاز کند، دست در دست او در خیابان قدم بزند به مادرش دروغ نگوید و از زن بودن خود عاصی نشود و بالاخره بپذیرد که او هم جنس گرا است و از این گرایش خود شرم نکند.

شادی امین در ادامه می گوید:” هموفوبیا (ترس از هم جنس گرایی) یک عارضه ی فرهنگی و بیماری اجتماعی است. او خاطر نشان می کند که هم جنس گرا ستیزی وحمله و خشونت در فضای اینترنتی و برخی محافل، علیه زنان لزبین ایرانی اوج گرفته است. علیه زنانی که علی رغم سختی و خطرات موجود در جامعه تصمیم گرفته اند  که آنگونه که می خواهند زندگی خود را رغم بزنند. او می گوید برای اینکه جامعه ی مردسالار بتواند مناسبات موجود را تقویت کند در تلاش است تا برای حفظ برتری و جایگاه دگر جنس گرایان به اشکال مختلف با هم جنس گرایان به مقابله برخیزد. یکی ازعلل موجود رواج خرافات و اعتقادات مذهبی در جوامع می باشد. این حملات نشان می دهد که ما نتوانسته ایم آن طور که باید و شاید با این تحریکات عقب مانده و ارتجاعی مقابله کنیم. او در این بخش با ذکر نقل قول هایی از کسانی که تحت عنوان روشنفکر و آکادمیسین در اینترنت به فعالیت مجازی مشغولند، تلاش کرد نشان دهد که چطور مقاومت سازمان داده شده ای علیه هم جنس گرایان برای تحقیر و ایزوله کردن آنان انجام می گیرد.” او در پایان سخنرانی به نقاط مثبت اشاره کرد و گفت:” اما هم جنس گرایان به ویژه زنان لزبین مرعوب این حملات نشده و بیشتر خود را علنی نموده اند، آنها عشق هایشان را علنی می کنند و با شجاعت به بیان دردها و رنج هایشان واجرای آرزوهایشان می پردازند. صفحات متعدد در فیس بوک از جمله صفحه ” بارونی ها” و هم چنین سایت های اینترنتی، مصاحبه ها و ترانه هایی که به شکستن این تابو می پردازند، نمونه هایی از این روند رو به رشد هستند. زنان لزبین و ترنس ایرانی در ماه نوامبر ۲۰۱۰ در پی نشستی سراسری که در تاریخ هم جنس گرایی در ایران بی نظیر است به تبادل نظر و سازمان دهی شبکه ارتباطی خود پرداختند. در آینده نیز برنامه هایی را در مقابله با هموفوبیا در سراسر جهان سازمان خواهند داد

امید اینکه این حس تفاهم و هم کاری در عمل نیز به بار نشیند.”

بخش سوم برنامه ی روز جمعه به شعر خوانی سهیلا میرزایی اختصاص داده شده بود با عنوان” می افتم از دست ام”

سهیلا میرزایی شاعر و طاهره اصغری رقصنده به شیوه ی برشتی در میان جمعیت با حرکات موزون به شعر خوانی پرداختند.

روز شنبه ۵ فوریه ۲۰۱۱

شهین نوائی اولین سخنران  روز شنبه، صحبت خود را تحت عنوان “جنبش های اجتماعی چیست؟” آغاز کرد.

محورهای بحث او عبارت بودند از:

بررسی جنبش های رادیکال و رفرمیستی و اینکه هر کدام از جنبش ها به چه هدفی به وجود می آیند.

- اینکه جنبش ها می توانند خواهان تغییر باشند و اینکه هر جنبش اجتماعی برای یک هدف معین و خاص بوجود می آید، مانند جنبش علیه آپارتاید جنسی، یا همین جنبش سبز که در آلمان بوجود آمده است.

- برخی ازجنبش ها ممکن است خواهان رفرم باشند

- برخی دیگراز جنبش ها ممکن است خواهان تغییر بنیادی باشند

- برخی دیگر از جنبش ها نه رادیکال هستند نه خواهان رفرم بلکه ارتجاعی می باشند مانند جنبش ضد سقط جنین

- انقلاب ۵۷ که بخش عظیمی از زنان نیز در آن شرکت داشتند با آگاهی جنسیتی همراه نبود ورهایی زن را در مسئله ی اقتصادی می دید. فاکتور اقتصادی یکی از فاکتورهای رهایی زنان می باشد نه تمام فاکتور و اینکه سازمان های چپ آن دوره به فاکتور فرهنگی و جنسیتی اهمیت نمیداند و حل تمام این مسائل را دربه پیروزی رسیدن سوسیالیسم می دیدند.

- به هر حال ما شاهد آن بوده ایم که بخشی از این جنبش ها به قدرت نزدیک شده اند و عضوی از قدرت حاکم یا به زائده های حکومتی تبدیل شده اند.  هر جنبشی به معنی یک گام به پیش نیست.

- … ادامه صحبت را می توانید از طریق فایل صوتی گوش دهید.

سخنران بعدی روز شنبه مژده نورزاد بود با عنوان “جنبش زنان ایرانی و مشکل حجاب”

- سوره ی نور در قرآن با صراحت تمام به حجاب در مورد زنان مسلمان می پردازد.

- قدمت حجاب به دوران قبل از ادیان می رسد.

- ادیان به تئوریزه کردن حجاب پرداختند.

- با حجاب زن یک جنس است که صاحبش پدر و برادر و همسرمی باشد.

- یکی از بزرگترین اشتباهات فاحش سیاسی سازمان های چپ آن زمان حمایت نکردن آنها از تظاهرات اسفند ۵۷ می باشد.

- بسیاری از ما زنان اشتباه سازمان های سیاسی را می بینیم، و به درستی هم می بینیم، ولی اشتباه، سکوت و سیاست های دولت موقت، جبهه ی ملی و نهضت آزادی را نمی بینیم.

- کمپین یک میلیون امضا به روشنگری در میان مردم پرداخت و این برای من اهمیت زیادی دارد، ولی اینکه چرا کمپین مسئله حجاب را به عنوان مطالبه مطرح نمی کند به نظرمن دلیل آن به غیر از سرکوب وجود گرایش اصلاح طلبی  در کمپین می باشد، البته کمپین یک جمع هم گون نیست، ولی جو غالب در دست آنها می باشد.

- برخی از زنان که در خارج کشور ساکن می باشند و سرکوب رژیم در این جا وجود ندارد، حجاب را نه به عنوان نماد کنترل بدن زن می بینند و نه به عنوان نماد کنترل سکسوالیته. حجاب و کنترل سکسوالیته حوزه ی اقتدار مرد و مردسالاری می باشد، می بیند.

- در مودر حجاب کودکان خیلی ها به عنوان دفاع از آزادی مذهب نمی خواهند به این مقوله بپردازند.

- کودک چگونه اختیاری حجاب را انتخاب نموده است.

- روسری برای کودک در مدرسه یک تیکه پارچه نیست بلکه او را از شنا و سفرهای مدرسه و دیگر امکانات اجتماعی که به رشد فکری و جسمی و روانی او کمک می کند باز می دارد.

- روسری دیگر یک مسئله ی شخصی و عرفی ومذهبی نیست بلکه یک سیاست است. ما باید مارش اسلامیست ها را جدی بگیریم.

سیمین اصفهانی سخنرانی خود را با عنوان “نگاهی به گفتمان و افق های فکری مبارزات زنان در سی سال گذشته” انجام داد.

او بحث خود را در یک جزوه ی ۱۶ صفحه ای تهیه کرده است که این بحث  به سه بخش تقسیم شده است.

- بخش اول بحث در مورد روز شمار یا تاریخ شمار این ۳۰ سال می باشد.

- او بحث خود را در  چند بخش توضیح داد،نگاهی به جنبش هم گرایی در کمپین یک میلیون امضا.

- جایگاه و نقش جنبش زنان بعد از انتخابات و رویدادهای بعد از آن.

- بررسی جنبش زنان در ایران و خارج از کشور.

- او به نقد هم گرایی می پردازد.

- او در ادامه ی بحث خود به نقد گروهی از فعالان جنبش زنان پرداخت که با راه انداختن جریانی با عنوان هم گرایی زنان در انتخابات و مسائل مربوط به آن شرکت کردند و با دفاع خود از کاندیداتوری ریاست جمهوری خواستار برابر طلبی شدند در حالی که در این حکومت بر طبق قانون اساسی این رژیم کوچکترین احقاق حق زنان مغایر با مذهب اسلام (شیعه ی اثنی اشعری)می باشد و هر نوع سازش و ایجاد توهم با یک حکومت مذهبی جز نابودی حقوق زنان هیچ دستاوردی ندارد.

- او می گوید کمپین ضد سنگسار در ابتدای بوجود آمدنش خیلی خوب حرکت کرد تا جاییکه بخشی از نیروهای مترقی حقوق بشری از او حمایت و به دلیل اینکه آنها به جدایی دین از دولت متعقد نیستند و می خواهند در چهار چوب قانون حرکت کنند این حرکت بی ثمر ماند.

-

-

-

- آخرین سخنران الهه ی امانی بود با عنوان “گفتمان جنسیت و قدرت در جنبش سبز و جنبش زنان”

تخلف انتخاباتی بغض ۳۰ ساله ی مردم ایران راترکاند.

- با شعار رای من کو شروع شد و به مرگ بر دیکتاتور انجامید.

- حضورزنان از نسل های مختلف در جنبش.

- جمهوری اسلامی با تحمیل حجاب اسلامی برای خود هویت اسلامی کسب کرد، حجاب ستون فقرات جمهوری اسلامی است.

- حذف زنان از جامعه.

- مروری به جنسیت و قدرت.

- چگونگی سلطه ی قدرت بر جنسیت و اینکه چطور قدرت در روند سلطه به تولید و باز تولید خود می پردازد.

- مناسبات افراد با قدرت است که به قدرت معنا می دهد و فرودست و فرادست را به وجود می آورد.

- ساختارها و مناسبات جنسیتی در جامعه را گروه های سیاسی که در جامعه قرار دارند تعریف می کنند.

- تلاش برای مهندسی جنسیتی جامعه امری است که قدرت حاکم از آغاز به آن پرداخته است.

- جنبش زنان از دید من به این معنا است ،که گروه ها، تشکل ها، و شبکه ها ی زنان با فعالیت آگاهانه ی خودش بتواند به فرهنگ سازی بپردازد و ادبیات فمینیستی زنان را بوجود بیاورد تا بتواند برگفتمان جنسیتی در جامعه تاثیر بگذارد.

- هیرارشی قدرت درسیستم شبکه ای و افقی کمتر به چشم می خورد.

- به دلایل عدیده جنبش زنان نتوانست با دیگر جنبش های اجتماعی  پیوند پر رنگی برقرار کند.

- زنان باید در مبارزات صف مستقل خودشان را داشته باشند در حالیکه با جنبش های وسیع تر اجتماعی همراه می شوند، مطالبات خودشان را خواهان باشند.

- او به اهمیت مسئله ی حجاب اشاره کرد که چطور جمهوری اسلامی با حجاب اجباری هویت اسلامی کسب کرد

- ادبیات فمینیستی در طیف وسیع و متنوع خود به موضوع قدرت و مناسبات قدرت پرداخته است و موقعیت فرو دست و جنس دوم بودن زنان را از منظر ستم و تبعیض جنسیتی و لایه های دیگر تبعیض مانند تبعیض نژادی و قومی پرداخته است که این تبعیض ها با هم تلاقی می کنند و حلقه ی مشترک آنها مناسبات قدرت می باشد.

- صحبت کامل را می توانید در فایل صوتی گوش دهید.

در ادامه ی برنامه طاهره ی اصغری با سکوت رقص خود را آغاز کرد او توانسته است با حرکات موزون تمام حس های خود را با رقص به تصویر بکشد و به آن معنا بدهد. او با آهنگ مولوی رومی از آلبوم شهرام ناظری به رقص ادامه داد و در آخر به اجرای رقص عربی با آهنگی از ام کلثوم پرداخت.

در پایان با رقص وموزیک به پایکوبی وشادی پرداختیم.

روز یکشنبه ۶ فوریه ۲۰۱۱

روز پایانی سمینار اختصاص داده شده بود به معرفی ایده ها، وتجربیات کاری در زمینه های مختلف. از جمله …

آرشیو اسناد و پژوهش های ایران- برلین

گلرخ جهانگیری از برلین به معرفی آرشیو پرداخت. از سال ۱۹۹۲ آرشیو در برلین بوجود آمد و هدف از این کار جمع آوری تجارب تاریخی- سیاسی احزاب، هم قبل از انقلاب ۵۷ و هم بعد از سرکوب این جریانات، می باشد. آرشیو برلین یک نهاد غیر انتفاعی و خود گردان می باشد. و دیگر آن که آرشیو یک بخش زنان دارد که تمام نشریات و بریده های جراید و کتاب های مربوط به تاریخ ما زنان را جمع آوری نموده است. او در ادامه گفت هر کسی از هر جای دنیا می تواند از تمام این امکانات استفاده کند و در خاتمه برای ادامه ی کار آرشیو در خواست کمک مالی نمود و از شرکت کنندگان خواست در صورت تمایل  به این شماره حساب کمک های مالی خود را واریز نمایند.

Archive fuer Forschung und Dokumentation iran- Berlin e.V

Konto-Nr: 1110009069

BLZ: 10050000

سیمین از فرانکفورت به معرفی دفتر مشاوره زنان ایرانی پرداخت. او اشاره کرد که در کنار گروه های دختران جوان، زنان میان سال و زنان تنها مرکزی به نام” نهال” برای فعالیت زنان هم جنس گرا ایجاد شده است. در این مرکز کلاسهای زبان آلمانی و مشاوره حقوقی و آموز ش هایی در زمینه ی مبارزه با خشونت از جمله فعالیت ی دیگر این دفتر می باشد.

مهنوش ازبرلین  گزارشی از اولین نشست هم جنس گرایان ایرانی در تاریخ ۱۹تا ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰ درفرانکفورت داد سپس او به تشریح  این سمینار ۲ روزه پرداخت. او گفت:” این سمینار به بررسی اهداف و خواسته های اعضا شرکت کننده پرداخت.” سپس مهنوش به معرفی وب سایت این گروه که به زودی راه اندازی می شود،  به نام (( www.6rang.org پرداخت و بر همکاری با دیگر فعالین زنان به هر شکلی که می توانند مانند برگزاری سمینارهای یک روزه با سخنرانی هایی در این ارتباط وپخش فیلم، نمایش، موسیقی و سایر برنامه های هنری تاکید کرد.

جمع آوری کارهاییکه در زندان صورت گرفته است

منیره براداران طرحی را در سمینارمطرح کرد با عنوان ثبت کارهایی که در زندان بوسیله ی زندانیان چه به صورت نقاشی، کارهای دستی،نامه های زندان، و هر آنچه که زندانی در آنجا انجام داده است را بتوانیم به نمایش بگذاریم. این طرح مورد استقبال زنان شرکت کننده قرار گرفت و قرار شد هر شهری که امکان برگزاری نمایشگاه دارد این کاررا انجام دهد. و در آخر قرار شد دوستان زندانی در این رابطه  با منیره برادارن تماس بگیرند.

اکرم موسوی از کلن به معرفی کمپین مقابله با حجاب پرداخت”گروه کاری مقابله با حجاب”

او کارهایی را که بوسیله ی گروه کاری مقابله با حجاب تا به امروز انجام گرفته است، اعلام نمود. برگزاری پالتاک های عمومی در رابطه با حجاب با عنوان های”ریشه های تاریخی و مذهبی حجاب و کارکرد آن به عنوان ابزارخشونت روزمره بر زنان و کودکان و راه های مقابله با حجاب در ایران و خارج از ایران” معرفی کتاب خانم سیران آتش به نام ” اسلام به یک انقلاب جنسی نیاز دارد” و ارائه ی کار گروهی تحت عنوان” چرا با حجاب کودکان مخالفیم”  می باشد.

هدف از تشکیل این کمپین دفاع از مبارزات آزادی خواهانه ی زنان چه در ایران و چه در خارج از ایران و بخشی از مبارزه با پدر مردسالاری و تهاجم اسلامیست ها می باشد.

من از شما عزیزان تقاضا می کنم بیاییم با کمک یکدیگر به عمیق کردن این مقوله بپردازیم.

برای تماس با ما می توانید با ایمیل شبکه همبستگی با مبارزات زنان ایران تماس بگیرید.

پروین ثقفی از فرانکفورت با اشاره به ضعف و مشکلات فعالیت به زبان آلمانی چه در زمینه ی کتبی و چه شفاهی طرحی را مبنی بر ایجاد یک گروه کاری ترجمه پیشنهاد داد.

درروز پایانی سمینار از برگزارکنندگان قدر دانی به عمل آمد و در آخر موضوع سمینار بعدی تعین شد با این عناوین:

۱ـ راه کارهای عملی مقابله با حجاب، آزادی انتخاب پوشش، جنسیت و عشق و ارتباط این موضوعات با مذهب

۲ـ چرا جنبش زنان نتوانست در حرکت اعتراضی ۸۸ نقش کلیدی داشته باشد؟

میزبان سال ۲۰۱۲ شهر برلین می باشد.

گزارش ها از تهران، از ادامه تجمعات و درگیری ها در این شهر حکایت دارد. همزمان گزارش هایی مبنی بر بازداشت ده ها تن از معترضان در تهران و اصفهان منتشر شده است. مقامات مسئول هنوز این گزارش ها را تایید یا تکذیب نکرده اند.

کلیکپوشش لحظه به لحظه تحولات روز ۲۵ بهمن

درگیری ها پس از آن شروع شد که به گفته شاهدان عینی، نیروهای امنیتی و لباس شخصی به تجمعات معترضان حمله کردند.

پیشتر، خبرگزاری های خارجی از حضور هزاران نفر از معترضان در پاسخ به فراخوان رهبران مخالفان دولت، در تظاهرات روز دوشنبه ۲۵ بهمن برای اعلام همبستگی با مردم مصر و تونس خبر داده بودند.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از تهران هزاران نفر در این تظاهرات حاضر بوده اند.

رضا سیاح، خبرنگار سی ان ان در اسلام آباد، از قول شاهدان عینی گزارش داد که ده ها هزار نفر از مخالفان دولت در حال راهپیمایی هستند و با تاریک شدن هوا بر تعدادشان افزوده شده است.

یک شاهد عینی با تایید این خبر به بی بی سی گفت که با تاریک شدن هوا انگار ترس بیشتر مردم ریخته و گروه های تازه ای در حال پیوستن به تجمعات اعتراضی هستند.

گزارش ها حاکی است که در برخی نقاط شهر تهران درگیری هایی بین ماموران امنیتی و نظامی با مردم رخ داده و پلیس از گاز اشک آور استفاده کرده است.

حضور گسترده ماموران امنیتی و لباش شخصی

بر اساس گزارش ها از ایران در واکنش به دعوت رهبران مخالف دولت به راهپیمایی در تهران، نیروهای امنیتی از اوایل ساعات صبح روز دوشنبه در نقاط مختلف شهر مستقر شدند.

به گزارش خبرگزاری رویترز از تهران، از صبح روز دوشنبه، ۲۵ بهمن (۱۴ فوریه)، و با نزدیک شدن زمان برگزاری تظاهرات حمایت از قیام های مردمی در تونس و مصر، نیروهای امنیتی در برخی نقاط پایتخت حضوری محسوس داشتند.

این خبرگزاری به نقل از شاهدان عینی گزارش کرد که دسته ای از ماموران پلیس و نیروهای امنیتی در خیابان ولیعصر مستقر شده و ایستگاه های مترو در این مسیر بسته شده بود.

بستن ایستگاه های مترو به منظور جلوگیری از عزیمت مخالفان به محل های برگزاری تظاهرات از اقدامات متعارف نهادهای امنیتی در جریان تظاهرات اعتراضی بعد از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری بوده است.

همین خبرگزاری به نقل از یک شاهد عینی دیگر گفته است که تعدادی خودروی پلیس، که پنجره های آنها با پارچه سیاه پوشانده شده، در نزدیکی زندان اوین در شمال تهران پارک شده بود.

پیش از این، سایت سحام نیوز، متعلق به حزب اعتماد ملی، از تجمع گروهی از مردم در یکی از میدان های شهر تهران خبر داده بود.

سحام نیوز به نقل از وبسایت ندای سبز آزادی، محل این تجمع را میدان صادقیه تهران گزارش کرد و این محل را دارای اهمیت دانست.

در جریان تظاهرات اعتراضی علیه نتیجه بحث برانگیز انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری، میدان صادقیه از محل های شناخته شده تجمع و تظاهرات معترضان و درگیری با نیروهای امنیتی بود.

سایت کلمه، که خبرها و دیدگاه های میرحسین موسوی، از رهبران مخالف دولت را منعکس می کند هم به نقل از گزارشگران خود از حضور چند هزار نفر در میدان انقلاب و خیابان های اطراف آن خبر داده بود.

در همانحال، گزارشی از تحولات روز دوشنبه در رسانه ها و خبرگزاری های داخلی جمهوری اسلامی انعکاس نیافته است.

منبع: سایت بی بی سی