شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی » آزار جنسی

بیش از ۳۰ هزار دختربچه زیر ۱۵ سال در ۹ ماه اول ۱۳۹۲ به ازدواج داده شده‌اند

راه‌بر — Sat, 13 Dec 2014 00:49:27 +0000

عدالت برای ایران: روز ۱۲ تیر ماه ناوی پیلای، کمیسرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در رابطه با اعدام راضیه ابراهیمی که در پی ازدواج اجباری در سن ۱۴ سالگی، مرتکب قتل شوهرش شده، ابراز نگرانی کرد در حالی که بیش از یک سوم نوعروسان ایرانی طی سال‌های ۱۳۸۵-۱۳۹۲کمتر از ۱۹ سال داشته اند.

تحقیقات تازه «عدالت برای ایران» نشان می دهد که آمار ازدواج دختربچه‌های زیر ۱۵ سال در ایران طی سال‌های ۱۳۸۵-۱۳۹۲ رشد صعودی داشته است. بر اساس جدیدترین آمار منتشر شده از سوی سازمان ثبت احوال ایران در ۹ ماهه نخست سال ۱۳۹۲ بیش از پنج درصد زنانی که ازدواج کرده‌اند٬ کمتر از ۱۵ سال سن داشته‌اند. بر اساس همین آمار طی این هفت سال همواره بیش از یک سوم زنانی که ازدواج آنها ثبت شده زیر ۱۹ سال بوده است. بر اساس قوانین بین‌المللی که ایران متعهد به اجرای آن است، افراد زیر ۱۸ سال کودک محسوب می شوند. با وجود اینکه تقسیم‌بندی سنی آماردهی رسمی ایران مشخص نمی‌کند که چه تعداد ازاین دختربچه‌ها زیر ۱۸ سال داشته و چه تعدادی بین ۱۸ تا ۱۹ بوده‌اند٬ بالا بودن رقم دخترانی که زیر سن ۱۹ سال ازدواج می‌کنند٬ هشداری برای دقیق شدن در این زمینه است.

کمیسرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد روز دوازدهم تیرماه جاری در حاشیه اجلاس ۵+۱ در وین٬ گفت که نگرانی درباره وضعیت حقوق بشر ایران هم باید در مذاکرات با کشورهای ۱+۵ گنجانده شود. او پیش از این نیز در سوم تیر ماه جاری طی بیانیه‌ای، خواهان لغو اعدام راضیه ابراهیمی شده بود.

راضیه ابراهیمی که در ۱۴ سالگی تن به ازدواج اجباری و زودهنگام داد و در ۱۵ سالگی نخستین فرزندش را به دنیا آورد٬ پس از آنکه بارها در معرض خشونت فیزیکی و روانی شوهرش قرار گرفت٬‌ در سن ۱۷ سالگی مرتکب قتل او شد. این زن ۲۱ ساله که یک‌بار حکم اعدامش به دلیل ارتکاب قتل در سن زیر ۱۸ سال متوقف شده٬‌ هم‌اکنون در معرض خطر جدی اعدام قرار دارد.

«عدالت برای ایران» با استقبال از سخنان کمیسرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در رابطه با گنجاندن بررسی وضعیت حقوق بشر ایران در مذاکرات هسته‌ای، خواهان توجه ویژه جامعه بین‌المللی به مساله به ازدواج دختربچه‌ها در ایران است و اعلام می‌کند که یک سوم زنان متاهل ایرانی، همچون راضیه ابراهیمی قربانی ازدواج زودهنگام هستند.

افزایش مداوم آمار ازدواج دختران زیر ۱۵ سال

آمار جدید منتشر شده از سوی سازمان ثبت احوال ایران در انتهای سال ۱۳۹۱ و ۹ ماهه نخست سال ۱۳۹۲ نشان می‌دهد که با وجود کاهشی اندک در آمار ازدواج دختربچه‌های ۱۹-۱۵ ساله در ایران٬ آمار ازدواج دختربچه‌های زیر ۱۵ سال طی این مدت افزایش داشته است. در واقع به نظرمی‌رسد دختربچه‌های زیر ۱۰ سال که توان مقاومت در برابر خواسته والدین و اجبارهای تحمیل شده از سوی عرف و مذهب و قانون را ندارند٬ همچنان سال به سال بیشتر قربانی ازدواج زودهنگام می‌شوند.

بر اساس آمار رسمی سازمان ثبت و احوال ایران، در سال ۱۳۹۱ازدواج نزدیک به ۴۱ هزاردختر کمتر از ۱۵ سال ثبت شده و آمار ثبت ازدواج دختران بین ۱۵ تا ۱۹ سال نیز بیش از ۲۶۵ هزار بوده است.[۱] این در حالی است که در سال ۱۳۹۰ تعداد ازدواج های ثبت شده دختران زیر ۱۵ سال، نزدیک به ۴۰ هزار اعلام شده بود[۲] و در سال ۱۳۸۵ نیزبیش از۳۳ هزار دختر زیر ۱۵ سال ازدواج کرده‌اند.

ایران، عضو کنوانسیون جهانی حقوق کودک و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی-سیاسی است که در هر دو آنها ازدواج زیر سن رشد و بدون رضایت واقعی، ممنوع شده است. گزارشگر سازمان ملل متحد درباره بردگی، ازدواج اجباری را یکی از اشکال بردگی مدرن اعلامکرده است. این در حالی است که سن ازدواج دختران در ایران ۱۳ سال است و حتی زیر سن ۱۳ سالگی، پدر یا جد پدری به شرطی که موافقت یک قاضی را جلب کنند می توانند فرزند خود را به عقد دیگری در بیاورند.

آمار ازدواج دختربچه‌ها طی سال‌های ۱۳۸۵-۱۳۹۲ در ایران بر حسب درصد

آمار رسمی ارایه شده حاکی از این است که دست کم ۳۶.۸۴ درصد زنان ایرانی که در سال ۱۳۹۱ ازدواج‌شان به صورت رسمی ثبت شده زیر ۱۹ سال داشته‌اند.بر اساس آماری جزیی‌تر، در ۳۱٬۹۴ درصد ازدواج های ثبت شده در سال ۱۳۹۱، “زوجه”بین ۱۵ تا ۱۹ سال سن داشته و ۴.۸۹ درصد ازدواج‌های ثبت شده مربوط به دختربچه‌‌های زیر ۱۵ سال بوده است.

این آمار همچنین نشان می دهد، در سال ۱۳۹۱ دست کم ۲۳۵ نفر از دختران زیر ۱۵ سال با مردان بالای ۳۵ سال ازدواج کرده اند،نزدیک به ۱۰۰ تن از دختران زیر ۱۵ سال با مردان بالاتر از ۴۰ سال و ۶۰۲ نفر از دختران بین ۱۵ تا ۱۹ سال نیز با مردان ۴۰ سال به بالا ازدواج کرده‌اند.

جدیدترین آمارهای اعلام شده از سوی سازمان ثبت احوال ایران مربوط به۹ ماه نخست سال ۱۳۹۲ است، بر اساس این آمار، ازدواج نزدیک به ۳۱ هزار دختربچه زیر ۱۵ سال طی این مدت به ثبت رسیده و در حدود ۱۷۸ هزار تن از زنانی که طی این مدت ازدواج کرده اند نیز بین ۱۵ تا ۱۹ سال داشته‌اند. با این حساب طی ۹ ماه نخست ۱۳۹۲ دست کم ۳۶.۰۱ درصد زنانی که ازدواج‌شان در ایران ثبت شده کمتر از ۱۹ سال داشته‌اند .[۳]

این آمار همچنین نشان می‌دهد که در ۹ ماه نخست ۱۳۹۲ درصد ازدواج دختران زیر ۱۵ سال به نسبت سال ۱۳۹۱افزایش داشته و طی این مدت ۵.۳۳ درصد ازدواج کل ایران مربوط به دختربچه‌های زیر ۱۵ سال بوده است. همچنین ۳۰.۶۷ درصد از زنانی که ازدواج‌شان ثبت شده نیز بین ۱۵ تا ۱۹ سال داشته اند.

این گزارش بر اساس آمار اعلام شده در تارنمای سازمان ثبت احوال ایران و همچنین تارنمای اداره ثبت احوال استان‌های مختلف ایران تهیه شده و تعداد ازدواج‌های ثبت نشده قطعا بسیار بیشتر است.

مقایسه تعداد ازدواج های دختران طی سال‌های ۱۳۸۵-۱۳۹۲

آمار ازدواج دختربچه‌ها در استان‌های مختلف ایران

سازمان ثبت احوال آمار کلی ازدواج بر اساس تفکیک سنی زوجین را تا ۹ ماه نخست سال ۱۳۹۲ اعلام کرده است اما چنین آماری در تمامی استان‌ها در دسترس نیست. با این حال آمار محدودی که بر اساس تفکیک استانی اعلام شده نیز حاکی از این است که ازدواج دختربچه‌ها محدود به مناطق خاصی از ایران نیست . به عنوان نمونه در سال ۱۳۹۱ در هفت استان تهران٬ خراسان شمالی٬ خراسان جنوبی، آذربایجان شرقی، گیلان، مازندارانو کرمانشاه، آمار ازدواج بر اساس تفکیک سنی زوجین اعلام شده ودر تمامی این استان‌ها با آمار بالای ازدواج دختربچه‌ها روبروهستیم . در استان همداننیز با وجود اینکه آمار دقیقی از وضعیت ازدواج دختران منتشر نشده، اما بر اساس اعلام اداره ثبت و احوال این استان در ۹ ماه نخست ۱۳۹۱ دست‌کم ۳۸.۱۲ درصد کل ازدواج‌های این استان مربوط به ازدواج دختران ۱۵ تا ۱۹ سال بوده است.[۴]

در برخی استان‌ها نیز اگرچه تفکیک در سال ۱۳۹۱آماری بر اساس سن ازدواج منتشر نشده، اما آمار گروه سنی مادرانی که در آن سال زایمان کرده اند، تصویری از وضعیت ازدواج دختربچه‌ها ر ارائه می دهد. به عنوان مثال در استان اردبیلدر سال ۱۳۹۱، مادران ۵۳ تن از نوزدان تازه متولد شده کمتر از ۱۵ سال داشتند و ۳۱۷۷ زن بین ۱۵ تا ۱۹ سال نیز در آن سال مادر شدند.[۵] در همین استان در سال ۱۳۹۲ دست کم ۵۴ زن که کمتر از ۱۵ سال سن داشتند مادر شدند و ۲۲۴۰ تن از زنانی که زایمان کردند نیز بین ۱۵ تا ۱۹ سال سن داشند.[۶]

تعداد ازدواج‌های ثبت شده دختران در سال ۱۳۹۱ در برخی استان‌های ایران

عدالت برای ایران مهر ماه ۱۳۹۲ در گزارشیمفصل وضعیت ازدواج دختربچه‌ها در ایران را بر اساس آمار رسمی منتشر شده طی سالهای ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ بررسی کرد. بر اساس یافته های این گزارش ازدواج دختربچه های زیر ۱۵ سال در سال ۱۳۹۰ نسبت به سال ۱۳۸۵، دست‌کم ۳۵ درصد رشد کرده بود و در سال ۱۳۹۰ دست‌کم ۱۵۳۷ دختر زیر ۱۰ سال و ۲۹۸۲۷ دختر ۱۰ تا ۱۴ ساله ازدواج کرده بودند.

در همین رابطه:

زنگ خطر! نگاهی به ازدواج دختربچه‌ها در ایران

گوری برای آرزوها؛ نگاهی به دلایل و عواقب ازدواج دختربچه ها ایران

پاورپوینت (Prezi) ازدواج دختربچه‌ها

نامه به ناوی پیلای برای بررسی ازدواج دختربچه‌ها در ایران

————————————

[۱] سازمان ثبت احوال ایران٬ آمار ازدواج سال ۱۳۹۱

[۲] سازمان ثبت احوال ایران، آمار ازدواج سال ۱۳۹۰

[۳] سازمان ثبت احوال ایران، آمار ازدواج ۹ ماه نخست سال ۱۳۹۲

[۴]اداره ثبت و احوال استان همدان

[۵]گزارش آماری اداره ثبت و احوال اردبیل از سال ۱۳۹۱

[۶] گزارش آماری اداره ثبت احوال اردبیل از سال ۱۳۹۲

[۷] گزارش توزیع سنی ازدواج در سال ۱۳۹۱ در استان خراسان شمالی

[۸]گزارش تحلیلی ازدواج و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان کرمانشاه، ص ۱۹

[۹]گزارش تحلیلی ازدواج و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان آذربایجان شرقی، ص ۱۵

[۱۰]گزارش توزیع سنی ازدواج در سال ۱۳۹۱ در استان خراسان جنوبی

[۱۱] گزارش توزیع سنی ازدواج در سال ۱۳۹۱ در استان مازندران

[۱۲]گزارش تحلیلی ازدواج و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان گیلان، ص ۲۹

[۱۳]گزارش تحلیلی ازدواج و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان تهران، ص ۲۰

شکنجۀ جنسی و تجاوز سیاسی/ نورایمان قهاری

راه‌بر — Sat, 24 Aug 2013 21:50:57 +0000

موضوعات مورد بررسی:

شکنجۀ جنسی

نقش فرهنگ دردرک مسئله تجاوز

تجاوزسیاسی

شکنجۀ جنسی مردان و زنان

برخی عواملِ اختلال در بیاد آوردن تجربۀ شکنجه

برخی علائم جسمی

شکنجۀ جنسی

تعرض جنسی یکی از اشکال شکنجه است. علیرغم این که درک قربانی شکنجه در این مورد که آیا نسبت به او تعرضی جنسی صورت گرفته یا نه مبتنی بر باورهای فرهنگی اوست، اکثریت قربانیان این نوع شکنجه، خشونت های ذکر شده در زیر را شکنجۀ جنسی محسوب می کنند:

تعرض به آلت و اندام تناسلی، سینه ، باسن و مقعد، تهدید به خشونت جنسی، تحقیر جنسی، اجبار به برهنگی، ناظر اجباری تعرض جنسی به دیگران بودن، اجبار به تماس جنسی بین زندانیان، اجبار به تماس جنسی با حیوانات، اجبار به اعتراف به تماس جنسی نامشروع با همرزمان و دوستان خویش، وارد آوردن ضربه و شوک برقی به اعضای جنسی بدن، تعرض به مجاری ادرار و مدفوع بوسیله اشیاء یا حیوانات، و تجاوز.

برهنگی اجباری به حس آسیب پذیری قربانی می افزاید، زیرا همراه با ترس های دیگر، در ذهن او درجه ای ازآگاهی را بر می انگیزد، که احتمال تجاوز به دستگاه تناسلی یا مقعد وی همیشه باقی است. تهدیدهای لفظی با مضمون جنسی، و تمسخر به جنبه های تحقیر کننده واهانت آمیز این نوع شکنجه می افزایند و دست زدن به اعضای جنسی بدن می تواند آسیب روانی بر روی قربانی باقی گذارد. بیشتر از همۀ انواع شکنجه، تجاوز جنسی احتمالا قویترین احساسات را در قربانی و شنوندۀ او بر می انگیزد. این نوع از شکنجه شامل تعرضی به یکی از شخصی ترین و خصوصی ترین حریم های انسانی است.

نقش فرهنگ در درک مسئلۀ تجاوز

فرهنگ نه تنها چهارچوبی است برای درک باورها و هویت انسانها، بلکه زمینه ائی است برای تعریف و معنای تجاوز.

چگونگی نگاه افراد جامعه به نقش زنان و مردان می تواند در پیدایش موقعیت برای عدالت خواهی و چگونگی برخورد قربانی و اطرافیان او به این واقعه و تاثیراتش نقش بازی کند. تجاوز می تواند بوسیلۀ فرهنگ توجیه شده و شکل قانونی پیدا کند. بطور نمونه تجاوز شوهری به همسرش در بسیاری از جوامع عواقب قانونی ندارد، چون از نظر فرهنگی این مسئله اصلا معنی نمی دهد، زیرا زن جزئی از مایملک مرد محسوب شده و وظیفه دارد تا تمایلات جنسی شوهرش را برآورده سازد. بنابراین فرهنگ هر جامعه ای بر روی شیوه ای که بواسطۀ آن تجاوز معنی می یابد، زبانی که برای گفتگو در مورد آن موجود است، و محدودیت های اجتماعی ای که تعیین می کنند کی و کجا می شود در مورد تجاوز حرف زد مستقیما تاثیر می گذارد. اما صرف نظر از هر چهارچوب فرهنگی، در نهایت تجاوز عملی است خشونت آمیز با فطرتی جنسی.

تجاوز

تجاوز انجام عمل مقاربت جنسی است،

علیه خواست فرد و با استفاده از زور، خشونت، اجبار، و تهدید، یا ایجاد ترس از وارد آمدن صدمه فوری بر بدن یا احتمال مرگ. تجاوز عملی است که در آن قربانی به دلیل تاثیر مواد مستی آور، مخدر، یا بی حس کننده ای که متجاوز به او تزریق کرده/ خورانده است، صلاحیت رضایت دادن نداشته یا قادر به مقاومت نیست.

قربانی تجاوز می تواند نسبت به ماهیت عمل یا هویت متجاوز آگاه یا ناآگاه باشد.

قربانی ناتوان از دادن رضایت بوده و متجاوز به این امر آگاه است.

تجاوز می تواند از راه نفوذ جنسی، با یا بدون استفاده از اشیاء انجام گیرد.

استفاده متجاوز از اندام های دیگر بدن خود یا قربانی برای نفوذ جنسی، مانند انجام عمل سکس از طریق دهان و تحریک اندام تناسلی با استفاده از اشیاء یا دست، تجاوز محسوب می شوند.

ممکن است حمله به فرد با قصد تجاوز صورت گیرد، اما بر اساس برخی قوانین، درعدم وجود نفوذ جنسی/ دخول به درون واژن/ مقعد، تجاوز صورت نگرفته است.

تجاوز سیاسی

برای ما درک این مسئله دارای اهمیت ویژه ای است که تجاوز چگونه در جهت اهداف سیاسی استفاده شده، و در این چهارچوب، وقتی بعنوان شکنجه بکار برده می شود، چه اثراتی می تواند بر روی فرد، خانواده و جامعه به جای بگذارد. برخی افراد سلطه مرد بر زن، در حوزه های اجتماعی- سیاسی و اقتصادی را به عنوان مهمترین عامل تجاوز دانسته و تجاوز را چیزی بیشتر یا کمتر از یک روند آگاهانۀ تهدید و ارعاب، که بواسطۀ آن تمام مردان تمام زنان را در ترس نگه می دارند، نمی بینند. اما بررسی جنسیتی تجاوز، بعنوان عملی برای سلطۀ جوئی و ابراز انزجار مردان نسبت به زنان به تنهائی، برای درک چرائی استفاده از تجاوز بعنوان سلاح سرکوب سیاسی بر ضد هم زنان وهم مردان، توضیحی ناکامل است.

برای روشن کردن هر چه بیشتر مفاهیم، تجاوزی که در چهارچوب نقض حقوق بشر به شیوه ای روشمند و سیستماتیک انجام می گیرد را “تجاوز سیاسی،” و تجاوزی را که در جوامعی با نظمی ”نسبتا سالم“ و دارای ”قوانینی برای حمایت از حقوق شهروندان“ اتفاق می افتد را “تجاوز اتفاقی” می نامیم.

تجاوز سیاسی، شکنجه ای هدفمند، روشمند و سیستماتیک، در چهارچوب نقض حقوق بشر بوده وجزءِ قاموس جوامع تحت سرکوب است. تجاوز سیاسی بدون شک قسمتی از سرکوبی برنامه ریزی شده و همه جانبه برای کنترل، تنبیه، و تحقیر افرادی است که علیه ستم و روابط نابرابر اقتصادی وارد بر جامعه شان عکس العمل نشان می دهند. یورشی است برای مغلوب کردن گروه یا طبقه ای که متجاوزین، فرد یا افراد قربانی را جزئی از آن می پندارند.

تجاوز سیاسی عمل یک فرد دچار اختلال نبوده، بلکه عمل سیستمی بیمار است. در چهار چوبی که تجاوز سیاسی در آن رخ می دهد، قربانی همیشه به این امر آگاه است که مجالی برای جبران خسارت یا تحقق عدالت نخواهد داشت، و در واقع یکی از اهداف اصلی شکنجه گران هم همین است که در قربانی خود احساس ناامیدی، ناتوانی و فروماندگی را القاء کرده تا به هدف بزرگتر خود یعنی به تسلیم در آوردن دائمی جامعه دست یابند. بسیاری از قربانیان تجاوز سیاسی درواقع احساس می کنند که بخاطر تعلق به تفکر و گروه های ویژه ای از جامعه مورد هدف قرار گرفته شده اند و نه صرفا بخاطر زن بودن، که در موارد تجاوزهای غیر سیاسی می تواند قابل بحث باشد.

عملا همه کسانی که مورد تجاوز قرار گرفته اند درجاتی از اختلال روانی در روزها وهفته های پس از آن واقعه را تجربه می کنند. روند اولیۀ انطباق و بازسازی فرد پس از وقوع فاجعه ای بستگی دارد به اتفاقاتی که بلافاصله پس از آن فاجعه رخ می دهند. در بسیاری موارد، پس از ”تجاوز اتفاقی،“ قربانی تغییرات زیادی در شیوۀ زندگی خود میدهد که شایع ترین آن ایجاد تغییر در محل کار، محل زندگی و روابط است. ایجاد این تغییرات، به دستیابی به حس کنترل در قربانی کمک کرده، در روند ترمیم او موثر است. در شرایط زندان و جنگ و دیگر نا آرامی های سیاسی، قربانیان چنین امکانی ندارند.

در مورد تجاوز سیاسی درون زندان ها، مسئله قابل ملاحظه همچنین این است که زندانیان حتی قبل از وقوع تجاوز در شرایط روانی و جسمی بسیار بدی بسر می برند. آنان معمولا مورد بازجوئی و تهدید و شکنجه قرار گرفته اند و با کمبود یا نبود غذا و آب و محرومیت از دسترسی به دستشوئی روبرو هستند. زندانیان ممکن است موردشکنجه های روانی از قبیل تهدید به آزار افراد خانواده و اعدام نمایشی و بی خوابی قرار گرفته باشند. بسیاری از جانبدربردگان، به دلیل سرکوب شدید در جامعه شان، پس از مورد تجاوز واقع شدن مجبور به فرار از آنجا می شوند، و مضاف بر آنچه تجربه کرده اند، باید با مشکلات فرار و تبعید نیز دست و پنجه نرم کنند.

مسئلۀ دیگری که ماهیت این نوع تجاوز را پیچیده تر می کند حیطۀ فرهنگی ایی است که به این عمل شنیع پوشش می دهد. چگونگی نگاه افراد جامعه به نقش زنان و مردان می توانند در وجود موقعیت برای عدالت خواهی و همچنین در چگونگی برخورد قربانی و اطرافیان او به این واقعه و تاثیرات جانبی آن نقش بازی کند. برای نمونه می توان گفت جانبدربردگان دهۀ شصت در مقایسه با خیزش ۸۸ با زمینۀ فرهنگی- اجتماعی متفاوتی در برخورد با مسئلۀ تجاوز در زندان ها و موقعیت برای ابراز وقوع چنین فجایعی روبرو بوده اند.

شکنجۀ جنسی مردان و زنان

استفاده از شکنجه به برقراری دائمی درجه ای از حس ترس و عدم اطمینان کمک می کند. تجاوز به مثابه شکنجه واقعه ایی است که بر روی تمام روابط زندگی فرد تاثیر می گذارد و هیچکدام از کسانی که با قربانی تجاوز رابطه ای دارند دیگر همانگونه که پیش از آن بوده اند نخواهند بود.

با اینکه مردان به هیچ وجه از مورد تجاوز واقع شدن مصون نیستند، زنان هدف اصلی این نوع خشونت، به ویژه در دوران جنگ، و در زندان ها در دوران سرکوب بوده وهستند. بین شکنجۀ جنسی مردان و زنان تفاوت هایی وجود دارند:

برای زنان و مردان، تجاوزهمیشه با ریسک مبتلا شدن به بیماری های مقاربتی، وبرای زنان با ترس از حاملگی، همراه است. شکنجۀ جنسی مردان معمولا بوسیلۀ وصل برق و وارد آوردن ضربات مستقیم به آلت تناسلی اعمال می شود، که همراه با، یا بدون اعمال شکنجه های دیگر به مقعد است. در مورد هر دو جنس، آسیبی که به جسم وارد می آید با آزارهای لفظی و فحاشی، و جملات رکیک تشدید می یابد.

تجاوز سیاسی به مردان

تجاوز به مردان بندرت فاش می شود و در حقیقت نوعی شکنجۀ فراموش شده است. این امر به ایزوله شدن و خاموشی قربانیان وتشدید مشکلاتشان می افزاید. اما در برخی موارد، بمنظور پایان دادن به اعتراضات از طریق اشاعۀ وحشت در جامعه، متجاوزین خبر تجاوز به مردان را انعکاس می دهند:

برای نمونه، در الجزایر، فعالین سیاسی مرد در زندان ها را مجبور به چمباتمه زدن کرده، و با فشار روی بطری می نشاندند، سپس بدن برهنه و شکنجه شدۀ آنان را، برای دید همگان، در اطراف شهرها می انداختند. به آنان می گفتند چون ”مردانگی شان“ را از دست داده اند دیگر کسی آنان را جدی نخواهد گرفت، حتی خانواده هایشان. مواردی مشابه این اعمال را در ایران پس از خیزش ۱۳۸۸ مشاهده کرده ایم.

عوامل اختلال در بیاد آوردن تجربۀ شکنجه

بازماندگان شکنجه به چندین دلیل مهم ممکن است در بازشماری برخی جزئیات خاص از شکنجه خود مشکل پیدا کنند. برخی ازاین عوامل عبارتند از:

تجویزات فرهنگی که اجازۀ بیان تجربیات آسیب زا را جز در موقعیت هایی بسیار محرمانه نمی دهند.

عوامل مربوط به خودِ دوران و چگونگی شکنجه، مانند چشم بند، مواد مخدر، بیهوشی مقطعی

اختلال روانی-عصبی در حافظه در اثر ضربات به سر، خفگی مقطعی/ از دست دادن اکسیژن، غرق شدن تقریبی، یا گرسنگی.

اثرات روانی شکنجه و آسیب دیدگی ناشی از آن، از قبیل تحریک پذیری مفرط، و اختلال در حافظه ناشی از بیماری های مربوط به ضربه و آسیب دیدگی روانی، مانند افسردگی و اختلال استرس پس از سانحه.

تحریک پذیری مفرط به این معنی که واقعۀ فاجعه بار بوسیله یادآوری ناگهانی و پریشان زایِ وقایع، شامل هجوم تصاویر ذهنی، افکار، تکرار خواب های آشفته کننده، مکرراً تجربه می شود. فرد به منظور کاهش درجه و شدت درد ناشی از خاطرات، بطور خودآگاه یا ناخودآگاه، ازسیستم های دفاعی انکار، اجتناب، و ”سرکوب،“ یا دور کردن خاطرۀ تجربیات از حافظه استفاده می کند، که به ”آب رفتن“ یا ”باریک شدن“ خاطرات می انجامد.

گسستگی در زمان وقوع تجاوز: یعنی معطوف کردن توجه به چیزی خارج از فاجعۀ در حال وقوع. نتیجۀ دراز مدت این عمل دفاعی می تواند به شکل تغییرات در سطح آگاهی از محیط و واقعیت اطراف، فراموشی های مقطعی و موضوعی، احساس قطع تماس با بدن خود، و غفلت های دوره ایی ذهن نمایان شود.

عدم اعتماد نسبت به مصاحبه گر

ترس از قرار دادن خود و دیگران در معرض خطر

باور به این که روایاتشان برای به زبان آوردن و شنیدن توسط دیگران بیش از حد دشوار است.

باز ماندن از پیدا کردن کلمات برای توضیح تجربیاتی که بسیار فجیع اند.

ترس از اینکه تجربیاتشان آنقدرهولناکند که دیگران باورشان نخواهند کرد.

برخی از علائم جسمی تجاوز

- ادرار مکرر

- بی اختیاری/ تخلیه غیرارادی یا کنترل نشدۀ ادرار

- سوزش در هنگام ادرار

- بی نظمی قاعدگی

- بارداری، سقط جنین، یا خونریزی واژینال

- مشکلات در رابطه با فعالیت جنسی/مقاربت

- درد مقعد، خونریزی، یبوست، بی اختیاری/ترشحات یا دفع غیر ارادی مدفوع

مسائل مهم دیگر که به آن نپرداختیم

تاثیرات تجاوز بر روی خانواده

تاثیرات تجاوز سیاسی بر روی کودکان و نوجوانان: هنگامی که آینده را به یغما می برند.

انتقال عفونت های جنسی ناشی از تجاوز

درمان

نورایمان قهاری، دکتر روانشناس – دربارۀ شکنجۀ جنسی و تجاوز سیاسی

چهارمین گردهمائی سراسری درباره کشتار زندانیان سیاسی در ایران. نهم تا یازدهم سپتامبر۲۰۱۱ – یوتبوری، سوئد

معاون سرکنسولگری ایران در فرانکفورت متهم به آزار جنسی یک کودک ۱۰ ساله شد

راه‌بر — Fri, 06 Jul 2012 20:12:23 +0000

شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی:

در پی بازداشت کوتاه مدت دیپلماتی ایرانی به اتهام آزار جنسی یک کودک در آلمان، سخنگوی دادستانی فرانکفورت اعلام کرد که در حال تحقیق و بررسی شکایت مادر این کودک از معاون سرکنسولگری جمهوری اسلامی در این شهر است.

برخورد پلیس فرانکفورت با یک دیپلمات ایرانی به دلیل درخواست یک مادر می‌تواند به چالشی دیپلماتیک میان ایران و آلمان بدل شود.

روزنامه پرتیراژ آلمانی “بیلد سایتونگ” در توضیح واقعه می‌نویسد: «ظاهراَ در روز ۲۵ ژوئن یک مرد که بعداَ مشخص می‌شود یک دیپلمات ایرانی است، تلاش کرده است به یک دختر ۱۰ ساله تعرض جنسی کند.»

به گزارش فرانکفورتر روندشاو این دختر در پارکی در نزدیکی خانه اش مشغول بازی بوده که مردی به وی نزدیک می‌شود و او را نوازش می‌کند. دختر از محل فرار کرده ، اما مرد مانع از فرار او می‌شود و کمر او را سفت می‌گیرد و می‌خواهد او را ببوسد که با فریاد دختربچه روبرو می‌شود و او را رها می‌کند، اما دیپلمات ایرانی تا در خانه دختر را دنبال می‌کند و مادر پس از شنیدن ماجرا شکایتی علیه فرد ناشناس تسلیم پلیس می کند…

“بیلد” می‌نویسد: «هفت روز بعد دختر مرد متعرض را بار دیگر در خیابان در نزدیکی خانه می‌بیند و این‌بار توسط مادرش بار دیگر پلیس خبردار می‌شود. مادر و دختر با تعقیب مرد در نزدیکی محل بازی بچه‌ها در محله‌ای به نام “محل شاعران” به وی می‌رسند. مادر به آلمانی چندین بار فریاد می‌زند “بچه‌باز” (Kinderschänder). او با این عمل تلاش می‌کند توجه اولیا دیگر را جلب کند تا به کمک وی بیایند.

رادیو آلمانی دولت جمهوری اسلامی (german.irib.ir) تنها از رفتار “خشن و ناشایست” پلیس فرانکفورت و بدون ذکر جزییات سخن گفته‌ است، اما بنا به گزارش روزنامه “بیلد سایتونک”، «دیپلمات ایرانی که می‌بیند افتضاحش علنی شده از مادر می‌خواهد وی را ببخشد و عمل او را فاش نکند، زیرا وی متاهل و دارای فرزند است».

در همین زمان ماموران پلیس سر می‌رسند. مرد با مشاهده پلیس فریاد می‌ کشد: “دیپلمات !” روزنامه “روند شاو” در ادامه می‌نویسد: « این امر اما به مرد کمکی نکرد و ماموران پلیس او را به زمین می‌‌اندازند، به وی دستبند می‌زنند و او را به پاسگاه پلیس می‌برند. پلیس حین بازجویی و تفتیش بدنی از وی، کارت شناسایی‌ای مبنی بر اینکه او دیپلمات است را پیدا می کند که به همبن دلیل و به دلیل مصونیت قضایی مرد را سریعاَ آزاد می‌کند.»

دوریس مولر شوی، دادستان ارشد و سخنگوی دادستانی شهر فرانکفورت، در گفت‌وگو با رسانه‌ها تایید کرده که دادستانی شهر فرانکفورت به شکایت خانمی از سنگال رسیدگی می‌کند که می‌گوید دختر ۱۰ ساله‌اش حین بازی مورد تعرض مردی قرار گرفته است.سخنگوی دادستانی فرانکفورت در این‌باره گفت: «این مرد ۴۵ ساله و معاون سرکنسولگری ایران در فرانکفورت است. ما اکنون در حال تحقیق از وی به اتهام آزار جنسی کودکان هستیم.»

پیش از این نیز یک دیپلمات ایرانی در برزیل به دلیل تعرض جنسی به دختران جوان در یک استخر از محل خدمت خود به ایران فراخوانده و سپس از کار اخراج شد.

در آن زمان هم مقامات ایرانی ضمن انکار ماجرا آن را «سوء‌تفاهم‌ ناشی از تفاوت‌های فرهنگی» دانستند.

پیاده روی با کفش‏ زنانه برای محکومیت تجاوز! (+عکس) با مقدمه ای در مورد مردان ایرانی

راه‌بر — Tue, 12 Apr 2011 09:15:04 +0000

شبکه سراسرس همکاری زنان ایرانی: این تفاوت کوچک! بین مردان آلاسکایی مدافع حقوق زنان و مخالف خشونت و تجاوز به زنان را با مردان به اصطلاح مدافع حقوق زنان ایرانی را ببینید!
مردان ایرانی مدعی دفاع از حقوق زنان ایرانی علاقه وافری به شرکت در کنفرانس هاس زنان و سخنرانی برای زنان و آگاه!کردنشان دارند و البته خودشان چنین جلساتی را سازماندهی نمیکنند بلکه دوست دارند سر سفره آماده بنشینند و ما را از دانسته ها و نصایح شان بهره مند کنند. و وقتی قرار است فعالیتی کنند برای دفاع از مرد دیگری روسری به سر میکنند! و مردان آلاسکایی علیه خشونت مردان، بله علیه خشونت همنوعانشان صریح موضع میگیرند و به خیابان می آیند.

سال هاست میگوییم مردان در این جنبش وظیفه مهمی که میتوانند و باید اجرا کنند مقابله با تحقیر و خشونت جنسی مردان است. راههایش را خودتان پیدا کنید! کمپین هایش را خودتان سازمان دهید. حالا که بسیاری از شما به یمن وجود رشته مطالعات زنان از “سواد” کافی برخوردارید. اقدام کنید! منتظر چه هستید؟ برای ما تشکیل چند کارگاه آموزشی برای مردان را مثال نیاورید که البته کاری است پسندیده… به ما بگویید شما مستقلا علیه حجاب اجباری، علیه سنگسار، علیه محدودیت های تحصیلی برای زنان، علیه آزار جنسی زنان در خیابان ها، علیه قتل های به اصطلاح ناموسی، علیه آزار جنسی کودکان ، علیه خشونت خانگی ، علیه بردگی جنسی زنان ، علیه … کدام حرکت مستقل و موثر را سازمان داده اید؟… وقت آن است که جنبش زنان بیش از پیش از مردان مدعی دفاع از برابری حقوقی بخواهد تا موضع خود را در عمل در مقابل همتایان مردسالار و ناقض حقوق زنان آشکار کند. گام های عملی و علنی. تفکیک خود از صف مردانی که در عمل به نقض حقوق زنان و دختران و خواهران خود مشغولند. راهش را خودتان پیدا کنید. کمپین هایش را خودتان سازمان دهید. شما که برای تمام مشکلات جهان راه حلی دارید، برای مقابله با خشونت علیه زنان نیز چالش کنید و راهیابی! به یمن وجود اینترنت و مهارت فنی تان امکاناتش را هم دارید!

حرف های ما را هم خواهرانه بشنوید! جار و جنجال راه نیندازید که دیدید: “شبکه” ضد مرد هستند! اول به ما برادری خود را ثابت کنید! بعد حرف هایتان شنیده خواهد شد. آن هم به گوش جان.

ما هم شما را به ضدیت با زنان متهم نمیکنیم ” استغفر الله!!” ما فقط انتظاراتمان را صریح بیان کردیم. به جای حمله به ما نوک تیز حمله تان را علیه بیماری های اجتماعی جامعه ای بنا شده بر تبعیض بگیرید! اگر این سعه صدر را از خود نشان دادید، شاید گام های بعدیتان هم بیشتر در خدمت مقابله با نابرابری باشد. حاضرید امتحان کنیم؟

شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی

این مردان که حین راهپیمایی تلو تلو می خوردند در طول راهپیمایی اقدام به جمع آوری کمک مالی برای سازمان مردم نهادی که وظیفه آن حمایت از قربانیانی است که در سال‏ های گذشته مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند، می کنند.
دانشجویان دانشگاه آلاسکا در یک راهپیمایی سالانه در محکومیت تجاوزهای جنسی علیه زنان در این دانشگاه به راهپیمایی با کفش‏ های زنانه پرداختند.

این راهپیمایی که با عنوان “یک مایل پیاده روی با کفش‏های تو” نام دارد در محکومیت تجاوزهای جنسی و اتفاقات خشونت باری که عیله زنان در سال‏ های گذشته رخ داده هر ساله در این دانشگاه برگزار می شود و افراد مختلفی درآن شرکت می کنند.

این مردان که حین راهپیمایی تلو تلو می خوردند در طول راهپیمایی اقدام به جمع آوری کمک مالی برای سازمان مردم نهادی که وظیفه آن حمایت از قربانیانی است که در سال‏ های گذشته مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند، می کنند.

یکی از شرکت کنندگان در این راهپیمایی گفت: ما مردان می خواهیم با این حرکت عمومی خشونت علیه زنان را محکوم کنیم. خیلی ها دز این جمع به من گفتند که در این راهپیمایی شرکت می کنیم به خاطر خواهر هایمان، به خاطر مادر ها و همسرهایمان.

شرکت کنندگان در این راهپیمایی با سر دادن شعار “سکوتت را بشکن” و ” آلاسکا، به خشونت‏ های جنسی پایان می دهد” حمایت خود را از قربانیان تجاوزات جنسی بیان کردند.

مردسالاری بیمار و تجاوز به زنان لزب در آفریقا

راه‌بر — Tue, 01 Feb 2011 17:59:23 +0000

شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی- ` تجاوز جنسی اصلاح کننده ` یکی‌ از بحرانهای جدی برای “درمان” همجنسگرایان زن در آفریقای جنوبی می‌باشد

میللیکنت گیکا،در عکس بالا، در سال اخیر چندین بار دستگیر و مورد تجاوز جنسی‌ قرار گرفته است، ولی‌ با تلاش فعالین و کسانی‌ که جان خود را در معرض خطر قرار دادند در حال حاضر ۱۴۰،۰۰۰ امضا به نشانهٔ اعتراض جمع آوری و به سیستم قضایی‌ تحویل داده شده و در انتها این تلاش چارهٔ دیگری برای پاسخ گویی به خسته امضا کنندگان در تلویزیون رسمی کشور باقی‌ نمیگذارد.

اگر ما هم به این کمپین بپیوندیم و کمکی‌ در تقویت این گروه داشته باشیم به جرات می‌توان گفت که شاهد حرکتی‌ در حذف این معضل در افریقا خواهیم بود، پس هماهنگ باهم بیایید تا پیام خود را به ریس جمهور آفریقا – آقای زوما – و رئیس قوه قضاییهٔ این کشور برسانیم، پیام ما مخالفت ما بر علیه این معضل بزرگ ( تجاوز جنسی اصلاح کننده – کرکتیو رپ ) در آفریقا و هر گونه خشونت بر علیه همجنسگرایی در این منطقه می‌باشد.

جهت پیوستن به این کمپین در قسمت زیر وارد شده و لینک مورد نظر را به دوستان و آشنایان علاقه مند به شرکت در این حرکت بشر دوستانه معرفی‌ کنید .

http://www.avaaz.org/en/stop_corrective_rape/?fpbr

مترجم: مریم

در یمن دختری ۱۳ ساله سه روز پس از عروسی بر اثر خونریزی شدید درگذشت

راه‌بر — Sun, 18 Apr 2010 12:35:10 +0000

به گفته گروه‌های مدافع حقوق بشر، دختر ۱۳ ساله یمنی سه روز پس از ازدواج، جان خود را از دست داده است.

به گفته یک سازمان مدافعان حقوق زنان به نام “کانون خواهران عرب” این دختر که با فشار خانواده ازدواج کرده بود، روز دوم آوریل در استان حجه در شمال غربی یمن جان باخته است.

در اطلاعیه این گروه‌ها آمده است که طبق گزارش بیمارستان، دختر بر اثر پاره شدن و خونریزی شدید آلت تناسلی پس از عمل جنسی درگذشته است.

گروه‌های مدافع حقوق بشر، از جمله سخنگوی منطقه‌ای یونیسف (سازمان حمایت از کودکان) به شدت ابراز نگرانی کرده‌اند، زیرا این دومین دختری است که در روزهای گذشته تنها چند روز پس از عروسی جان خود را از دست داده است.

قانون ممنوعیت ازدواج در سنین پایین

طرفداران حقوق بشر تلاش می‌کنند در یمن قانونی را برای تعیین سن حداقل برای ازدواج دختران به تصویب برسانند. اما این قانون با مخالفت محافل محافظه‌کار روبرو شده است.

دو هفته پیش صدها زن یمنی در گردهمایی در برابر پارلمان کشور خواستار قانونی شدند که حداقل سن ازدواج را ۱۸ سال تعیین کند.

گردهمایی گروه‌های مدافع زنان تنها دو روز پس از راه‌پیمایی وسیع محافل محافظه‌کار علیه وضع قانون محدودیت سنی تشکیل شد، که در آن هزاران نفر شرکت کردند.

در فوریه سال ۲۰۰۹ طرحی در پارلمان یمن ارائه شد که حداقل سن ازدواج مردان را به ۱۸ سال و سن زنان را به ۱۷ سال بالا ببرد، اما این لایحه به تصویب نرسید. نمایندگان گفتند که چنین قانونی با موازین اسلامی و سنت‌های عشیره‌ای مغایرت دارد.

در حال حاضر در یمن طبق قانون ازدواج دختران با سن ۱۵ سال مجاز است.

به گزارش خبرگزاری فرانسه سه سال پیش مطبوعات یمن از دختری ۸ ساله گزارش دادند که تقاضا کرده بود از همسر خود که بیش از سی سال داشت، طلاق بگیرد.

به گفته گروه‌های مدافع حقوق بشر، از جمله یونیسف (سازمان حقوق کودکان وابسته به سازمان ملل متحد) ۲۵ درصد از دختران یمن در زیر سن ۱۵ سالگی ازدواج می‌کنند.

به نقل از سایت بی بی سی فارسی

یک فشاره هرزه دست

راه‌بر — Tue, 13 Apr 2010 19:12:25 +0000

نکند به گوش مردها برسد که یکی از همجنسانشان در شبی از شبهای کودکی من و تو دستش را به تمامی نقاط ممنوعه بدنمان کشید. مردی که طبق تمام عادتها و سنتها و فرهنگهای این کره خاکی قرار بود دستانش امن ترین و امین ترین دستان حامی من و تو باشد. داستانهای عموها و دایی ها و گاهی پدربزرگها و پدرهایی که تمام آرامش و شادمانی کودکی را با یک «فشار هرزه دستی» به جهنم کابوسها بدل کردند.

این داستانها هیچگاه به گوش مردان نمیرسید. در دل ها و ذهنهای تمام زنان مدفون میشد و پس از سالها فقط خاطره ای گذرا میشد که برای ثانیه ای میتوانست همه وجودت را به هم بریزد. این داستانها داستانهایی «زنانه» بود. داستان مردهای متجاوز در بین زنان میماند بدون اینکه ذره ای خاطرشان را مکدر کند.

زنان قرار بود این داستان را به کدام مرد زندگیشان بگویند؟ چه دادی بود که بستانند؟ وقتی که شحنه و داروغه خود دزد بودند از چه کسی می خواستند داد بگیرند؟

داستانهایی که به سادگی اسمش را «زنای با محارم» گذاشتند هر روز تکرار میشوند بدون اینکه زنان جرات کنند بازگویشان کنند. قربانی و محکوم یکیست . دختر بچه ای که مورد آزار جنسی و سو استفاده قرار گرفته هم قربانی است هم محکوم است به سکوت. حتی سالها با خودش درگیر است تا این داستان ویران کننده را با مادرش درمیان گذارد و در آخر هم نصیحت میشنود که دیگر هیچ جا نگویدش. مبادا به گوش متجاوز برسد.

داستانها را میشنویم بدون اینکه فریادمان را بلند کنیم از این همه وحشتی که تمام وجودمان را فرا میگرفت.

http://femirani.com/weblog/?p=470

سوء استفاده‌ی جنسی از کودکان به سبک کاتولیکی

راه‌بر — Tue, 16 Mar 2010 00:19:53 +0000

مدرسه‌ی “کانیزیوس” در برلین. بیش از ۵۰ مورد سوء استفاده‌های جنسی در این مدرسه صورت گرفته است.

تا به‌حال حدود ۱۲۰ دانش‌آموز سابق مدارس کاتولیک‌های فرقه‌ی “یسوعی” و مدارس دیگر کاتولیک اعلام کرده‌اند که از سوی مقامات روحانی و کشیشان مسئول این نهادهای آموزشی مورد سوء استفاده‌ی جنسی قرار گرفته‌اند. بیش از ۵۰ مورد این سوء استفاده‌ها در حیطه‌ی مسئولیت مدرسه‌ی “کانیزیوس” در برلین صورت گرفته است. در این راستا تا کنون از ۱۲ تن که دو تن از آنان زن هستند، بازجویی به‌عمل آمده است.

نشست بهاری کنفرانس اسقف‌های آلمانی” روز (۲۲ فوریه) در شهر فرایبورگ برگزار شد. یکی از نکات مورد بحث در این نشست، بررسی رسوایی سوء استفاده‌ی جنسی از هزاران دانش‌آموز بی‌سرپرست از سوی مقامات روحانی کلیسای کاتولیک بود.

بحث درباره‌ی رسوایی سوء استفاده‌ی جنسی از هزاران کودک بی‌سرپرست از سوی مقامات روحانی کلیسای کاتولیک همچنان ادامه دارد. در آستانه‌ی برگزاری “نشست بهاری کنفرانس اسقف‌های آلمانی” در شهر فرایبورگ، کلیسای کاتولیک بیش از پیش مورد انتقاد شدید قرار گرفت. اویگن درورمن (Eugen Drewermann)، یکی از منتقدان کلیسا معتقد است که این نهاد مذهبی می‌کوشد به‌جای روشنگری در باره‌ی موارد سوء استفاده‌ی جنسی کودکان، “خود را از انتقاد بری” جلوه دهد. او می‌گوید، ظاهرا ًبه «تقدس ناب کلیسا از سوی چند کشیش سبک سر خدشه وارد شده است، در واقع ولی خود کلیسا در این کار سهیم بوده است.»

رابطه‌ی سکس و گناه

اویگن درورمن، روحانی کاتولیکی که چندی است از عضویت در کلیسا استعفا داده است، مشکل اساسی این “مرجع الهی” را در اصل اجبار “تجرد” برای کشیش‌های کاتولیک می‌داند. او می‌گوید: «همه می‌دانند که اجرای این اصل بسیار دشوار است و کنترل شدید و دائمی می‌طلبد.» درورمن تأکید می‌کند، کسی که خود را موظف به رعابت اصل تجرد می‌داند، در واقع معتقد است که داشتن سکس گناه است. او اضافه می‌کند: «این افراد به این خاطر به کلیسای کاتولیک رو می‌آورند تا در اثر رحمت الهی از شر هوای نفسانی نجات پیدا کنند.» درورمن، سپس نتیجه می‌گیرد، از آن‌جا که این امر ممکن نیست، راه دوباره برای ارتکاب اشتباه هموار می‌شود.

کنترل دولت بر کلیسا

اویگن درورمن همچنین از عدم وجود کنترل دولت در امور کلیسا انتقاد ‌کرد و گفت، این کنترل، به‌دلیل شمار روزافزون سوء استفاده‌ی جنسی از کودکان، ضروری است. برند هانس گورنگ، رئیس دفتر شبکه‌ی “جنبش کلیسای جهانی ـ کلیسا از پائین” نیز در این رابطه خواهان شفافیت روشنگری در این امر شد. او گفت: «متأسفانه همه‌ی اسقف‌های آلمانی در زمینه‌ی اقدامات روشنگرانه‌ی خود ناموفق بوده‌اند.» او تأکید کرد، تنها با پشتیبانی نهادهای خارج از کلیسا و “کنترل واحدهای آموزش کشیش از سوی کمیسیون‌های مستقل می‌توان در باره‌ی این امور روشنگری کرد و از تکرار این رسوایی‌ها پیشگیری به‌عمل آورد.”

قرار است شرکت‌کنندگان در “نشست بهاری کنفرانس اسقف‌های آلمانی” در پایان این نشست در روز ۲۵ ژانویه، بیانیه‌ی مشترکی منتشر سازند.

اصلاح سیستم آموزش جنسی

پیش از برگزاری این نشست، جنبشی نوپا در آلمان با عنوان “ما کلیسا هستیم” از واتیکان خواست، هرچه زودتر اقدامات لازم را به‌عمل آورد. “کریستین وایزنر” (Christian Weisner) سخنگوی این جنبش با اشاره به موارد اخیر سوءاستفاده‌ی جنسی از کودکان در کلیسای کاتولیک گفت: «واتیکان باید بداند که در این زمینه مسئولیت بزرگی بر دوش دارد. مسئولان امر وظیفه دارند از این رویدادها درس بگیرند.» او همچنین اعتقاد دارد که کلیسای کاتولیک باید قوانین حاکم بر زندگی کشیش‌ها و سیستم آموزش جنسی خود را اصلاح کند.

وایزنر علاوه بر این خواستار تعیین مجازات‌های سنگین‌تر برای خطاکاران و همینطور لغو قانون “عفو در اثر گذشت زمان” شد. او ‌افزود: «اکنون برای همه آشکار است که رویداد‌های اخیر، موارد نادری نیستند.»

بازجویی متهمان

منبع: سایت رادیو دویچه وله
۲۳٫۰۲٫۲۰۱۰