بیش از صد تن از فعالان جنبش زنان، پژوهشگران و چهره های آکادمیک حوزه جنسیت، فعالان سیاسی، زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و اعضای خانواده‌های جان باختگان دهه ۶۰، چهره های فرهنگی و هنری و مدافعان حقوق ال‌ جی‌ بی‌ تی، با امضای بیانیه ای، اعتراض خود را نسبت به تصمیم کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان در دعوت از شخصی که در کمپین خشونت سایبری و افترا نقش داشته است اعلام کردند.

در بخشی از این نامه که تاکنون به امضای ۱۱۵ نفر رسیده آمده است: “در کنفرانس امسال بنیاد پژوهش‌های زنان در استکهلم، یکی از سخنرانان دعوت شده، شخصی است که در افترا و خشونت سایبری نقش داشته است. ما امضاکنندگان این نامه، از شرکت‌کنندگان در این کنفرانس می‌خواهیم که با اعتراض به برنامه سخنرانی فرد یادشده، نشان دهند که از خشونت‌گران حمایت نمی‌کنند و به مسئولیت خود در اعتراض به خشونت علیه زنان و رفع مصونیت از عاملان خشونت متعهد هستند.”

در ادامه نامه یادشده که تعدادی از اعضای کمیته های برگزارکننده کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان در سال های قبل نیز آن را امضا کرده اند آمده: “سه سال پیش، یک کمپین افترازنی علیه شادی امین، فعال و پژوهشگر حوزه جنسیت و همکاران او آغاز شد که برای مدت نزدیک به دو سال، به شکل بی‌وقفه و در قالب یک وب‌سایت با ده‌ها مطلب، چندین صفحه فیس بوک، چندین اکانت در سایر شبکه‌های اجتماعی از جمله اینستاگرام و توییتر، دایره وسیعی از هولناک‌ترین افتراها از جمله تجاوز، آزار و خشونت علیه پناهندگان و فساد مالی را علیه آنان منتشر می‌کرد. در آن زمان این کمپین از سوی افراد، نهادها و فعالین مترقی جنبش‌های اجتماعی محکوم شد و برخی رسانه‌ها آن را “اسیدپاشی اینترنتی” توصیف کردند.

با کمک کارشناسان آی‌تی و در یک روند سه ساله، در نهایت در آوریل امسال دادگاهی در تورنتو، در حکم خود همه مطالب یاد شده را بی‌اساس و افترا دانست و یک ایرانی مقیم آن شهر را به دلیل نقشی که در ایجاد وب‌سایت و انتشار آن مطالب داشت، به پرداخت ۲۵ هزار دلار جریمه محکوم کرد.
در جریان دادگاه اسنادی برملا شد که ثابت می‌کرد شخصی به نام مهناز قزلو، مقیم استکهلم، در فراهم آوردن مطلب برای این وب‌سایت که حاوی افتراهایی به شادی امین چون تجاوز، کار گذاشتن دوربین مخفی در اتاق خواب، آزار روانی و… بود، نقش داشته است.

ما، امضاکنندگان این نامه، بر این باوریم که دادن تریبون سخنرانی به کسی که در افترای سازمان‌یافته علیه یکی از فعالان جنبش زنان نقش داشته، مغایر با اهداف کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان مندرج در اساسنامه آن است که گام اول در اجرای آن، مبارزه با خشونت‌ علیه زنان است.

افترا به دلیل هتک حرمت و سلب حیثیت فرد موضوع افترا، یک نقض جدی حقوق و عملی مجرمانه محسوب می‌شود و دادگاه‌ها در کشورهای مختلف، با آن برخورد حقوقی و فرد مفتری را مجازات می‌کنند. اما متاسفانه برگزارکنندگان این کنفرانس که ۸ تا ۱۰ ژوئن جاری برگزار می‌شود، با وجود اطلاع قبلی از عملکرد این سخنران و اسناد رسمی ارائه شده در دادگاه مبنی بر نقش وی در این افترازنی و خشونت سایبری، تاکنون نام او را از فهرست سخنرانان حذف نکرده اند. به عبارت دیگر، این فشار روحی ناعادلانه را به قربانی خشونت تحمیل کرده‌اند که در زیر یک سقف، شاهدِ دادن اعتبار به خشونت‌گر باشد.

به دلایل بالا، ما امضا کنندگان این نامه، بنا بر اصول اخلاقی و پرنسیب‌های فمینیستی که به آن معتقدیم، ضمن ابراز مخالفت شدید با این سخنرانی، از همه شرکت کنندگان در کنفرانس دعوت می کنیم با روش‌های مسالمت آمیز، به این برنامه اعتراض کنند.

در اینجا (بخشی از صورتجلسه دادگاه مورخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷) * و اینجا (حکم دادگاه، پاراگراف های ۸۹ و ۱۲۵) *، اسناد دادگاه که نقش داشتن فرد یادشده را در افترا و خشونت سایبری را ثابت می‌کند، بارگذاری شده است.

امضا کنندگان پس از انتشار بیانیه به ترتیب حروف الفبا
ابراهیم افراسیابی ماسال، دانشجوی دکتری تکثیر و پرورش، فعال سیاسی و محیط زیستی، مدافع حقوق بشر، هلند
افسانه هژبری بلاگر، نویسنده، پژوهشگر حوزه زنان، سخنران بنیاد پژوهش های زنان ایران، مونترال-۲۰۰۰، کانادا
پروانه وزیری فعال زنان و جنبش کارگری
حمید صفوی، وکیل و فعال سیاسی برادر زندانی سیاسی دهه ۶۰ و اعدامی سال‌های ۶۸، آمریکا
دکتر آزاده آزاد، روانشناس، کانادا
راحله طارانی، روانشناس، عضو شورای مرکزی حزب چپ ایران و همچنین عضو شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
رسول شوکتی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، کانادا
رضا اکبری، به عنوان فعال سیاسی، استرالیا
رقیه رضایی، فعال جنبش زنان، اسپانیا
سولماز جعفری، فعال جنبش زنان، استرالیا
شهریار طاهری، نقاش و فعال سیاسی، کانادا
شهناز سقزچی، زندانی دهه ۶۰
فروغ اردشیری، مجری و تهیه کننده برنامه رادیو صدای نو، فعال سیاسی، استرالیا
کیوان مهجور، هنرمند نقاش، از همکاران کمیته برگزار کننده بنیاد پژوهشهای زنان ایران، مونترال-۱۹۹۹ و ۲۰۰۶، کانادا
محمد نیری، حقوقدان، انگلیس
امجد حسین پناهی، فعال حقوق بشر، آلمان
سارا فرحزادی، هنرمند، آلمان
شهرزاد مجاب، استاد مطالعات زنان، دانشگاه تورنتو، کانادا
شیرین شاپوریان، مدافع برابری جنسیتی، گرجستان
صدیقه شریفی، فعال سیاسی
گلاره پاکنژاد، فعال حقوق ال جی بی تی، ترکیه
مریم رفیعی، فعال حقوق کودکان، آلمان،
هساره ابراهیمی، فعال سیاسی، آلمان
هیوا تهرانی، فعال ال جی بی تی، کانادا
یوله توماس، فعال اجتماعی، آلمان

امضا کنندگان اولیه به ترتیب حروف الفبا
ابراهیم جهرمی، فعال سیاسی، کنشگر جنبش کارگری، آلمان
ابراهیم دلا، زندانی سیاسی دهه ۶۰، فعال سیاسی، کانادا
احد قنبری، مشاور حقوقی و مالی خیریه ها و سازمانهای غیردولتی، انگلیس
احمد رافت، روزنامه نگار، کیهان لندن، لندن
استفان کاظمی (هاشمی)، عکاس، سخنران یک دوره کنفرانس بنیادپژوهش های زنان ایران
الهه صدر، مددکار اجتماعی، فعال فمینیست، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، کلن-۲۰۱۳، آلمان
اعظم بهرامی، شاعر، فعال جنبش زنان و محیط زیست، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، فلورانس ۲۰۱۷، ایتالیا
اعظم جوادی، ناشر، کتاب آیدا، آلمان
امیرحسین ذوالقدری، فعال ال جی بی تی، ترکیه
انسیه رفیعی، کنشگر جنبش زنان، آلمان
انوشه آذر، کنشگر حقوق ال جی بی تی، ترکیه
آذر شیبانی، استاد دانشگاه، کنشگر فمینیست، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، لندن-۲۰۰۴، لندن
آذر منصور، مددکار اجتماعی، فعال سیاسی، آلمان
آرام بلندپز، کارگردان و مجری تلویزیون، کنشگر الجیبیتی، لندن
آیدا امیرفلاح، قهرمان تکواندو، فعال ال جی بی تی، سوئد
بردیا پریش، فعال ال جی بی تی، آمریکا
بریا خدایار، فعال ال جی بی تی، آمریکا
بهار گلزار، مدافع حقوق بشر، کانادا
بهمن محمدی، فعال جنبش کارگری، سوئد
بهنام دارایی زاده، حقوقدان، کنشگر حقوق بشر، کانادا
بهروز علیدادی، مدافع حقوق بشر، کانادا
پری باقری، زندانی سیاسی دهه ۶۰
پری بخشی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، کانادا
پری نشاط، فعال جنبش زنان و دانشجویی، آلمان
ثریا زنگباری نویسنده، زندانی سیاسی دهه شصت، سوئد
جمیله ندایی، هنرمند، فیلمساز، فعال جنبش زنان، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، پاریس ۱۹۹۷، فرانسه
جهانگیر اسماعیل پور، نویسنده و زندانی سیاسی دهه شصت
حسن شمس، فعال حقوق کودک، ترکیه
حسن گلزار، زندانی سیاسی دهه شصت، فعال جنبش کارگری، تورنتو
حمیرا فراهانی، کنشگر حقوق بشر، آلمان
حمید شمسی، مدافع حقوق بشر، ترکیه
خدیجه امیر بیگلو، از مادران زندانی سیاسی دهه شصت، ایران
رزا ملکی، دانشجوی حقوق، مدافع جنبش زنان، کانادا
رضا نجابت، زندانی سیاسی دهه ۶۰، فعال حقوق بشر، هلند
روجا رها، فعال ال جی بی تی، ایران
رویا دیناروند، فعال حقوق بشر، سوییس
رها بحرینی، حقوقدان، پژوهشگر حقوق بشر، عضو کمیته برگزارکننده کنفرانس بنیاد پژوهش ها، لندن، ۲۰۱۵
سپیده شمس، مدافع حقوق بشر، ترکیه
سعید محمدی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، فعال جنبش کارگری، سوئد
سودابه اردوان، هنرمند و فعال سیاسی، سوئد
سوسن یوسفی، فعال جنبش زنان، آلمان
سهیلا آزادبخت، روزنامه نگار، کنشگر جنبش زنان، آلمان
سهیلا لیندهورست، مددکار اجتماعی، فعال سیاسی، آلمان
سیاوش عبقری، استاد دانشگاه و کنشگر فرهنگی-سیاسی، آمریکا
سیفی بهپوری، فعال سیاسی و از خانواده های دادخواه، کانادا
سیما محضری، کنشگر جنبش زنان، آلمان
سیمین اصفهانی، فعال جنبش زنان، آلمان
سینا کیانی، کارگردان و تدوینگر، فعال حقوق ال جی بی تی، نروژ
شادی صدر، حقوقدان، سخنران دو دوره بنیاد پژوهشهای زنان
شادیار عمرانی، روزنامه نگار و فعال چپ، آمریکا
شاهرخ رییسی، کنشگر حقوق ال جی بی تی، آلمان
شایان میم، کنشگر حقوق ال جی بی تی، کانادا
شکوفه کاوانی، نقاش و مترجم، استرالیا
شوکت محمدی، زندانی سیاسی دهه شصت، فعال جنبش کارگری، کانادا
شهرزاد ارشدی، عکاس، مستندساز و عضو دو کمیته برگزار کننده کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان ، مونترال- ١٩٩٩ و ٢٠٠۶، کانادا
شهره قنبری، هنرمند، نقاش، زندانی سیاسی دهه شصت، کانادا
شهلا عبقری، استاد دانشگاه، فعال سیاسی و حقوق زنان
شیما سیلاوی، فعال فمینیست، بلژیک
عباس قیائی، کتاب آیدا، آلمان
عصمت ایرانی، خانه دار، آلمان
علیرضا کاظمی، فعال و پژوهشگر حقوق بشر، هلند
علیرضا میلانی، مدافع حقوق بشر، ترکیه
غزل صدر، عکاس، نویسنده و کنشگر فمینیست، اتریش
فاطمه مسجدی، مورخ، فعال جنبش زنان، آلمان
فرح طاهری، روزنامه نگار، کنشگر جنبش زنان، کانادا
فرخنده جعفری، فعال زنان، استرالیا
فرخنده صبی، حقوقدان، فعال حقوق بشر، انگلیس
فردوس تاجدینی، مترجم، کنشگر جنبش زنان، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیادپژوهشهای زنان، کلن-۲۰۱۳، آلمان
فرنگیس محمدی، فعال جنبش کارگری، سوئد
فروزان فرزانه، کنشگر جنبش زنان، آلمان
فرهاد برکسب، مدافع حقوق بشر، ایران
فریدا رضوی، گرافیست، آلمان
فریده قربانی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، ایران
فریبا خواجه دهی، مدافع حقوق بشر، سوئد
قدسی حجازی، محقق دانشگاه، آلمان
کوکب محمدی، کنشگر جنبش کارگری، سوئد
لاله محمدی، فعال حقوق کودک، ترکیه
مانا هدایت، مترجم، زندانی سیاسی ده ۶۰، هلند
محمد سلطانی، کنشگر سیاسی، آلمان
محمد شمس، مترجم، کنشگر سیاسی، آلمان
مرضیه حسن‌وند، فعال حقوق بشر و از خانواده های دادخواه، انگلیس
مریم افشار، فعال ال‌جی‌بی‌تی، ایران
مریم حسین خواه، نویسنده، روزنامه نگار، فعال جنبش زنان
مریم امیر متاجی، فعال حقوق کودک، ترکیه
مسعود مقدم، فعال سیاسی، کنشگر فرهنگی، اتریش
مصطفی عزیزی، فیلمساز، کانادا
معصومه شقاقی، مدافع حقوق کودک، سوئد
معصومه فرجی، نقاش و کنشگر حقوق زنان، انگلیس
مهدی بختیار، پژوهشگر حقوق بشر، ترکیه
مهرداد آهنگر، فعال سیاسی و تحلیلگر، انگلیس
مهرداد بران، موسیقیدان و رهبر ارکستر سمفونیک، فرانسه
مهرنوش احمدی، فعال حقوق ال جی بی تی، کانادا
مهرنوش اشترانی، از خانواده های دادخواه، فعال جنبش زنان، آلمان
مهری عباسی، زندانی سیاسی دهه شصت، فعال سیاسی، آلمان
مهین خدیوی، شاعر و نویسنده، ناشر (نشر سالی)، عضو کانون نویسندگان ایران، آمریکا
میترا صفاری، کنشگر فمینیست، کانادا
میترا محمودی، سردبیر رادیو آوای زن، استرالیا
میلا مسافر، مددکار اجتماعی، فعال سیاسی، آلمان
مینا خانی، فعال سیاسی فمینیست، آلمان
مینا هاشمی، زندانی سیاسی دهه شصت و از خانواده های دادخواه، آلمان
ناصر پیشرو، فعال سیاسی و جنبش کارگری، تحلیلگر و مترجم، آلمان
ناهید هادیان، زندانی سیاسی دهه ۶۰
نسرین الماسی، روزنامه نگار، نشریه شهروند، نویسنده و کنشگر حقوق بشر، کانادا
نوروز احمدی، فعال سیاسی، آلمان
هایده روش، فعال فمینیست، زندانی سیاسی دهه ۶۰ و عضو کمیته محلی کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان، لندن-۲۰۱۵
هایده فراهانی، فعال سیاسی، آلمان
هایده مغیثی، استاد دانشگاه، نویسنده و محقق فمینیست، سخنران دو دوره کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، کانادا
هما فراهانی، کنشگر حقوق زنان، آلمان
هما مرادی، جامعه شناس، کنشگر جنبش زنان، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، کلن ۲۰۱۳، آلمان
همیشا امیدوار، دانشجوی حقوق، هنرمند، آمریکا
هوشنگ دیناروند، فعال سیاسی، آلمان
هومن کاظمیان، فعال دانشجویی، دی جی تال آرتیست، کانادا
یارا یگانه، فعال حقوق ال جی بی تی، ترکیه
یاسمن چوبه، فعال حقوق ال جی بی تی، ترکیه

***
جمع آوری امضا ادامه دارد و این لیست تا قبل از یکشنبه، ۱۰ ژوئن به روزرسانی میشود. در صورت تمایل به همراهی با این حرکت اعتراضی، نام، عنوانی را که تمایل دارید با آن معرفی شوید و کشوری را که در آن اقامت دارید به این نشانی ایمیل کنید:

no.cyber.violence@gmail.com

* nocyberviolence.files.wordpress.com

** nocyberviolence.files.wordpress.com

*************

با شما هستم!
با شما که بر نفرت و جنون مسلمان هموفوبی که ۵۰ انسان را به قتل رساند، تاختید.
با شمایی که امروز از گوشه و کنار جهان و به اشکال مختلف با بازماندگان این ترور و جنایت، ابراز همبستگی کردید و از آزادی عشق گفتید و در مذمت همجنسگراهراسی نوشتید.
بله، با شما هستم.

من هر روز در وحشت قربانی شدن در “اورلاندو” زندگی کرده ام. من و ما هر روز از ترس ضرب چاقوی فردی که ما را خوش نمی دارد، کوچه های خالی را طی کرده ایم.
ما دیروقت شب در اتوبوسی خلوت و یا متروی شبانه نگران نگاه کنجکاوی بوده ایم که براندازمان کرده تا بفهمد “زن” هستیم یا” مرد”؟

ما همجنس گرایان و ترنس جندرها، هر روز طعم تلخ نگاه های بدتر از شلیک گلوله شما را حس کرده ایم.
امروز گفتند قاتل خودش همجنس گرا بوده و مورد تمسخر پدرش، از خود بپرسید اگر چنین است، چرا دو بار همسران زن اختیار کرده است؟ بپرسید چگونه شاید تحت فشار اخلاق و آموزه های دینی و فشار و خشونت خانواده خود را و وجودش را انکار و پنهان کرده است و در وجودش تنفر انباشته است.
وقتی از هموفوبیای درونی و نهادینه شده در ایران و در بین همجنسگرایان گفتیم، ناباور نگاهمان کردید، هموفوبیایی حاصل آزادی و ژست و افتخارات و امتیازات دگرجنس گرایانی چون شما.

اصلا از خود پرسیده اید چرا همجنس گرایان اورلاندو، فرانکفورت، برلین، پاریس، آمستردام و و و همجنسگرایان کپ تاون و مکزیکوسیتی، نیاز به کلوپ های مجزا دارند؟
با خودتان صادق باشید، آن زمان که ما شریک و پارتنر همجنس مان را در مقابل شما بوسیده ایم، چندش شما را حس کرده ایم و خشم مان را فرو خورده ایم.
ما زمزمه دل های شما را شنیده ایم وقتی زیر لب فکر کرده اید “حالا لازم بود جلوی همه همدیگر را ببوسند؟” و خود عکس بوسه هایتان را برای دوستانتان کارت دعوت سالگرد ازدواجتان کرده اید.

ما خشم شما را وقتی که در مقابل کودکانتان جرات کرده ایم از پارتنر همجنس مان سخن بگوییم دیده ایم، زمانی که با “محبت” به ما گوشزد می کنید “بچه اینجاست” و خود از دوست پسر و دوست دخترهای جوانیتان به کرات می گویید و از “هیزی” پسر ۵ ساله و “عشوه گری” دختر ۴ ساله تان حرف می زنید و به آن می بالید.
ما نگاه شما را بر تمام انداممان حس کرده ایم وقتی که زن لزبینی به “جرم” شلوارپوشیدن، مورد تمسخر شما واقع می شود و “مثل مردها” خطابش می کنید.
ما شنیده ایم و دیده ایم و حس کرده ایم تلخی کلامتان را وقتی به ما می گویید که “برای من این چیزها اصلا مهم نیست، من در دانشگاه چند نفر مثل تو را می شناختم” و یا” در دوران سربازی از این چیزها زیاد دیده ام”.

ما نفرت نهفته بسیاری از شما را دیده ایم، وقتی کسی از انتخابش گفته و شما تلاش داشته اید به ما بفهمانید که “ژنتیک” است، تا ظریف و ساده ما را “غیر طبیعی” بدانید و البته به این شرط “حق حیاتمان” را به ما بذل بفرمایید.
ما تحلیل های شما را خوانده ایم وقتی که مهربانانه (!) نوشتید: “تظاهر به همجنس‌خواهی را از نظر روانی باید بررسی کرد.”
و نتیجه گرفتید: “تظاهر به همجنس‌خواهی و اعلام بی مورد و بی نیازش وقتی نیازی به آن نیست، قدری به آسیب روانی نزدیک است” و هر “تظاهر” به همجنس خواهی ما را “آسیب روانی” نامیدید. و خواننده متونتان را به پنهان شدن و انزوا فراخواندید.
شما که بوسه های ما، دست در دست هم داشتن ما، سر بر شانه هم گذاشتن ما را نیز “به تشخیص نیاز” از سوی خودتان وانهادید.
با شما هستم!
ما اگر صد به صد، در کلوپی از آن خودمان جمع می شویم، تا بهترین گزینه برای یک مرتجع، اسلام زده و جانی شویم، برای این است که شما بوسه ها و دست های در هم ما را درحضور خودتان، بر نمی تابید.
ما هنوز و هنوز هم نیازمند فضاهایی هستیم که از نگاه و کلام تلخ شما رها شویم. ما نیازمند پذیرش اجتماعی هستیم، اجتماعی که از بیخ و بن بیمار است و پر از خشونت مردسالارانه و آلت محور.
ما نیازمند رهایی حس ها و آغوش هایمان هستیم، رهایی ای که شما با درکتان از زنانگی و مردانگی متحجر و محدود کننده اش، بر ما روا نمی دارید.

با شما هستم!
در کنار همدردی مجازی و گذرا با قربانیان این فاجعه انسانی، به درون خودتان نگاه کنید.
ببینید کجا در به حاشیه راندن همجنسگرایی در محدوده روابطتان نقش داشته اید. کجا با شوخی های بی مزه و جوک های هموفوب راه را بر چنین آموزه هایی هموار کرده اید.
ببینید چرا دوستان همجنسگرا و ترنسجندر شما، برای گذراندن آخر هفته و ساعات فراغتشان، شما را انتخاب نمی کنند؟ و شما نیز به خاطر رعایت هموفوب های درون جمع هایتان از دعوت آنها سرباز می زنید.
ببینید چرا در موقعیت شغلی ای که دارید، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر و شاعر و نویسنده و هنرپیشه و وکیل و رفتگر و بنا و نقاش و مهندس و پزشک و… مواظبید که گونه ای رفتار نکنید که به خاطر “دوستی” اتان با یک لزبین یا گی، “انگ” همجنسگرا بخورید.
اگر قرار است کشته شدگان اورلاندا پیامی را در جهان ما به یادگار بگذارند، آن پیام جز پذیرش تمام و کمال تفاوت های بین انسان ها نیست. تفاوت هایی که با آموزه های مذهبی و خرافی ما جور نیست، اما هست.
اگر قرار است زنان و مردانی که در میانه شادی و خنده و رقص به خون خود غلتیدند، برای ما درسی بر جای گذارند، پذیرش عشق و شادی و لذت دیگران است، آنگونه که خود می خواهند.
این درس ابتدایی، گویا هنوز آویزه گوش بسیاری از مردم در این جهان نشده است. وگرنه ترس ها و نگرانی های هر روزه ما، در کوچه های تهران و کرمان و شیراز و پاریس و وین و نیویورک و کویت و کراچی و لاهور و کابل و استانبول و دنیزلی و جای جای دیگر این جهان، دیگر مجالی برای بروز نداشت.
چشمان ما به جای جست و جوی خطر و به قصد مهار و کنترل آن، بر زیبایی های دنیای اطرافمان باز می شد.
ما می ترسیم… هر روز می ترسیم و هر شب از مقاومت و قدرت خود به خود می بالیم و به استقبال روز دیگر می رویم.
این مردسالاری دگرجنس گرا وآغشته به مذهب و خشونت است که قربانی گرفته است. علیه آن، با خانه تکانی در اندیشه های خودمان اقدام کنیم.

۱۴ جون ۲۰۱۶

ما امضاکنندگان حقوق بشر و سازمان‌های جامعه مدنی از دولت خود مصرانه می‌خواهیم  تا به قطعنامه A/C.30/70/L.45 در جهت ارتقاء و حمایت از حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران رای دهند. این رای‌گیری در طول ۷۰مین جلسه از مجمع عمومی سازمان ملل (UNGA)، برنامه ریزی شده برای سومین کمیته در پنجشنبه ۱۹ نوامبر ۲۰۱۵٫ برگزار خواهد شد.

توافق هسته ای اخیر میان ایران و P5 + 1 برای جامعه بین المللی، موقعیتی برای تمرکز بر وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران فراهم کرده است. حمایت از قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل به اولویت بندی حقوق بشر کمک خواهد کرد و تاکید مجدد بر توصیه های هسته ای جامعه بین المللی برای مقامات ایرانی که چگونه می توانند به نحو احسنت به تعهدات حقوق بین المللی شان عمل کنند.

با وجود بسیاری از نگرانی های حقوق بشری، مقامات ایرانی توصیه‌های ایجاد شده در طول چرخه دوم از بررسی دوره ای جهانی (UPR)، را به طور کامل و یا بخشی از آن را رد کرده اند. و نسبت به UPR دوره قبل متعهد به تعهدات داوطلبانه کمتری شده‌اند. در واقع، آنها تقریبا تمام توصیه ها در مورد حقوق مدنی و سیاسی را به طورکامل و یا بخشی از آن را رد کردند.

متن کامل بیانیه به زبان انگلیسی:

To: Member States of the UN General Assembly

12 November 2015

Your Excellency:

We, the undersigned human rights and civil society organizations, urge your government to vote in favor of Resolution A/C.30/70/L.45 on the promotion and protection of human rights in the Islamic Republic of Iran. This vote will take place during the 70^th session of the United Nations General Assembly (UNGA), scheduled for the Third Committee on Thursday, 19 November 2015.

The recent nuclear accord between Iran and the P5+1 provides the international community with an opportunity to focus attention on the chronically dire human rights situation in Iran. Support for the UNGA resolution will help prioritize human rights and reaffirm the international community’s core recommendations for how Iranian authorities can best meet their international rights obligations.

In September and October, the UN Secretary-General and the UN Special Rapporteur on the situation of human rights inthe Islamic Republic of Iran, each reported on a range of practices in the country that seriously undermine the rights to life, freedom from torture, freedoms of expression, association, peaceful assembly, and religion and belief, the right to a fair trial as well as the rights to education and health. The Special Rapporteur also cited discrimination based on gender, religion, and ethnicity. Notwithstanding Iran’s 2002 standing invitation to the United Nations’ Special Procedures, and despite their numerous and repeated requests to visit the country, none of these special procedures, including the country rapporteur, have been allowed to visit for the past 10 years.Furthermore, the authorities have systematically worked to undermine the efforts of Iranian civil society to promote and protect international human rights standards.

Despite these many human rights concerns, Iranian authorities have rejected in full or in part the majority of the recommendations made during the second cycle of the Universal Periodic Review (UPR), and undertook notably fewer voluntary commitments than they had in the first cycle. Indeed, they rejected nearly all recommendations regarding civil and political rights in full or in part.

The continued attention of the international community is required if Iran is to end this pattern of abuse and noncooperation. UN Member States should express their concern about these violations. In doing so, States show support for civil society as well as for those in positions of authority who wish to see improvements in the human rights situation. By voting in favor of the resolution, states will encourage Iran’s government to prioritize human rights and to advance and protect the rights of Iran’s population.

The country has had a disturbing escalation in the use of the death penalty, with at least 830 people executed between 1 January and 1 November 2015. There were reports of executions of at least four juvenile offenders. Iranian authorities executed Fatemeh Salbehi on ۱۳ October for a crime she allegedly committed at age 17. She was convicted of killing her husband, whom she had reportedly been forced to marry when she was just 16. Several UN Special Rapporteurs subsequently denounced this execution of a juvenile offender and lack of judicial leniency given that Salbehi experienced domestic abuse, including forced early marriage.

The vast majority of executions in Iran are for crimes such as drug-related offenses where international law clearly prohibits the death penalty, as the offenses are not ‘the most serious crimes’. Iranian law maintains the death penalty for financial crimes and for acts that should not be considered criminal at all including “insulting the Prophet of Islam,” and consensual sexual relations between adults, including for adultery and certain same-sex relations. Some individuals may also have been executed for peacefully exercising their rights to freedom of expression, association, and assembly. Others, including a spiritual teacher, Mohammad Ali Taheri, remain on death row for peacefully exercising their rights to freedom of belief. Executions based on national-security-related charges that may be politically motivated appear to be carried out disproportionately against members of Iran’s ethnic minority communities, including Ahwazi Arabs, Azerbaijani Turks, Kurds, and Baluchis, who experience widespread discrimination in law and practice, including in the enjoyment of their economic, social and cultural rights.

Trials in Iran often fall far short of international law and standards. Sentences, including the death penalty, are often imposed without any regard to internationally prescribed safeguards, such as access to a lawyer of one’s choice from the time of arrest. The use of “confessions” coerced under torture or other ill-treatment is routinely reported, and courts generally rely on evidence obtained in breach of international law and standards.

UN bodies and human rights organizations have expressed grave concerns for hundreds of activists, journalists, human rights defenders, women’s rights advocates, trade unionists, lawyers, students, artists, and members of ethnic and religious minorities languishing in arbitrary detention. Iranian detainees and prisoners persistently face the risk of torture or other ill-treatment, including prolonged solitary confinement and denial of medical treatment. They are regularly denied access to legal counsel, in breach of their right to a fair trial. Many detainees are prosecuted under vaguely defined national security charges, which are routinely used to silence peaceful expression, association, assembly, and religious activity.

At the start of November, Iran’s Revolutionary Guard arrested at least five journalists, including Isa Saharkhiz, Ehsan Mazandarani, Afarin Chitsaz, and Saman Safarzaee. According to Isa Saharkhiz’ son, he is facing national-security-related charges.  In an alarming set of cases, courts have imposed lengthy prison terms of 12 to 16 years on several young activists. For example, on 30 May, an artist and civil society activist, Atena Farghadani, was sentenced to over 12 years in prison for her association with families of the post-2009 presidential election protesters who died in detention, allegedly under torture, and for her artwork. The artwork included drawing and posting on Facebook a satirical cartoon that mocked Iranian lawmakers for their efforts to pass a bill that outlaws voluntary sterilization and restricts access to information about contraception.

Systematic discrimination and violence against women in law and practice also merits serious concern. For instance, married women do not have equal rights with their husbands, including with respect to divorce, child custody and inheritance, and must legally have their husbands’ permission to attend university, hold a job, or travel out of the country. In the past few years, the authorities have increased the discriminatory measures restricting women’s access to higher education, including imposing gender quotas. Women’s participation in society is also restricted through compulsory “veiling” laws that target women who fail to cover their head and conform to strict dress codes for harassment and imprisonment. Since 2012, state funding for Iran’s family planning program has been withdrawn, restricting access to affordable modern contraception for millions of women in the country. Two draft laws, the Bill to Increase Fertility Rates and Prevent Population Decline and the Comprehensive Population and Exaltation of Family Bill, would, if enacted, further erode women’s right to sexual and reproductive health, and entrench gender-based discrimination and violence, including domestic violence.

This resolution on the promotion and protection of human rights in Iran of the 70^th UNGA is a vital opportunity for the international community to express human rights concerns. The resolution welcomes recent positive commitments by Iranian officials, while effectively drawing attention to the broad range of ongoing violations. Moreover, the resolution calls on authorities to cooperate with all UN Special Procedures, including the Special Rapporteur on the situation of human rights in the Islamic Republic of Iran.

Substantive cooperation with UN mechanisms and tangible rights improvements in line with Iran’s international legal obligations are the real measures of progress. By voting in favor of this resolution on Thursday, 19 November 2015, the UNGA will send a strong signal to the government and everyone in Iran that the world is invested in genuine human rights improvements in the country.

Sincerely,

Roya Boroumand, Executive Director

Abdorrahman Boroumand Foundation

Robin Phillips, Executive Director

The Advocates for Human Rights

Hassan Nayeb Hashem, Representative to the Human Rights Council in Geneva

All Human Rights for All in Iran

Said Boumedouha, Deputy Director of Middle East North Africa Programme

Amnesty International

Kamran Ashtary, Executive Director

Arseh Sevom

Thomas Hughes, Executive Director

ARTICLE 19

Shahin Helali Khyavi, Director

Association for Human Rights of the Azerbaijani People in Iran

Taimoor Aliassi, UN Representative

(Association pour les Droits Humains au Kurdistan d’Iran-Genève (KMMK-G

Mansoor Bibak, Co-Director

Balochistan Human Rights Group

Dr. Shirin Ebadi, Founder and President

Center for Supporters of Human Rights

Steering Committee

Committee of Human Rights Reporters

Joel Simon, Executive Director

Committee to Protect Journalists

Jessica Morris, Executive Director

Conectas Direitos Humanos

Hassan Shire, Executive Director

East and Horn of Africa Human Rights Defenders Project

RaphaëlChenuil-Hazan, Executive Director

(Ensemble Contre La Peine de Mort (ECPM

Ibrahim Al Arabi, Executive Director

European Ahwazi Human Rights Organisation

Susan Munroe, Chef Executive

Freedom From Torture

Keyvan Rafiee, Executive Director

Human Rights Activists in Iran

Sarah Leah Whitson, Director of the Middle East and North Africa Division

Human Rights Watch

Carolina Carrera, President

Humanas: Centro Regional de Derechos Humanos y Justicia de Género

Mani Mostofi, Director

Impact Iran

Mohammad Nayyeri, Director

Insight Iran

Hadi Ghaemi, Executive Director

International Campaign for Human Rights in Iran

Stéphanie David, Representative to the United Nations in New York

(International Federation for Human Rights (FIDH

Phil Lynch, Director

International Service for Human Rights

Saghi Ghahraman, President

(Iranian Queer Organization (IRQO

Mahmood Amiry-Moghaddam, Executive Director

Iran Human Rights

Shadi Sadr, Co-Director

Justice for Iran

Rebin Rahmani, Director of European Branch

The Kurdistan Human Rights Network

Jessica Stern, Executive Director

OutRight Action International

Mehrangiz Kar, Chairperson

Siamak Pourzand Foundation

Mahmood Enayat, Director

Small Media

Firuzeh Mahmoudi, Executive Director

United for Iran

Mohammad Mostafaei, Executive Director

Universal Tolerance Organization

Elizabeth A. Zitrin, President

World Coalition Against the Death Penalty

Shadi Amin, Coordinator

6 Rang: The Iranian Lesbian and Transgender Network

داستان آکان، هر چند دردناک،  یک نمونه از زندگی همه اقلیت‌های جنسی در ایران است. شش رنگ (شبکه لزبین‌ها و ترنسجندر‌های ایرانی) ویدئویی از داستان آکان از طرد شدن، فشار اجتماعی، و در پایان فراراز کشور را به مناسبت گرامی داشت روز بین المللی یادبود ترنس‌جندرها را منتشر کرد. ۲۰ نوامبر، روزی است که یاد افرادی را که براثر ترنس‌ستیزی کشته شدند را گرامی می‌دارد. این فیلم، به قول جودیت باتلر، نمایان‌گرداغ ننگی است که بر زندگی کسانی که جنسیت و هویت جنسی‌شان خارج از مرزهای مطلق  و دوآلیسم جنسی موجود قرار می‌گیرد، زده می‌شود.

آکان، که در زمان انجام مصاحبه به عنوان یک پناهجو در ترکیه زندگی می‌کند،  با آزار و اذیت روزانه از جانب معلمان، دانش آموزان، پلیس، و اعضای خانواده برای هویت جنسیتی‌اش که از نظر اخلاقی “اشتباه” دیده می شد؛ مواجه می‌شود.  زمانیکه آکان در مدرسه راهنمایی بود، مسئولان مدرسه، اقدام به توصیه برای عمل جراحی تغییر جنسیت به عنوان “درمان” برای آنچه “احساسات بیمارگونه” توصیف شده بود؛ کردند. نه تنها به آکان شرح کافی از خطرات ناشی از چنین عمل جراحی ای داده نشد، بلکه در مورد اینکه چنین حس و گرایشی به هم‌جنس امری عادی و طبیعی است نیز اطلاعاتی داده نشده بود.

چنین رویکردی به افراد جامعه اقلیت جنسی درایران، همچنین آزار و اذیت همجنسگرایان و ترنس‌ها امری روزمره است. همان طور که در تحقیق مشترک شش رنگ و سازمان عدالت برای ایران پیرامون شرایط زیست همجنس‌گرایان و ترنس‌جندرها در ایران‌ ، که نتیجه آن در کتاب جنسیت X  منتشر شد نشان داده می شود، نظام قانونی و سیستم درمانی ایران با همجنس‌گرایی به عنوان یک بیماری برخورد می‌کند و عمل تغییر جنسیت به عنوان درمانی برای آن تجویز می شود. حقوق اساسی افراد ترنس‌جندر از قبیل حق اشتغال، حق آموزش و دسترسی به کالاها و خدمات نقض می شود، و فرد وادار می شود خود را در ساختارهای موجود دگرجنس‌گرایانه تعریف کند تا از این حداقل حقوق بهره مند شود.  ماهیت سیستماتیک این آزار و اذیت، باعث رشد و افزایش روزانه ترنس‌ها و همجنس‌گرایان ایرانی در تبعید است.

در مورد آکان، تعریف متفاوت وی از هویت جنسیتی‌اش، به معنای فشار شدید والدین برای زندگی کردن به عنوان یک دختر ، آزار و اذیت مداوم از جانب مقامات برای پوشیدن روسری و تلاش برای “حل” مشکل هویتی آکان با یک ازدواج تحمیلی بود. در مدرسه، معلمان انزوا را به او تحمیل کرده و می‌گفتند که او دانش آموزان دیگر را فاسد می کند و نباید هیچ گونه تماسی با آنها داشته باشی. چنین فشارها  و اقداماتی باعث شد تا آکان در نبود هیچ نهاد حمایتی، سه بار اقدام به خودکشی کند.

شادی امین، هماهنگ کننده شش رنگ گفت: “ما معتقدیم که تنها راه برای تغییر وضعیت بسیاری از افراد ترنسجندر ایرانی مانند آکان، تلاش برای لغو قوانینی است که روابط بین دو هم‌جنس را جرم می داند و هر گونه بیان جنسیتی که با هنجارهای دگرجنسگرایانه منطبق نیست را تحمل نمی‌کند.”

شهادت ویدیو آکان بخشی از پروژه مشترک بین شش رنگ و عدالت برای ایران به نام “نه! به تغییر جنسیت تحمیلی” است که نتایج آن در نسخه انگلیسی، انکار هویت‌ها، نقض بدن‌ها : نقض حقوق بشر علیه افراد با گرایش های جنسی و هویت‌های جنسیتی متنوع در جمهوری اسلامی ایران، و نسخه فارسی جنسیت ایکس منتشر شد.

شش رنگ، شبکه لزبین‌ها و ترنس‌جندرهای ایرانی
۲۰ نوامبر ۲۰۱۵

ویدئو را از اینجا ببینید:

https://www.youtube.com/watch?v=2cRBP2YwJZg

http://6rang.org/2982

شادى امین یکی از کنشگران سیاسى، جنبش زنان، حقوق بشر و هم جنس گرایان است که از جانب برخى از سایت هاى اینترنتى و کاربران خرافه پرست و سنتی شبکه هاى به ظاهر اجتماعى آماج حمله قرار گرفته است. تهمت زنی و آلوده نمودن فضای فرهنگی، سیاسى و کاربست روش هاى تخریبى از طریق پخش شایعه، یکی از قدیمی ترین حربه هائی است که ارتجاع فکری- سیاسی در برابردگرآندیشان و دگرباوران به کار می بندد. بدیهی است که این گونه اقدام ها در مقابله با جنبش های اجتماعی و فعالان آن بوده و دانسته و یا ندانسته همسو با نظام جمهوری اسلامی و در خدمت آن است.

پخش اکاذیب و افترا و ترور شخصیت شادی و تلاش برای بی اعتبار کردن جنبش های اجتماعی و فعالان آن، حربه متداولی است که دستگاه های اطلاعاتی رژیم جمهوری اسلامی با همسوئی و همسازی عقب مانده ترین بخش های جامعه به کار می بندند تا به خیال خود  فعالان سیاسی، فرهنگی و کنشگران برابری خواه جنسیتی  را از میدان بدر کنند.

شادی یکی از فعالان سیاسی- اجتماعی است که برای کنش گران مجامع سیاسی – اجتماعی چهره ای کاملا شناخته شده است. او نقش بسیار ارزنده ای در مبارزه علیه نظام جمهوری اسلامی، خرافه پرستی و کهنه پرستان دارد. او یکی از شاخص ترین چهره های جنبش برابری خواهانه اجتماعی و جنسیتی جامعه ماست.

شادی به عنوان یک لزبین جزو معدود زنان ایرانی است که آگاهانه و با شهامت گرایش جنسی خود را به طور شفاف، علنی کرد. او از پیش گامان  مبارزه برای حقوق همجنس گرایان بوده و در این راه چه کوشش ها که نکرده، و بی جهت نیست که آماج افترا و اتهام قرار گرفته است.ما بخشى از فعالین جنبش هاى سیاسى واجتماعى در خارج از کشور، با همه تفاوت های فکری- سیاسی، خود را همراه و یاور جنبش های سیاسی- اجتماعی، حقوق همجنسگرایان و اقلیت های جنسیتی و فعالان آن در هر کجای جهان می دانیم. شادی امین از ماست و متعلق به جنبش رهایی طلبانه مردم ماست.

تیرماه نودو چهار/ یولی ۲۰۱۵

امضاکنندگان اولیه: (به علاوه امضاهای جدید تا ۲۹ جولای ۲۰۱۵)

نهادها:

همایش زنان ایرانی در هانوفر

تشکل مستقل زنان ایرانی در هانوفر

تشکل زنان- سوئد

کانون پشتیبانی و دفاع از مبارزات مردم ایران – هانوفر

کارگاه فرهنگی سیاسی ایرانیان در هانوفر

رادیو آوا بخش فارسی رادیو فلورا درهانوفر

فعالان هسته اقلیت – هانوفر

فعالان سازمان راه کارگر – هانوفر

فعالان کومله زحمتکشان کردستان ایران – هانوفر

اشخاص:

ابرام رحمانی، ابراهیم فرازمند، ارسلان احمدی ، اصغر اسلامی ، امیر جهرمی، آرام محمودی ، باقرابراهیم زاده ، بهمن ساکی ، بهرام مهین، پروین ابراهیم زاده ، جوانه بخشی ، حجت پورقاسمی ، حسین قاضی ، حسین نقی پور، حشمت محسنی، خالد دارائی، رحیم محمودی ، ساسان شهبازی ، سعیدآرمان، سعید معماریان، شهین شادنیان،علی رسولی، عباس عاقلی زاده، عباس بیگدلی، علی ثمری، عثمان خلیلی، فردوس میرآبادی، کرامت رحمانیان، گلکو سعادت، محمود آذری، مینا هاشمی، مهری عباسی، مهوش مریوانی، محمود رحمانی، محمدتقی سیداحمدی، مهدی مجتهدپور، ناصر پیشرو، ناصر رحمانیان، نواز مصلی نژاد، نوروز احمدی، هما شرف الدین، یدالله صناعتی، هما مرادی، پری نشاط، زیبا کرباسی، مهرنوش احمدی، جواد امیدوار، هما علیزاده، سهیلا میرزایی، بهار خدایار، نسرین الماسی و …(ادامه دارد)

از طریق ای میل کانون پشتیبانی از مبارزات مردم ایران – هانوفر، می توانید به لیست حمایت کنندگان اولیه بپیوندید: kanoon.hannover@gmail.com

مروری بر موضوعاتی که در چهار سال گذشته، به مدد امکانات اینترنت، و در فضای امن خودمان به بحث گذاشته ایم نشان می دهد که تا چه حد همین گفت و گوهای مجازی به ظاهر ساده روزمره، در زندگی تک تک ما، افزایش اعتماد به نفس و امید، گریز از تنهایی و بی کسی و ایجاد دوستی های ماندگار، خلق نگاههای متفاوت و مهم تر از همه، گسترش فعالیتهای جمعی و بیرونی مان نقش داشته است؛ فعالیت هایی که به دلیل مشکلات امنیتی، تنها بخشی از آنها رامی توانیم اعلام عمومی کنیم.

وقتی به روزهای پر فراز و نشیب چهار سال گذشته نگاه می کنیم، ابتدا، روزهای سخت یادمان می آید. مثل زمانی که در ماه بهمن ماه (فوریه) امسال، (بهمن ماه) با دستگیری تعدادی از بچه های لزبین در ایران روبرو بودیم، فیسبوک و ارتباطاتمان کمک بزرگی بود تا بتوانیم ابعاد ضربه را درک کنیم و برای مقابله با گسترش آن سیاست متناسب اتخاذ کنیم،به کمک دستگیر شدگان برویم و پس از آزادی نیز به آنها مشاوره روانی بدهیم و در کنارشان باشیم. شبهای پشت هم بیداری در کنار دوستانی که از ترکیه خبر می گرفتند و تلفن هایی که نیمه شب می زدیم تا از سلامت دوستان دیگر با خبر شویم، همه لذت انتشار ویدیو کلیپ گوگوش و دخالتگری در بحث های پس از آن را از ما ربود، بدون آن که بتوانیم این همه خبر و نقض حقوق و خطر بالفعل و بالقوه برای همجنسگرایان در ایران را رسانه ای کنیم و به اطلاع مردم و جهانیان برسانیم. بدون اینکه بتوانیم از سازمانهای حقوق بشری در این زمینه کمکی بطلبیم. هیچکدام از دستگیر شدگان از شبکه ما نبودند اما از جامعه ما بودند و پس درد مشترکمان نیازمند همبستگی بود و چه شایسته از پس چنین مواردی بر آمده ایم.

زمانی که مسئولان ورزش ایران اعضای تیم های فوتسال و والیبال را زیر فشار تبلیغاتی خود قرار داده و تعدادی را به عنوان “دو جنسه” از بازیها محروم کردند، شبانه روزی با مربیان و روزنامه نگاران این حیطه و بازیکنان و دوستانشان در شهرهای مختلف و تهران در تماس بودیم. زنجان و کرمان و اصفهان و رشت و ارومیه و کرمانشاه و شیراز … رابطه هایمان را فعال کردیم و برای نوشتن بیانیه مطبوعاتی ای برگرفته از اطلاعات و نیازهای خود آنها، ساعتها مصاحبه و گفتگو کردیم. در نهایت توانستیم از حرمت انسانی و حق بیان جنسیتی دوستان نادیده مان دفاع کنیم و احترام مردم را به آنان جلب کنیم.

زمانی که در کرمانشاه به یک میهمانی حمله کردند و عده ای را به اتهام همجنسگرایی دستگیر کردند نیز وضع به همینگونه بود. با نوشتن نامه به  سازمان عفو بین الملل، به گزارشگر ویژه حقوق بشر و دیگر نهادهای بین المللی تلاش کردیم برای آزادی آنها اقدام کرده و اجازه ندهیم جمهوری اسلامی در سکوت جهانیان و با ارامش به قلع و قمع و سرکوب همجنسگرایان و ترنس ها بپردازد.

اما تلاشمان برای اطلاع رسانی درباره وضعیت همجنسگرایان و ترنس ها تنها به کار روی موارد دستگیری ختم نشد. در تمام دو سال گذشته، با همراهی سازمانهای حقوق بشری تلاش کردیم تا کمیته بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل، مسئولان شورای حقوق بشر، گزارشگران ویژه سازمان ملل ,  و به ویژه دکتر احمد شهید و نمایندگان کشورها را نسبت به نقض حقوق اقلیت های جنسی در ایران آگاه کنیم و از آنها بخواهیم که دولت ایران را در این زمینه پاسخگو کنند. در حالی که چهار سال قبل و در دور قبل بررسی جهانی وضعیت حقوق بشر ایران، دولتهای کمی به نقض حقوق ما توجه کرده بودند، این تلاشها باعث شد در این دور، ۱۱ کشور آسیایی، آمریکای لاتین، اروپایی و آمریکای شمالی از دولت ایران انجام اقدامات مشخصی را در حوزه جرم زدایی از روابط همجنسخواهانه، منع دستگیری، شکنجه و آزار و اذیت افراد به دلیل داشتن گرایش جنسی یا هویت جنسیتی متفاوت و نیز منع تجویز داروهای روانگردان برای تغییر گرایش جنسی و عدم تحمیل عملهای تغییرجنسیت و عقیم شدن به افراد را خواستار شدند.ما درکمیته بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و در حضور فرستادگان عالیرتبه حکومت ایران، از جمله معاونان وزرای بهداشت و درمان، وزارت کشور، کار و … از نقض حقوق اقلیتهای جنسی در قانون و عمل، با صدای بلند، سخن گفتیم. این کمیته نیز در قطعنامه پایانی خود ایران را به دلیل نقض حقوق اقلیت های جنسی محکوم کرد بدون اینکه استدلال نمایندگان جمهوری اسلامی را در این زمینه که همه شهروندان ایرانی از تمامی مزایا و حقوق انسانی به یکسان و بدون تبعیض برخوردارند، باور کند. ما  نشان دادیم که برای ما استفاده از تمام دریچه ها برای تاباندن نور بر زندگی همجنسگرایان و ترنس ها در ایران امری جدی است و قصد آن داریم که هیچ امکانی را برای رسیدن به حقوقمان از دست ندهیم.

حضور قدرتمند ما در اولین کنفرانس زنان خاورمیانه که در ماه مه سال ۲۰۱۳ در دیاربکیر کردستان ترکیه برگزار شد و ارائه بحث آزادی گرایش جنسی و بیان جنسیتی که تنها از طرف ما مطرح شد، باعث شد تا در سند نهایی این کنفرانس که مورد تصویب بیش از ۳۰۰ زن فعال از کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا قرار گرفت، برای اولین بارهرگونه تبعیض مبتنی بر گرایش جنسی یا هویت جنسیتی محکوم شود. در کنفرانس جهانی ایلگا در مکزیک که اکتبر ۲۰۱۴ (مهر ۱۳۹۳) در مکزیک برگزار شد، عضویت شش رنگ در این شبکه بین المللی که متشکل از ۱۰۷۷ سازمان همجنسگرایان، ترنس ها و دوجنسی هاست تصویب شد و صدای ما در عرصه بین المللی، بیشتر و بلندتر به گوش خواهد رسید.

یکی از موضوعاتی که شرکت در بحثهای کنفرانس جهانی ایلگا به ما نشان داد این بود که در بیشتر کشورهای دنیا، همچنان برون آیی (آشکارسازی / coming-out)، یکی از مسائل اساسی جامعه ماست. ما تجربه خود در ارائه مشاوره آنلاین، به افراد و خانواده هایشان با بسیاری از سازمانهای عضو ایلگا به اشتراک گذاشتیم و از تجارب آنها آموختیم.

در دوسالی که از ایجاد خط مشاوره آنلاین می گذرد، در موارد بسیار برای برون آیی و آشکار سازی درون خانواده ها به  آنها مشاوره دادیم و ساعتها پای درد دل ها و نگرانی هایشان با گوش جانشستیم. صدها جلسه مشاوره آنلاین که بدون مشاوران و روانشناسان داوطلب از جنس خودمان امکان پذیرنبود، به بسیاری در ایران و ترکیه کمک کرد تا اعتماد به نفس و قدرت بیشتری پیدا کنند، از اطلاعات و آموزش صحیح و بری از بدآموزی رسانه های رسمی، بتوانند با خشونت خانوادگی، اجتماعی و دولتی مقابله کنند و در ارتباطات آنلاین خود موازین امنیتی را رعایت کنند.

بسیاری از اعضای جامعه ال جی بی تی در ایران و خانواده هایشان که برای مشاوره به ما رجوع می کردند، ما را از حضورمان در رسانه ها می شناختند. طی سه سال گذشته بی شک شش رنگانقلابی در حضور رسانه ای زنان لزبین و طرح موضوع همجنسگرایان و ترنس ها کرده است. ما موفق شدیم چندین صدا و چهره تازه از میان خودمان به رسانه ها معرفی کنیم. در تولید، پخش و انتشار دهها برنامه و مطلب در رسانه های پرمخاطبی چون بی بی سی، من و تو تی وی، صدای امریکا، رادیو فردا، رادیو زمانه و … نیز رادیو-تلویزیونهای دیگری مانند رادیو پژواک، رادیو صدای زن کانادا و سوئد، رادیو پیام، رادیو صدای ازادی استرالیا، تلویزیون برابری، تلویزیون رژهلات و… و نشریات اینترنی چون گویا، تابلو، خط صلح، شهروند و … نقش داشته ایم. صدها خبر، مقاله و مطلب تولید ,  و یا ترجمه و منتشر شده در وب سایت و صفحه فیس بوک شش رنگ نیزدر شکل گیری ذهنیت صدها هزار مخاطب نقش داشته است. صفحه فیس بوک ۶رنگ در ده ماه گذشته بیش از دویست هزار بیننده مختلف داشته است و۵۷ هزار نفر  فقط در ۱۰ ماه گذشته از وب سایت ما بازدید کرده اند. همچنین رسانه های بین المللی مانند رویترز،  گاردین، بی بی سی، حریت، تلگراف، فرانکفورتر الگماینه، هافینگتون پست و تعداد زیادی رسانه های الترناتیو کردی، عربی و ترکی گزارش فعالیتهایمان را منتشر کرده اند

اما حضور رسانه ای و بین المللی باعث نشده که حضورمان در خیابان را فراموش کنیم. در خرداد ماه امسال (ژوئن)، در بزرگترین جشن افتخار همجنسگرایان خاورمیانه که در استانبول، همسایگی ایران، برگزار می شود، با شعارها و پلاکارد شش رنگ، آزاد و رها، حضوری پرتعداد و فراموش نشدنی داشتیم و به عنوان نمایندگان ایران، از سوی هزاران شرکت کننده جشن بارها و بارها مورد تشویق قرار گرفتیم. حضورمان در جشن افتخار استکهلم نیز توجه زیادی به خود جلب کرد.

حضور در کنفرانس ها، گردهمایی ها و جلسات بحث و گفتگو با فعالین جامعه ایرانی و غیر ایرانی نیز جزیی از فعالیت های پیوسته شش رنگ بوده است. برگزاری جلسه ای در استانبول با همکاری کائوس، سخنرانی در اولین کنفرانس زنان خاورمیانه در دیاربکیر(ئامه د) ، شرکت در همایش بین المللی علیه هموفوبیا در آنکارا، سخنرانی در شهرهای پاریس، لاهه، برلین، بایروت، هانوفر، توبینگن، هانوفر، تورونتو، لایپزیگ، مونترال، کلن و … و شرکت در کنفرانس های بین المللی از قبیل بهار لزبین ها در آلمان، کنفرانس “ایران: جمهوری ال جی بی تی” در لندن، کنفرانس جهانی ایلگا در مکزیک، کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان ایرانی در کلن، سمینار زنان ایرانی در آلمان  و …تنها بخشی از فعالیت هایمان برای آگاه سازی جامعه درباره وضعیت اقلیت های جنسی بوده است.

چه در رسانه ها و چه در کنفرانس ها و بحثهای جمعی، همواره حرفی  نو  برای گفتن داشته ایم. زیرا پشتوانه حرفهایمان، نه ذهنیات خود و اطرافیان، که تحقیق مفصل و منحصر به فرد شش رنگ در مورد زیست همجنسگرایان و ترنس سکشوال ها در ایران و بررسی عمل های تغییر جنسیت بوده است. در سه سال گذشته، برای انجام این تحقیق، با بیش از ۹۵ نفر مصاحبه عمیق و چند ساعته کرده ایم و صدها ساعت مطالبعه کتابخانه ای و حقوقی انجام داده ایم که حاصل آن، تاکنون یک جلد کتاب ۱۸۰  صفحه ای به زبان انگلیسی بوده است و کتاب مفصل تری به فارسی که به زودی منتشر خواهد شد. این تحقیق، گفتمانی انتقادی و قدرتمند در دفاع از حقوق همجنسگرایان و ترنسجندرها ایجاد کرده تا جایی که موضوعاتی مانند حق انتخاب، نه فقط برای همجنسگرایان، که برای ترنسجندرها در ایران، از دل بحثهای مربوط به آن بیرون آمده است. امروز هر جا کسی در دفاع از حقوق همجنسگرایان سخن می گوید، به موقعیت ترنسجندرها و همچنین نقض حقوق آنان و عمل های تغییر جنس و بی حقوقی ترنس ها اشاره می کند. امروز، یکی از سئوالات مهم جامعه ترنس این است: چرا نباید یک فرد بتواند در کنار حق انجام عمل تطبیق یا تغییر جنس به عنوان یک ترنسجندر، همانگونه که هست، بدون اینکه هورمون تراپی و جراحی های تغییر جنس را انجام دهد،  به زندگی خود در ایران ادامه دهد و از حقوق یک انسان و عضو برابر جامعه برخوردار باشد؟!

اما برای اینکه این فعالیت ها را حرفه ای و اصولی به پیش ببریم، توانمند سازی اعضای شبکه برایمان اهمیت جدی داشته است. برگزاری چندین کارگاه آموزشی، آموزش روزنامه نگاری، ایجاد موقعیت های آموزشی دانشگاهی و همچنین انتقال تجربه در نشست ها و جلسات آنلاین از جمله فعالیهای ما برای تضمین ادامه کاریمان بوده است.

همه این فعالیتها، حضور و سخت کوشی های جمعی مان در چهارسال گذشته، بدون چالش نبوده است. همچنان، بزرگترین چالش ما فرودست انگاری لزبین ها و ترنس ها و نادیده گرفتن مسائل و تبعیض های خاصی است که این دو گروه تجربه می کنند. همچنان، کمبود تجربه اجتماعی بسیاری از لزبین ها و ترنس ها، که خود، یکی از نتایج همان فرودست انگاری است، کار جمعی ما را دشوار می کند. همچنان بی اعتمادی و ترس درون خود ما و در رابطه مان با دنیای بیرون، فاصله می اندازد و همچنان، سیاست گریزی و فقر تئوریک در بحثها، خود را نشان می دهد.

پس از چهار سال، سربلند و قدبرافراشته، خوشحالیم که سخت تلاش کرده ایم تا دیده و شنیده شویم، افتخار می کنیم که تلاش ضروری مان برای سازمانیابی و عمل جمعی باعث شد خیلی ها قدرت آشکارسازی یا صحبت درباره این موضوع را پیدا کنند، سربلندیم که بسیاری از تابوها را شکستیم و همه اینها را مدیون کسانی هستیم که پیش از ایجاد شش رنگ و پس از آن، با کوشش هایشان، راهمان را هموارتر کردند.

در تولد چهار سالگی مان، با صدای بلند می گوییم: بدون ۶رنگ جامعه عدالت خواه و برابری طلب ایران چیزی کم داشت.

شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی (شش رنگ)
چهارشنبه ۱۹ نوامبر ۲۰۱۴
www.6rang.org

۱۳ فروردین ۱۳۹۳

شش رنگ، ۱۸ بهمن ۱۳۹۲: هفت فوتبالیست زن در ایران، پس از آنچه از سوی مسئولان، اجرای دستورالعمل تعیین جنسیت خوانده شده، از حضور در مسابقات محروم شده اند. احمد هاشمیان، رییس کمیته پزشکی فدراسیون فوتبال به خبرگزاری ایسنا گفته است: ” محرومیت این افراد مانند محرومیت دوپینگ نیست که زمان معینی داشته باشد، بلکه آنها به دلیل “ابهام جنسیتی” محروم شده‌اند.” وی همچنین تصریح کرده است: “ما به عنوان یک کشور اسلامی حساسیت بیشتری روی این موضوع نسبت به سایر کشورها و فیفا داریم.”

همین مقام رسمی در مصاحبه ای دیگر به ایلنا گفته است: “در صورتی که این افراد بتوانند مشکلات خود را از طریق جراحی [ تغییر جنسیت ] حل کرده و در معاینات پزشکی صلاحیت لازم را احراز کنند امکان فعالیت درعرصه فوتبال و فوتسال را خواهند داشت.”

براساس این دستورالعمل تمامی زنان فعال در لیگ های کشور قبل از عقد قرارداد باید در معاینات پزشکی شرکت کرده و پس از تکمیل فرم مخصوص توسط پزشک معتمد باشگاه و تایید نهایی آن می توانند اقدام به عقد قرارداد با باشگاه برای یک یا چند فصل کنند.

این در حالی است که از سال ۲۰۱۱ و براساس تصمیم کمیته المپیک، تنها انجام تست تعیین میزان هورمون آندروژن مجاز است. چنانچه تشخیص داده شود میزان آندروژن در یک ورزشکار زن به اندازه مردان است و این موضوع باعث می شود آنها نسبت به رقبای زن خود از برتری و امتیاز ناعادلانه ای برخوردار باشند، اجازه شرکت در مسابقات را نمی یابند. هرچند براساس همین قوانین، این عده پس از کاهش هورمون آندروژن خود و رساندن آن به حد متوسط معمول در بین دیگر زنان ورزشکار می توانند مجددا در مسابقات شرکت کنند. در هیچیک از قوانین بین المللی، تستی بر روی زنانی که هویت جنسیتی متفاوت دارند انجام نمی شود و در هیچ صورتی، عمل جراحی تغییر جنسیت به عنوان شرط ورود کسی به مسابقات ورزشی تعیین نمی شود.

منابع موثق به شش رنگ گفته اند در در شهریور ماه سال گذشته نیز به استناد همین دستور العمل که هیچیک از جزییات آن تاکنون منتشر نشده است، به یکی از اعضای تیم ملی راگبی زنان به دلیل داشتن هیکل و صدای “مردانه” گفته شد که نمی تواند در مسابقات شرکت کند. براساس برخی گزارشهای منتشرشده، به کرات بازیکنان زنی که از ظواهر معمول زنانه برخوردار نیستند، از سوی مسئولان، “دوجنسه” خطاب شده و مورد آزار و اذیت قرار گرفته و یا از شرکت در مسابقات محروم شده اند.

اجرای سیاستهای اجباری تعیین جنسیت که زنان ورزشکار را تنها به دلیل ابراز علائم عدم تطبیق جنسیتی از شرکت در مسابقات محروم می کند، حقوق آنها را در مورد برخورداری از حریم خصوصی نقض می کند. این حق در ماده ۱۷ میثاق بین المللی حقوق مدنی-سیاسی که ایران نیز از جمله امضا کنندگان آن است، به رسمیت شناخته شده است.

همچنین اجبار زنان به انجام درمانهای غیرضروری، از جمله جراحی های خطرناک و زیانبار تغییر جنسیت، حق سلامت آنها را که در موازین بین المللی از جمله در ماده ۱۲ میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی تصریح شده، نادیده می گیرد. حق سلامت شامل حق آزادی جنسی و باروری، حق آزادی از شکنجه و آزمایشها و درمانهای بدون رضایت پزشکی است. در اصول یوگیکارتا که وضعیت فعلی حقوق بین الملل در مورد هویت جنسیتی و گرایش جنسی را مشخص می کند، مقرر می دارد: “هیچ کس نباید برای انجام هیچ نوع درمان، عمل، آزمایش پزشکی یا درمانی مجبور شود یا به دلیل گرایش جنسی یا هویت جنسیتی اش در یک محیط درمانی به اجبار نگه داری شود.”

سیاست اخیر فدراسیون فوتبال ایران، تداوم تبعیض و خشونتی است که مقامات ایرانی به طور معمول علیه شهروندان به دلیل هویت جنسی و جنسیتی شان روا می دارند. تحقیقات میدانی شش رنگ (شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی) نشان می دهد که در ایران، محدودیتها، تبعیض ها و خشونت های زیادی علیه افراد، تنها به دلیل هویت جنسیتی شان اعمال می شود. بسیاری از قوانین در ایران فقط برای زنان یا فقط برای مردان اعمال می شود و بسیاری از اماکن و فضاهای عمومی، فقط زنانه- یا فقط مردانه هستند. به همین دلیل، تمامی افرادی که به دلیل نحوه لباس پوشیدن، رفتار، خصوصیات فیزیکی یا علائق و نوع فعالیتهای خود در تعاریف و انتظارات جامعه از زن یا مرد “معمول” جای نمی گیرند، نه فقط از سوی خانواده و جامعه بلکه از سوی پلیس، مسئولان آموزشی، نهادهای بهداشتی و درمانی و نیز در حوزه های ورزشی، تحت آزار و اذیت قرار می گیرند. این تحقیقات همچنین نشان می دهد که افراد ترنسجندر در ایران تحت فشار و گاهی اجبار قرار می گیرند تا با انجام عملهای تغییر جنسیت، هویت جنسیتی خود را به صورت مرد یا زن مورد قبول نهادهای رسمی و همینطور جامعه در بیاورند. در چنین شرایطی، سوق دادن افراد به انجام عمل تغییر جنسیت، عملا تجاوز به حریم خصوصی این افراد است. از طرفی با توجه به تابو بودن موضوعات جنسی و جنسیتی میتوان تصور کرد که طرح آن در سطح عمومی و بکاربردن عناوینی چون “دوجنسه” برای زنانی که موی کوتاه یا بدنی عضلانی دارند چه معنا و عواقبی برای آنان خواهد داشت.

شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی (شش رنگ) محروم کردن ۷ فوتبالیست زن را به عنوان یکی از مصادیق بارز تبعیض براساس هویت جنسیتی محکوم می کند. ما خواستار روشن شدن معیارهای دستورالعمل تعیین جنسیت در ایران و قرار گرفتن آنها در اختیار ورزشکاران زن و همچنین افکار عمومی هستیم. ۶رنگ، همچنین خواهان پایان دادن به آزار و اذیت و تبعیض علیه زنان ورزشکار به دلیل هویت جنسیتی خود و اعمال فشار بر آنها برای انجام عمل تغییر جنسیت که حقوق و امنیت آنها در فضاهای ورزشی را نقض می کند است.
بهمن ۱۳۹۲
شبکه لزبین ها و ترنسجندرهای ایرانی (۶رنگ)
www.6rang.org

تاریخ لایحه با نام “گی ها را بکش” به سال ۲۰۰۹ بر می گردد که مجازات را برای برخی اعمال همجنس خواهانه حتی تا اعدام پیش برده بود که البته تصمیم گیری در باره ی آن به خاطر اعتراضات و مخالفت های شدید بین المللی به بعد موکول شد.

طبق نسخه ی تازه ی این ماده، هر فردی که به برگزاری مراسم ازدواج دو همجنسگرا کمک کند به هفت سال حبس محکوم می شود. عدم گزارش اعمال همجنس خواهانه به پلیس جرم محسوب شده است. برای پزشکانی که بیماران همجنسگرا را می پذیرند، اشخاصی که به آنها خانه اجاره می دهند و کسانی که مشکوک به کوییر (از اعضای ال جی بی تی) بودن هستند نیزطبق این ماده پنج سال مجازات زندان پیشبینی شده است.

هر شخصی که از همجنسگریان حمایت کند –حتی در حد مشاوره- طبق این لایحه مجرم شناخته می شود.

با وجود اینکه همجنسگرایی بین ملل جنوب شرقی آفریقا غیر قانونی شناخته شده است، بعضی معتقدند این قانون باید تصویب می شد تا با تهاجم فرهنگی غرب مقابله کند.

کلر بیاروگابا؛ مسئول هماهنگی ائتلاف جامعه ی مدنی برای حقوق بشر و قانون اساسی (یک گروه ال جی بی تی)، گفت:  ”تعقیب و کشتن گی ها که مدتیست آغاز شده، اکنون توسط مجلس قانونگذاری اوگاندا صورت قانونی و موجه گرفته است؛ این واقعیتیست هولناک. ما نمی دانیم حالا که این قانون تصویب شده است، برخورد پلیس از این پس تا چه حد خشن خواهد بود. وضع خراب تر از این خواهد شد”.

آقای یوری موسونی؛ رئیس جمهور اوگاندا ۳۰ روز وقت دارد که برای اجرایی شدن این قانون، آن را امضاء کند.

منبع: http://news.naij.com/55056.html