در طی هفته های گذشته پای بازجویان به طور رسمی به آپارتمان کسانی کشیده شده که در خارج از ایران زندگی و کار می کنند.
طبق گزارش های منتشر شده، سیستم گروگان گیر جمهوری اسلامی در پی دستگیری های گسترده هفته های گذشته، تعدادی از خانواده های کارکنان رسانه هایی چون بی بی سی را تحت فشار گذاشته و از آنان باج خواهی می کند.
تهیه فیلم از اعترافات دروغین و دیکته شده و از سوی دیگر فشار به فردی که در خارج از کشور زندگی و کار می کند برای همکاری به عنوان شرط آزادی اعضای خانواده سیاستی کهنه است که امروز در موردی مشخص علنی و رسانه ای شده است.

به نظر ما بایستی خود قربانیان وظیفه رسانه ای کردن چنین مواردی را بر عهده بگیرند. نباید گذاشت که جمهوری اسلامی در خفا و با استفاده از حس ترس و آبرو در خانواده ها هر کاری را که می خواهد به پیش ببرد.

تهیه فیلم از اعترافات دروغ به عنوان شرط آزاد کردن حربه ای ست که در مورد افرادی چون سعید ملک پور نیز به کار بستند و تازه پس از این اعترافات که با فشارهای بسیار از او گرفتند، با اتکا به همان اعترافات حکم اعدام برایش صادر کرده اند.

این رژیم و دستگاه سرکوبش، نیروی انتظامی و قوه قضاییه اش، هیچکدام قابل اعتماد نیستند.

بایستی دستگیری ها و گروگان گیری ها را علنی کرد. بایستی هرچه بیشتر افکار عمومی و نهاد های مترقی را در جریان این حوادث قرار داد. نباید گذاشت در پی پرده ترس و “حیثیت” حیاط خلوتی ایجاد کنند که در آن شکنجه و فشار به انسان ها امری روزمره گردد.
برای ایجاد جو اعتماد در خارج از کشور، محیط فعالیت سیاسی و محیط های کاری، بایستی چنین تماس هایی سریعا علنی شود.
بنا به اهمیت چنین مباحثی است که ما اقدام به انتشار مصاحبه مسئول بی بی سی فارسی با دویچه وله کرده و گزارش منتشر شده در ندای سبز آزادی را هم جهت اطلاع در زیر می آوریم.

شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی

صادق صبا مدیر بخش فارسی بی‌بی‌سی در گفت و گو با دویچه‌وله تایید کرد که یکی از خبرنگاران بی‌بی‌سی مجبور به انجام بازجویی اینترنتی شده تا عضو خانواده او که در ایران بازداشت بوده آزاد شود.

ماموران اطلاعات سپاه پاسداران یکی از کارکنان بی‌بی‌سی فارسی را به صورت چت اینترنتی مورد بازجویی قرار دادند. خواهر این فرد قبلا از سوی همین نیروها بازداشت شده و تحت فشار برای اعترافات تلویزیونی بوده است.

ماموران سپاه به کارمند بی‌بی‌سی گفته‌اند که اگر حاضر به پاسخ‌گویی به سوالات آن‌ها نشود، خواهرش را آزاد نمی‌کنند.

به گزارش تارنمای ندای سبز آزادی، کارمند بی‌بی‌سی حدود ۴۰ دقیقه مورد بازجویی قرار گرفته و سپس خواهرش آزاد شده است. خواهر وی پس از آزادی گفته که در زندان مجبور شده مقابل دوربین سخنان دروغینی درباره بی‌بی‌سی بگوید.

وی همچنین گفته ماموران سپاه او را قبل از آزادی به سلول مرضیه رسولی، خبرنگار اخیرا بازداشت‌شده برده‌اند تا خانم رسولی را به اعتراف به داشتن رابطه با بی‌بی‌سی فارسی تشویق کند.

صادق صبا مدیر بخش فارسی بی‌بی‌سی در گفت و گو با دویچه‌وله ضمن تایید این خبر گفت: «در ماه‌های اخیر حکومت ایران فشار بسیار زیادی را بر بعضی از اعضای خانواده‌‌های برخی کارمندان ما در ایران وارد کرده و در مواردی پاسپورت‌هایشان توقیف شده و در مواردی آن‌ها را بازجویی کرده‌اند. در روزهای اخیر هم یکی از اعضای خانواده یکی از اعضای بخش ما را در ایران بازداشت کردند و سعی کردند از طریق او کارمند ما را تحت فشار قرار دهند».

وی این اقدام را بر خلاف تمام مقررات بین‌المللی دانست و گفت بی‌بی‌سی این اقدام را محکوم می‌کند.

بشنوید: گفت و گو با صادق صبا

آقای صبا در پاسخ به این پرسش دویچه‌وله که آیا خبرنگار بی‌بی‌سی قبل از رفتن به این جلسه بازجویی اینترنتی، مدیران بی‌بی‌‌سی را در جریان گذاشته یا خیر گفت: «سیاست کلی بی‌بی‌سی همیشه این است که امنیت خبرنگاران و رفاه آنان در درجه اول اهمیت قرار دارد اگر خبرنگاری در هرجای دنیا در یک موقعیتی قرار بگیرد که تحت فشار مجبور شود با کسی صحبت کند ما به عنوان یک سیاست کلی می‌گوییم که شما می‌توانید این کار را انجام دهید چون بی‌بی‌سی یک تشکیلات شفاف است و چیزی برای پنهان کردن ندارد».

وی درباره اقدام قانونی در این باره و احتمال شکایت بی‌بی‌سی تاکید کرد که این رسانه در هر شرایطی خود را موظف می‌داند که از کارمندان وخبرنگاران خود حمایت کند. آقای صبا ادامه داد: «ما در این مورد با وکلای بی‌بی‌سی صحبت می‌کنیم ببینیم واقعا چه کارهایی در داخل ایران و یا احیانا در خارج ایران می‌توانیم انجام دهیم که این نوع کارها را محکوم کنیم. ما به طور قطع تمام راه‌ها را بررسی می‌کنیم که حکومت ایران نتواند این کارها را ادامه دهد».

صادق صبا تاکید کرد که این اقدام چیزی نیست که تنها علیه بی‌بی‌سی باشد بلکه علیه خبرنگاری آزاد است و همه باید در قبال آن موضع بگیرند. وی گفت: «ما با سازمان‌های بین‌المللی و حقوق بشری تماس می‌گیریم و از آن‌ها می‌خواهیم این اقدام را محکوم کنند و تلاش همه‌جانبه‌ای صورت بگیرد تا انسان‌های بیگناه مجبور نباشند تاوان همکاری اعضای خانواده‌شان با یک رسانه خارجی را در ایران پس بدهند، بدون اینکه نقشی در این قضیه داشته باشند».

مدیر بخش فارسی بی‌بی‌سی ضمن محکوم کردن این اقدام حکومت ایران تاکید کرد که بی‌بی‌سی همچنان به کار حرفه‌ای بی‌طرفانه خود ادامه خواهد داد.

پرستو دوکوهکی، سهام‌الدین بورقانی و مرضیه رسولی خبرنگارانی هستند که اخیرا بازداشت شده و گفته می‌شود تحت فشار برای اعترافات دروغین علیه کارمندان بی‌بی‌سی هستند.

فشار بر خانواده‌ها از ماه‌ها پیش آغاز شد

این اولین بار نیست که خانواده‌های کارمندان بی‌بی‌سی فارسی در ایران تحت فشار و تهدید قرا میگیرند. پاییز امسال پس از پخش مستندی از زندگی آیت‌الله خامنه‌ای در تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی و بازداشت شش مستندساز به اتهام همکاری با این رسانه، تعدادی از خانواده‌های کارمندان این رسانه در ایران، مورد تهدید و ارعاب قرار گرفتند.

مدیر سرویس جهانی بی‌بی‌سی در مطلبی که در همان زمان در وبلاگ سردبیران بی‌بی‌سی منتشر شد، تحت فشار گذاشتن خانواده‌های کارمندان این رسانه در ایران را محکوم کرد.

“پیتر هاروکس” در مطلب خود نوشت: «ماموران دولت ایران، در ماه های اخیر به بازداشت، بازجویی و ارعاب خویشاوندان کارکنان ایرانی بی بی سی دست زده‌اند و مطلع شده‌ایم که با خویشاوندان و دوستان ۱۰ تن از کارکنان ما در ایران چنین برخوردی صورت گرفته است».

وی سپس با ذکر مواردی از  این تهدیدها، از طرف بی بی سی از دولت ایران خواست تا از اقدامات ماموران خود در این زمینه تبری جوید. مدیر سرویس جهانی بی‌بی‌سی همچنین از دولت بریتانیا و سایر کشورهای جهان درخواست کرد که به هرگونه اقدام لازمی دست بزنند تا مانع اقدامات دولت ایران در راستای تضعیف رسانه‌های آزاد شوند.

سازمان گزارشگران بدون مرز نیز در تاریخ ۱۳ مهر ۱۳۹۰ ضمن بازنشر سخنان مدیر سرویس جهانی بی‌بی‌سی در وبسایت خود نوشت: «این نخستین بار نیست که رژیم ایران خانواده‌های روزنامه‌نگاران تبعیدی را برای تحمیل خواست‌های خود بر رسانه‌های خارج از کشور به گروگان می‌گیرد. تنها از سال ١٣٨۴ تا امروز گزارش‌گران بدون مرز بیش از پنجاه مورد تهدید، بازداشت و ارعاب خانواده‌های روزنامه‌نگاران تبعیدی را بازشماری کرده است. بیش از دویست روزنامه‌نگار و وب‌نگار در پی سرکوب اعتراضات مردم به انتخاب مجدد محمود احمدی نژاد مجبور به ترک ایران شده‌اند. این موج خروج همچنان ادامه دارد، بسیاری از روزنامه‌نگاران تبعیدی هم‌اکنون با رسانه‌های مستقل در خارج از کشور همکار می‌کنند، برخی از آن‌ها و خانواده‌ها‌شان از سوی نهادهای امنیتی رژیم تحت فشار و تهدید قرار گرفته‌اند».

میترا شجاعی

سپاه خانواده این خبرنگار را گروگان گرفته بود

بازجویی اینترنتی از خبرنگار بی‌بی‌سی در لندن

ایجاد شده در: ۰۲/۰۲/۲۰۱۲ – ۱۶:۰۵, به روز شده در: ۰۲/۰۲/۲۰۱۲ – ۲۱:۵۴

ماموران اطلاعات سپاه پاسداران ایران، در اقدامی بی‌سابقه با گروگان‌گیری اعضای خانواده یکی از کارمندان تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی، به مدت ۴۰ دقیقه در لندن و با استفاده از چت تصویری از این خبرنگار بی‌بی‌سی بازجویی کرده‌اند.

بر اساس گزارش‌های موثق رسیده به ندای سبز آزادی، در روزهای اخیر و در موج بازداشت‌ها در تهران، خواهر یکی از کارمندان تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی نیز توسط نیروهای اطلاعات سپاه بازداشت شده و در سلول‌های انفرادی بند دو الف زندان اوین نگه داشته شده است. ماموران امنیتی سپاه بعد از فشارهای زیاد به این فرد، از طریق او با خواهرش در لندن تماس گرفته و از او خواسته‌اند با آنها صحبت کند تا خواهرش را آزاد کنند.

بر اساس این گزارش، این خبرنگار بی‌بی‌سی بعد از مشورت با رئیس ارشد بخش فارسی و عدم ممانعت جدی او، از خانه خود در شهر لندن با ماموران امنیتی سپاه به مدت ۴۰ دقیقه چت تصویری کرده است به نحوی که ماموران سپاه این خبرنگار را می‌دیده‌اند اما او فقط صدای آنها را می‌شنیده است.

بعد از این بازجویی، خواهر این خبرنگار از زندان آزاد شده است. او بعد از آزادی به خواهر خود اعلام کرده که در زندان اعترافات دروغین مفصلی درباره ارتباط خود با بی‌بی‌سی فارسی انجام داده که به صورت تلویزیونی ضبط شده است.

بر اساس همین گزارش ماموران امنیتی سپاه در زندان اوین درست قبل از آزاد کردن خواهر این خبرنگار، او را به سلول مرضیه رسولی، خبرنگاری که بیش از دو هفته پیش بازداشت شده، برده‌اند تا خانم رسولی را تشویق کند که او هم به رابطه نداشته خود با بی‌بی‌سی فارسی اعتراف کند.

به این ترتیب به نظر می‌رسد دلیل موج بازداشت‌های اخیر از جمله بازداشت پرستو دوکوهکی، مرضیه رسولی و سهام‌الدین بورقانی کاملاً روشن می‌شود. اطلاعات سپاه قصد دارد در پروژه جدید خود با فشار شدید بر روزنامه‌نگارانی که به دلیل سابقه خود در مطبوعات، ارتباطات دوستانه‌ای با بعضی روزنامه‌نگاران بی‌بی‌سی فارسی دارند از آنها اعتراف بگیرد که با این رسانه در ارتباط کاری بوده‌اند. این در حالی است که تحقیقات ندای سبز آزادی نشان می‌دهد که این افراد علی‌رغم داشتن دوستان قدیمی در بی‌بی‌سی فارسی به هر دلیل در همه این سال‌ها هیچ‌گونه ارتباط کاری با این رسانه نداشته‌اند.

درباره پرستو دوکوهکیپرستو دو کوهکی، روزنامه نگار، وبلاگ نویس و فعال حقوق زنان از عصر یکشنبه ۲۵ دی ماه در زندان اوین است. عصر یکشنبه ماموران به خانه او در تهران ریختند و وسایل شخصی او از جمله لپ تاپش را همراه با خودش بردند. پرستو دو کوهکی از سال ۱۳۷۷ با مجله فمینیستی “زنان” همکاری می کرد. او همچنین با روزنامه های متعددی از قبیل یاس نو، اقبال، اعتماد ملی و شرق کار کرده است. دوکوهکی یکی از مشهور ترین وبلاگ نویسان زن ایرانی است که سال ها درباره مسائل اجتماعی ایران و خصوصا مسائل زنان می نوشت. وبلاگ او در سال ۱۳۸۴ برنده جایزه بهترین وبلاگ ژورنالیستی دویچه وله شد. او همچنین با گروه های حقوق زنان همکاری هایی داشته و در یکی از کمپین های زنان برای ورود زنان به استادیوم فعالانه حضور داشته است. او در سال ۲۰۰۷ به انگستان رفت و در دانشگاه سواز در رشته مطالعات رسانه دوره کارشناسی ارشد را گذراند. وی پس از فارغ التحصیلی به ایران بازگشت. او پیش از این هم یک بار در ۱۳ اسفند ۱۳۸۵ به اتهام “اقدام علیه امنیت ملی” دستگیره شده بود که در ۴ خرداد ۱۳۸۹ از این اتهام در دادگاه تبرئه شد. دوکوهکی در ماه های اخیر با بنیاد شریعتی همکاری می کرد. او بیمار است و با تشخیص پزشک نیاز به مصرف مداوم دارو دارد.
درباره مرضیه رسولی
مرضیه رسولی روزنامه نگار حوزه فرهنگ و ادب و یکی از معروف ترین وبلاگ نویس های اجتماعی فارسی از سه شنبه ۲۷ دی ه در زندان اوین است. ماموران به خانه او ریختند و وسائل شخصی او از جمله لپ تاپ او را با خود بردند. هنگامی که ماموران به خانه او ریختند ایمیل او باز بوده و پس از دستگیری از ایمیل او با برخی دوستانش تماس گرفته شده و از قول مرضیه گفته شده که او دستگیر نشده است و خبر دستگیری او شایعه است که این مساله به شدت نگران کننده است. مرضیه سابقه همکاری با خبرگزاری دانشجویان ایران، و روزنامه های متعددی از جمله ایران، شرق و اعتماد را در حوزه ادب و فرهنگ دارد. او درسال ۱۳۸۴ به خاطر مجموعه گزارش های فرهنگی اش در روزنامه شرق، برنده جایزه اول جشنواره مطبوعات وزارت ارشاد شد. در مهر ۱۳۸۹ هنگامی که می خواست برای یک سفر تفریحی از ایران خارج شود در فرودگاه پاسپورتش ضبط و ممنوع الخروج شد. در پیگیری هایش برای پس گرفتن پاسپورت به او گفته شده بود اتهامش جاسوسی است اما چند هفته پیش به او گفته بودند که از او رفع اتهام شده است و می تواند پاسپورت خود را پس بگیرد. مرضیه بارها مورد بازجویی وزارت اطلاعات قرار گرفته است.

 نام نویسی ۱۳٫۰۰

 شام ۱۸٫۰۰ ـ ۱۹٫۰۰

گشایش برنامه ۰۰ , ۱۹

سی سال مبارزه برای حق آزادی و انتخاب
کلودیا اپفل باخ ۱۹٫۳۰ ـ ۲۰٫۰۰

 لزوم ادغام جنبش‎های مترقی با تمرکز بر ادغام جنبش زنان و جنبش زنان همجنس‎گرا فرناز معیریان

 ساعت هشت و نیم تا ۱۰
بحثی پیرامون هویت و جنبش هویتی زنان و هم‎جنس‎گرایان عسل اخوان سارا زندی سعیده سعادت فرناز معیریان

 برنامه هنری گلرخ جهانگیری ۲۲٫۳۰ ـ ۲۲٫۰۰

شنبه ۲۱ ژانویه

 ساعت ۹ تا نه و نیم در همبستگی با زنان در بند

 ساعت نه و نیم تا ۱۱
تعریف و باز تعریف هم‌اندیشی و کنش‎مندی فمینیستی در جنبش زنان الهه امانی

استراحت ۱۱٫۰۰ ـ ۱۱٫۳۰

 بازاندیشی جنبشی؛ بررسی امکانات و محدودیت ها پروین اردلان ۱۱٫۳۰ ـ ۱۳٫۰۰

نهار ۱۳٫۰۰ ـ ۱۴٫۳۰

 نسل من (نسل جوان) در جنبش زنان، مطالباتش و فرم سازماندهی آن ستاره سجادی ۱۴٫۳۰ ـ ۱۶٫۰۰ استراحت ۱۶٫۳۰ ـ ۱۶٫۰۰

 میزگرد پروین اردلان، الهه امانی و ستاره سجادی ۱۶٫۳۰ ـ ۱۸٫۳۰

برنامه هنری   کنسرت(امیدواریم) ۲۰٫۰۰  و دیسکو

یکشنبه ۲۲ ژانویه

بحث حجاب از منظر حقوق زن و جایگاهش در اسلام و حقوق بشر سیما محضری ۹٫۳۰ ـ ۱۱٫۰۰

 جمع بندی سمینار وبرنامه ریزی سمینار سال آینده ۱۱٫۰۰ ـ ۱۳٫۳۰

برای دیدن بروشور سمینار اینجا را کلیک کنید

برای دیدن ویدیوی دعوت اینجا را کلیک کنید!

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=WnXaZDTKYcc

لیلا اصلانی  در رشته ی علوم اجتماعی و سپس در رشته ی برنامه ریزی امورفرهنگی در ایران تحصیل کرده است. اودر تهران پا به پای شاگردانش در به ثمر رساندن انقلاب ۵۷ شرکت داشته است. در دهه ی ۶۰ مجبور به ترک ایران می شود. او می گوید بیشترین علاقه ام کار در جنبش زنان خارج کشور می باشد. با توجه به حساسیت ایشان به مسائل زنان بر آن شدم که با او در زمینۀ حجاب به بحث و گفتگوبپردازم.

ممنون از شما از اینکه دعوت مرا پذیرفتید.

آیا از دید شما حجاب هم نوعی پوشش است؟

بله حجاب نوعی پوشش است. پوشش تن است. پوشش تن زن است.

در کل پوشش تن به صورت لباس، یا معنای نمایشی دارد و یا معنای کاربردی .

معنای نمایشی، مانند لباسهـای نظـامیان که عــلاوه بر نوع آن ، باحمل نشـانه ها ودرجـه ها بر روی آن سلسله مراتب یک  سـاختــارنظامی را نشـان می دهـد.  یا لبـاس هــای بالمـاسـکه برای کارناوال و یا لباس عروسی برای مراسم ازدواج و عروسی، و لباس های مخصوص شب نشینی که برای  جلوه گری بیشتر تن تهیه می شوند. و دیگر موارد…

اما لباس هایی که بنا به کاربرد شان، جزیی از ابزار کار به حساب می آیند، برای ایمنـی  و محافظت تن ساخته و پرداخته می شوند.  مانند لبـاس کــار در مشاغل مختلف و لباس های ویژه برای رشته های گوناگون ورزشی ویا پوشش هایی مناسب برای مقابله با گرما و سرما بنا به محیط زیست.

با توجه به این تعاریف، حجاب زنان چه نوع پوششی است و چه ویژگی دارد؟

در این صورت حجاب زنان به صورت چادر، مقنعه، برقع نیز پوششی است که هم صورت نمایشی دارد و هم جنبه ی کاربردی.

این نمایشی است که زن با پوشاندن سر و تن خود  در هر کجای جهان اعلام می کند: که من دین و آیینی را برگزیده ام که فرمان می دهد،  تنم را در مقابل چشمان مرد پوشیده دارم تا مبادا رفتاری غیر کنترل شده  از او سر زند.  یعنی  خود بر یک نابرابری ارتباط در برخورد دو تن صحه می گذارد.  تنی آزاد در مقابل تنی پوشیده.  تن زن پوشیده می ماند تا بار خاطری نشود و آن گه مسئول نگاه هرزه اوست.  وظیفه ی زن است تا مرد چشم پوشیده بدارد.  با هر لایه ای که بر تن خود می آویزد، تلاشی است تا ذره ای از این عنصر حیات عیان نشود،  و گرنه بارقه ای است برای جوشش هیجان جنسی مرد. هر نگاهی به اندام زن شهوت برانگیز است، نه تنها در موقع کار  بلکه حتی در مواقع بحرانی، در مواقع بروز سوانح و بلایای طبیعی.

یعنی نگاه ونظاره هم  با نوع جنسیت معنای متفاوت دارد  واز آن دو عملکرد متفاوت سر می زند. نظاره  زن بر تن  و اندام مرد،  نگاهی است خنثی ، بی حس وبی واکنش. بدون هیچ واکنش شهوانی. داشتن چنین حسی ننگ و عار است. طبق عادت باید جسم و روحشان در این موارد بی واکنش بماند. او ابژه ای است برای تمتع و لذت جنسی مرد.

تاثیر نظام های حاکم را در این مورد چگونه ارزیابی می کنید؟

اگر چه بر این باوریم که تفاوت های فیزیکی  و روحی نه تنها میان دو جنس، بلکه به اندازه ی بیشمارانسان ها  قابل تشخیص است، و قابل درک.

اما اگر این تفاوت ها موجب  ارزش ها و هنجارهایی شود که برخی را بر برخی دیگر بر تر سازد و با دادن امتیازهایی بر بخشی، منجر به نادیده انگاشتن حیات زیستی و اجتماعی بخشی دیگر شود، با نظامی روبرو هستیم که نابرابری نه تنها در ساختارعینی جامعه شکل گرفته،  بلکه   در پروسه ی فرهنگی نیز به نا خودآگاهی ذهن ها راه جسته است. در این نظام میزان آگاهی محدود و محصور یک چارچوب از پیش تعیین شده ایست که خود تعینی را نیز محدود می سازد. تبلور همه ی این بود و نبود در نظام پدر سالاری با مایه ی دینی مشهود است. در این نظام پدر سالار دینی همه ی اصول و قواعد زندگی از پیش برای زنان و مردان به دو گونه تنظیم شده ، و با آموزش های رسمی و غیر رسمی نسل به نسل  ادامه می یابد و ساختار شخصیت هر فرد بنا به جنسیت آن در این چارچوب شکل می گیرد. با توجه به این ساختار شخصیتی که محصول این روند است، خود آگاهی و خود تعینی در همین چارچوب محصور و محدود می ماند و انتخاب خود انگیخته ای وجود ندارد.

این زنان معتقدند که حجاب انتخاب آزاد آنها می باشد

زنانی که ادعا می کنند ، این پوشش انتخاب خود آن هاست، برای خود چنین هویتی نابرابر و ابژه گونه قایل شده اند. همین زنان اگر به دانشگاه هم راه یابند، تحصیلات عالی داشته باشند، به مجلس و دولت راه یابند، کماکان  بر این باورند که این تفاوت فیزیکی دو جنس، حدود وظایف و مسئولیت های هر جنس را در امر خانه و درکارها و فعالیت های  اجتماعی تعیین می کند. و آن ها نمی توانند بر هم زننده ی  اصول و قوانینی باشند که از پیش به شکل متفاوتی برای دو جنس تعیین و تنظیم شده است، چه عقلانی و چه بنا بر اصول علمی

برخی از فمینیستها معتقدند که حجابی که دختران جوان دارند به دلیل  اعتراض به تبعیض های اعمال شده به مسلمانان در کشورهای اروپائی می باشد؟

از نظر کاربردی این پوشش (حجاب)؛ عنوان می شود که در فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی به عنوان اعتراض در برابر تبعیض های اعمال شده برای مسلمان ها  نمود دارد، یعنی عملی است معترضانه. اگر چنین کاربردی هم دارد، پس چرا فقط تن زن باید وجه این معامله قرار می گیرد؟  چرا مردان هم به عنوان  اعتراض با عمامه و چپیه در انظار عمومی  ظاهر نمی شوند .

به همین جهت در شناخت حجاب هم چون هر پدیده ی اجتماعی  می بایستی هویت آن با توجه به علل بروز و نمود آن و بنا بر شرایط زمانی و مکانی مورد بررسی قرار گیرد.

از دید شما پوششی که زنان دربرخی از مناطق  جهان دارند به معنی حجاب نیست؟

پوششی چون برقع زنان در مناطق کویری معنا ی دیگری دارد، یعنی جنبه ی  کاربرد ی آن مطرح است. پوششی است برای محافظت تن در مقابل گرمای طاقت فرسا و ریگ بیابان. به همین جهت مردان نیز با پیچه صورت خود را می پوشانند.

برخی حجاب کودک را یک نوع خشونت وارد به او می بینند و معتقدند که در این مورد مانند دیگر قوانینی که در کنوانسیون جهانی حقوق کودک آورده شده است باید یک اقدام جهانی صورت گیرد و کودکان تا ۱۸ سالگی وادار به حفظ حجاب نشوند، نظر شما چیست؟

در مورد دختر بچه ها، حالا همه ی این جنبه ی نمایشی و کاربردی را برای دختر بچه ها در نظر گیرید. با توجه به اصل سرپرستی و قیمومیت پدر و همه ی این ها، پس مسئله ی انتحاب دختر بچه ها در  پوشاندن سر و تن  خود منتفی است. آن چه می ماند نمایشی است  از این که “من دختر” در یک خانواده  ی  مسلمان  متعصب به دنیا آمده ام  و( تمام مواردی را که در بالا عنوان شده)شامل حال من نیز می شود.. جنبه کاربردی آن  این است که ” من  دختر”نه تنها باید از بعضی فعالیتهای  ورزشی و اجتماعی چشم بپوشم، بلکه نمی دانم در دنیای پرتحرک آینده با این لباس دست و پا گیر چگونه کنار خواهم  آمد، تازه اگر شانس بیاورم،  در جامعه ای باشم  که وظیفه ام تنها سرویس دادن به شوهر و بچه ها نباشد.

و بلاخره باید بپذیرم که طی استفاده ی طولانی از این پوشش، ممکن است به علت عدم برخورداری کامل از نور آفتاب دچار عوارض و بیماری های پوستی  و … شوم. در نهایت حتما تقدیر چنین رقم زده شده است!!!!!!!!

با تشکر از شما

۸٫۱۲٫۲۰۱۱

عسل اخوان، پروین اردلان، الهه امانی، کلودیا ایفل باخر، ستاره سجادی ، سعیده سعادت، سارا زندی، سیما محضری، فرناز معیریان..

این فیلم به همه ی مردان و زنانی تقدیم می گردد که ارتباطی انسانی با همنوعان خود برقرار می کنند و نیز به همه آنان که هنوز خشونت را رفتاری عادی و ضروری برای استحکام کانون خانواده می دانند. باشد که چهره ی زشت خشونت در این فیلم به عریانی نمایان شود و آثار دردناک آن را بر کانون خانواده افشا کند.

فیلم را اینجا ببیند:

درسال های زندگی درخارج از کشور، عمده کارهایش بر روی مسائل زنان تمرکز داشته، اما رابطه ی بین جنبش های اجتماعی را درک می کند و تلاش داشته تا جایی که می تواند در سایر جنبش ها نیز دخالتگر باشد. شادی در سالهای اخیر روی مسئله همجنس گرایی که به نحوی با زندگی خودش گره خورده، کار کرده. او می نویسد، ترجمه و سخنرانی می کند تا به این وسیله روشنگری کند، تا همه بتوانیم قدم هایی به جلو برداریم.

وقتی تلفنی با شادی مصاحبه کردم، او را در پاسخ هایش بسیار مسلط دیدم. می دانست چه می خواهد و چه می گوید. لکنت نداشت. صاف و ساده می گفت آنچه را که به آن باور داشت.

اولین بار که در سال ۹۷ در یک سخنرانی در برلین به طور علنی از همجنس گرایی گفت، با مشکلات بسیاری روبرو شد، اما او با علم به این مسئله، پا پیش گذاشت.

تابوشکنی در جامعه ای که تنها پوسته ای مدرن بر باورهای سنتی اش کشیده، کاری ست کارستان.

شادی امین کنشگر حقوق زنان و همجنس گرایان

می گوید:”در تمام این سالها ساده نبوده که با تمام محدودیت ها  تلاش کنی پذیرش تفاوت و چند گونگی رو در جامعه جا بندازی. گاه خسته کننده است. گاه امید بخش. ولی کاری ست پر از ریسک.”

شادی امین و دوستانش، درست یک سال پیش(۱۹ تا ۲۱ نوامبر ۲۰۱۰) نخستین نشست سراسری زنان لزبین ایرانی را در فرانکفورت با حضور ۱۷ زن از آلمان، هلند، سوئد، فرانسه، ترکیه، انگلستان و ایران برگزار کردند و به این ترتیب حضور خود را اعلام داشتند، همین شد که رسانه ها نگاهشان را چرخاندند به روی آنها تا بالاخره ببینندشان.

گفت وگوی تلفنی مرا که جمعه ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱ با شادی انجام شده می خوانید.

سخنرانی ات در تورنتو درباره ی همجنس گرایی در ایران است. از آنجا که درباره لزبین ها کمتر گفته شده، آیا تأکیدت بر زنان همجنس گرای ایران خواهد بود؟

ـ فکر می کنم حتی در این عرصه هم مردان همجنس گرا بیشتر دیده شده اند و البته خیلی هم خوبه که توانسته اند تا حدودی مسائلشان را مطرح کنند، اما باز دوباره زنان زیرمجموعه ای از این گروه اجتماعی قلمداد می شوند. بنابر این به دلیل زن بودنم، تاکیدم روی زنان همجنس گرا و حقوق آنهاست، اما قطعا بخش اصلی بحث من عمومی ست.

در انگلیسی به همجنس گرایان مرد و زن، گی و لزبین می گویند، آیا معادلی برای اینها در فارسی وجود دارد؟

ـ تلاش هایی از طرف دوستانی که سالها قبل نشریه هومان را می گرداندند شده و واژه هایی درست کرده اند، اما من اعتقاد دارم لازم نیست که ما واژه سازی کنیم و همانطور که آسپرین و بی ام و را از غرب به عاریت می گیریم و به کار می بریم می توانیم از این واژه ها هم استفاده کنیم.

من زیاد ناسیونالیسم گریبانم را نگرفته که بگردم دنبال واژه هایی که فقط فارسی هستند اما زیاد کارآمد نیستند. فکر می کنم واژه های گی و لزبین برای همجنس گرایان مرد و زن در زبان خودمان هم قابل استفاده هستند.

آقای احمدی نژاد در آمریکا گفت که در ایران “همجنس باز” (همجنس گرا) نداریم. چطور ممکن است برای چیزی که وجود ندارد در قانون مجازات اسلامی مجازات در نظر گرفته باشند (با عنوان های لواط برای مردان و مساحقه^۱برای زنان)؟

ـ من اساسا فکر می کنم حق با آقای احمدی نژاد است. چون وقتی از ایشان سئوال می شود هموسکسوال و او می گوید ما مثل شما همجنس باز نداریم، فضایی از جامعه ی ایران را ترسیم می کند که باید به دقت با آن برخورد کرد. دولت جمهوری اسلامی به افرادی که با عنوان ترنس سکسوال می خواهند عمل جراحی کنند، کمک مالی می دهد. یعنی مردانی که گرایش به مرد دارند تغییر جنسیت بدهند زن بشوند و زنانی که گرایش به زن دارند تغییر جنسیت داده و مرد شوند. تحت عنوان این که شما در قالب جسم اشتباهی هستید این انسانها را به زیر تیغ جراحی می کشند و وقتی آقای احمدی نژاد می گوید ما همجنس گرا نداریم منظورش این است که ما داریم نابودشان می کنیم و با تغییر جنسیت مناسبات اجتماعی را حفظ می کنیم تا باز زن و مرد در روابط عاطفی و جنسی کنار هم معنی بدهند. درسته که با این جمله خیلی شوخی شده ولی در واقع انسان ها را برای اینکه “آن” گونه که هستند نباشند به زیر تیغ جراحی می کشند و بسیاری از این زندگی ها را تباه می کنند. چرا که بسیاری از این افراد ضرورتا ترانس سکسوئل نیستند ولی برای فرار از خطر اعدام و طرد از طرف خانواده به عمل تغییر جنسیت تن می دهند.

در مورد تعیین مجازات، اساسا در قوانین رابطه جنسی بین زن و زن و بین مرد و مرد به عنوان یک رابطه ی جنسی انسانی به رسمیت شناخته نشده است. این رابطه را صرفا به عنوان یک عمل جنسی می دانند نه یک رابطه همه جانبه بین دو نفر که عمل جنسی جزئی از آن است ولی همه ی آن نیست. بنابراین وقتی برایش مجازات قائل می شوند، یعنی از نظر آنها، این عملی ست که انسان باید از آن شرم کند.

متاسفانه در ایران تنها جایی که وجود این رابطه را به رسمیت شناخته در کتاب قانون جزایی آن است و کتاب های روانشناسی که آن را به عنوان یک بیماری مطرح می کند و هیچ ادبیات روشنگرانه ای در این رابطه نداریم. در قانون جدید مجازات اسلامی که در حال تصویب در مجلس است، بازهم همجنسگرایی جرم است و مستوجب مجازات.

آقای ابراهیم فیاض عضو هیات علمی دانشگاه تهران می‌گوید چنانچه دانشگاه‌های ایران «تک جنسیتی» شود همجنسگرایی در نهاد‌های آموزشی افزایش خواهد یافت. به گفته ی او در سال‌های اخیر همجنسگرایی در دانشگاه‌های ایران گسترش قابل توجهی یافته است.

در این صورت آیا می توانیم نتیجه گیری کنیم که در مواردی تمایلات همجنسگرایانه به واسطه شرایط موجود تمایلی انتخابی ست نه اینکه با انسان زاده شود؟

ـ من اعتقاد دارم که همجنس گرایی ضرورتاً با انسان زاده نمی شود و معتقدم در بسیاری موارد انتخابی ست ولی این به این معنا نیست که اگر کسی انتخاب کرد که با یک زن رابطه داشته باشد ضرورتا به دلیل تنگناهای رابطه ی زن و مرد در جامعه است. این تنگناها می تواند باعث ایجاد رابطه جنسی دو هم جنس شود ولی این هنوز با همجنسگرایی به عنوان یک روش زندگی متفاوت است.

بنابراین کسانی که سعی می کنند همجنس گرایی را بکشانند به موضوع تفکیک جنسیتی و راحتی زنها با هم و مردها با هم، می خواهند همجنس گرایی را در حد یک رابطه ی جنسی که تصادفی پیش می آید، مطرح کنند.

بحث سر این قضیه بیش از اینهاست سر انتخابی بودن، ارثی بودن، ژنتیکی بودن، اینکه این افراد با ما بگردند، از دوستان ما باشند، با ما سر یک کلاس بنشینند و اینکه بفهمیم همجنسگرایی همچون دگرجنس گرایی چقدر اکتسابی ست، چقدر مُسری ست، هموفوبیا چه نقشی دارد، و اینها چیزهایی ست که من می خواهم به تفصیل در سخنرانی ام به آنها بپردازم. امیدوارم ایرانیانی که در تورنتو در این زمینه نظر و پرسش دارند، در این جلسه حضور یابند و با هم گفت وگو کنیم.

به نظرت آیا نظام مردسالارانه در ایران، تبعیض های جنسی نسبت به زنان، شهروند درجه دو قرار دادن آنان، و تمامی اینها، در ایجاد تمایل جنسی زنان به همجنس خود نقش داشته؟

ـ قطعا این مقولات هم نقش بازی می کنند ولی شما نمی توانید بگویید به این دلیل فردی لزبین شده. خیلی از کسانی که گرایش جنسی شان را تغییر می دهند، اگر تا دیروز شوهر داشتند، بلافاصله از طرف جامعه این انگ به آنها می خورد که برخورد شوهرش با او خوب نبوده، یا رابطه ی جنسی شون اشکال داشته، یا به او در بچگی تجاوز شده و … این نوع قضاوت های بیجا باعث شده که بسیاری از علنی کردن گرایش جنسی شان نگران باشند. در ثانی شما می بینید خیلی ها تجربه ی بد از شوهرانشان دارند، یا در کودکی بهشون تجاوز شده و یا تحت سرکوب مردان دور و برشان هستند، اما هر بار که جدا می شوند باز هم به سراغ یک مرد می روند.

من فکر می کنم حق هر کسی ست که با دیدن بی عدالتی تلاش کند از آن محیط بی عدالتی خارج شود و محیطی مطلوب برای خود فراهم کند، این لزوما از آگاهی فرد از مردسالاری ناشی نمی شود. همه همجنس گرایان فمینیست نیستند و علیه مردسالاری مبارزه نمی کنند. شما اگر مردسالاری و تبعیض های جنسیتی را دلیل رابطه ی دو زن بدانید برای رابطه ی دو مرد چه دلیلی می آورید؟

بهترین شکل نگاه به این مسئله، این است که دنبال دلیل برایش نگردیم و به عنوان یک امر طبیعی و رابطه عاطفی و عشقی بین دو انسان بپذیریمش. در این صورت هم کار ما در توضیح این مسئله و تلاش برای لغو قوانین تبعیض آمیز درباره ی همجنس گرایان و در جهت جرم زدایی از همجنس گرایی راحت تر می شود و هم کسانی که برای فاصله گرفتن با این مسئله با خود جدل دارند، کارشان راحت تر می شود.

اشاره کردی به زنانی که قبلا ازدواج کرده و حتی بچه دارند و بعد گرایش خود را تغییر داده، آیا اینها بدون هیچ تمایلی به جنس مخالف ازدواج کرده اند یا صرفا مسیری بوده که دختران می رفتند و آنها هم رفته اند، بعدها متوجه شدند که این آن چیزی نبوده که می خواستند.

ـ ما از تمایل آنها اطلاع نداریم و نمی توانیم عمومیت دهیم که آیا این فرد عاشق شده و ازدواج کرده یا نشده، ولی زمانی که به طور مستقل دنیای دور و بر خودش را می بیند و می خواهد انتخاب دیگری داشته باشد، همانطور که ازدواج امری آزادانه است، زندگی مشترک هم باید آزادانه باشد و طلاق و جدایی امری طبیعی تلقی شود و زشت خوانده نشود. بنابراین جدا شدن و رفتن با فرد دیگری را جامعه فعلا با درد پذیرفته، ولی اینکه این زن یا مرد ترجیح بدهد با همجنس خود برود را هنوز نمی پذیرد. آن چه که جامعه ما با آن آشنا نیست این است که آدم ها بتوانند عاشق همجنسشان شوند.

ممکن است برای کسی این مسئله باشد و انتخاب کند که با یک زن زندگی کند. اگر جامعه این حق انتخاب را برای آحاد خود قائل باشد، بسیاری از مشکلاتی که در رابطه ی مشترک، برای زنان به وجود می آید، را نخواهیم داشت.

نیمی از جمعیت ایران زن است، و می دانیم که آماری از زنان همجنس گرا در ایران در دست نیست، فرض می گیریم چند صد یا چند هزار نفر باشند. در مصاحبه ای گفته اید که حتی اگر یک نفر هم باشد، باید حقوق آن یک نفر رعایت شود که کاملا با شما موافقم، ولی فعلا که حقوق نه تنها ۳۵ میلیون زن، که حقوق ۷۰ میلیون انسان ایرانی روزانه نقض می شود، مبارزه برای کسب حقوق چند صد نفر، به نظر شما، پس و پیش کردن اولویت ها نیست؟

ـ واژه اولویت مرا یاد تظاهرات ۸ مارس زنان در سال ۱۳۵۷ انداخت که می گفتند حجاب اولویت ما نیست و اینکه چقدر این جمله باعث عقب رفتن ما زنان شد. اینکه اولویت ما آزادی های سیاسی نیست و امپریالیسم است، باعث قتل عام نیروهای سیاسی شد. این واژه ی اولویت و حقنه کردنش به نیروهای سیاسی که چه روزی راجع به چی حرف بزنند، باعث شده که ما مورد سرکوب قرار بگیریم. بنابراین من معتقدم اساسا در طرح مسائل انسانی، معنی اولویت این نیست که موضوعی طرح نشود. شما می توانید از این حرف بزنید که برای خودتان اولویتی تعیین می کنید و می روید دنبالش ولی جامعه حق ندارد که به افراد بگوید هر کس اولویتش چه باشد. اولویت یک زن کُرد ممکن است مقابله با قتل های به اصطلاح ناموسی باشد، که برای یک زن دیگر این اولویت نباشد. حجاب ممکن است برای یک زن شمالی که در برنجزارها کار می کند اولویت نباشد، ولی برای زن طبقه شهری همان منطقه اولویت باشد. یعنی اولویت اینکه برای چه حقوقی امروز من باید مبارزه کنم را در وهله اول زندگی و وضعیت اجتماعی من است که تعیین می کند. به همین دلیل این شیوه ی برخوردی که ما می خواهیم برای همه تعیین کنیم که اولویت امروز چیست، باعث شده که ما خود سرکوبگران دسته دوم باشیم. سرکوبگر دسته اول حکومت جمهوری اسلامی ست و سرکوبگر دسته دو، عده ای که این وسط دائم به ما می گویند چه بگوییم و چه نگوییم. من با این مشکل دارم. مشکل من این است که هر کسی حق دارد از زبان و حقوق و اولویت های خودش حرف بزند. برای همجنس گرایی که در ایران اجازه ندارد با کسی که دلش می خواهد حتی عاشقانه پای تلفن حرف بزند خوب اولویت این است که قانون اعدام همجنس گرایان از بالای سرش برداشته شود. ممکن است این آدم حقوق کارگران یا حجاب برایش مسئله نباشد. بنابراین تعیین اولویت به این معنی کار غلطی ست. من به هیچکس نمیگویم که سر مسائل کارگری یا ملیت ها و … کار نکند چون امروز اولویت ما مسئله آزادی های جنسی است. اتفاقا چه خوب است که ما نظرات هم را بشنویم و نظراتمان صیقل پیدا کند. شنیدن و گفتن و چالش کردن و حتی نپذیرفتن می بایستی در همه آدم ها با همه اولویت ها صورت بگیرد.

فکر می کنید چرا پذیرش همجنس گرایی برای مردم اینقدر سخت است که حتی نمی خواهند حرفش را بزنند و یا فکرش را بکنند؟

ـ یک سری تابوها که در ما نهادینه شده برای صدها سال در اذهان ما ته نشین شده و سخت است از ذهن بیرون کردنش. این به معنی غیرعادی و غیرطبیعی دانستن این گرایش است و مسلم است که هیچکس دوست ندارد غیرطبیعی باشد. چون هرگونه خارج شدن از هنجارهای اجتماعی نکوهش شده. ما با هرچیز که شکل خودمان نباشد از موضع طرد برخورد می کنیم. نوعی راسیسم و هموفوبیای نهادینه شده در ما موجود است. یک بخش از این ناآگاهی ست. یک دلیل همجنس گراستیزی نیز این است که همجنس گرایی را نمی شناسند، با تعاریفی که از آن شده و گاه آگاهانه با همجنس بازی (به معنای رابطه ای خشونت بار و غیر آزادانه) یا کودک آزاری یکی گرفته شده. برای همین خیلی مهم است که جامعه بداند با چه چیزی دارد مبارزه می کند. من امیدوارم این جلسات گام هایی برای روشنگری باشد و رسیدن به یک صلح اجتماعی به این معنی که گرایشات جنسی مختلف و زبان ها و ملیت های مختلف بدون پیشداوری های موجود در کنار هم زندگی کنند، را هموارتر کنیم.

به واژه ی دگرباش برای ترجمه ی “کوئیر” ایراد داشتید. ممکن است بگویید چرا و چه واژه ای را برای نامیدن خود بیشتر می پسندید؟

ـ من درسخنرانی ام در این مورد بیشتر خواهم گفت. من فکر می کنم واژه دگرباش به لحاظ ادبیات فارسی دچار اشکال است. ما لازم نداریم از واژه هایی استفاده کنیم که باز به بیشتر بیگانه کردن همجنس گرایی دامن بزنیم. من فکر می کنم واژه همجنس گرایی گویاست، ولی اگر کسانی فکر می کنند گویا نیست می توانند واژه های دیگری استفاده کنند.

کوئیر مجموعه ای از مقابله با نورم های اجتماعی را شامل می شود و کسی که خودش را کوئیر بداند، ضرورتا به این معنی نیست که همجنس گراست. همجنس گرایی یک واژه با سابقه وجا افتاده در ادبیات حقوق بشری ست و من از این واژه استفاده می کنم.

از سال گذشته که نشست سراسری زنان لزبین را برگزار کردید، تا امروز چه کارهایی انجام دادید و شبکه زنان لزبین چقدر رشد کرده؟

ـ ما دچار توهم نبودیم که پس از نشست بلافاصله این تابو بشکند و افراد زیادی علنی از هویت و گرایش جنسی شان حرف بزنند، ولی در این مدت توانستیم با کسانی که در این رابطه کار می کنند ارتباط بگیریم. صفحه فیس بوکی ما که فقط برای زنان لزبین فعال است، بیش از هشتاد عضو دارد. سایت اینترنتی مان را فعال کردیم به آدرسwww.6rang.org . مصاحبه ها و نوشته های بسیاری داشتیم. روایت زنان لزبین را از ایران جمع کردیم که به زودی منتشر می شود.

در پایان کمی هم از سخنرانی دیگرت در تورنتو بگو.

ـ راستش آنجا که از اولویت ها حرف زدیم می خواستم بگویم که فعالیت برای حقوق همجنس گرایان و بویژه لزبین ها تمام کار من نیست و تنها بخشی از فعالیت من است که در سخنرانی ۴ دسامبر به آن می پردازم. من هم مثل بقیه، روزم را با فعالیت های مختلف می گذرانم. یکی از این کارها تحقیقی ست روی تجاوز و شکنجه و آزار جنسی بر زنان زندانی در دهه شصت که نتایج این تحقیق به زودی منتشر می شود و در این رابطه من در۱۰ دسامبردر دانشگاه تورنتو سخنرانی خواهم داشت.

با سپاس از شادی که با اینکه برای شام میهمان داشت و منتظر نوه ی شیرینش بود برای مصاحبه وقت گذاشت و به امید دیدارش در تورنتو.

* یکشنبه ۴ دسامبر ساعت ۳ بعدازظهر در سالن شهرداری(سابق) نورت یورک در شماره ۵۱۰۰ خیابان یانگ، شادی امین درباره ی مسئله همجنسگرایی در ایران (تعابیر و راهکارها) سخنرانی دارد.

شنبه ۱۰ دسامبر ۲۰۱۱ ساعت ۶ تا ۹ شب، شادی امین به همراه شهلا طالبی، شورا مکارمی و روشنک جابری در برنامه ای در مورد زندانیان سیاسی در اینس تاون هال دانشگاه تورنتو سخنرانی دارد.

۱ـ “مساحقه” و مجازات مربوط به آن در مواد ۱۲۷ تا ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی آمده است. در ماده ۱۲۷ آمده: – مساحقه‌، همجنس‌بازی زنان است با اندام تناسلی‌. و در ماده ۱۳۱ مجازات مرتبه چهارم آن قتل.

در لایحه جدید قانون مجازات اسلامی که این هفته برای تصویب به مجلس ارائه شده است، برای اولین بار واژه همجنسگرایی به کار رفته است. من بعدا به تغییرات این قانون با قوانین موجود خواهم پرداخت.

آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت؟

و شمعدانی ها را

در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت؟

فروغ فرخزاد

***********************************************************************************

کنفرانس سالانه بنیاد پژوهشهای زنان ایران پس از ۲۳ سال، برای گفتمان دو نسل، به شهر کمبر یج باز می گردد.

این بذری ست که برای شکوفایی صداهایمان میکاریم. در کنفرانس ۲۰۱۲ بنیاد پژوهشهای زنان ایران، برای پر بار شدن این گفتمان به ما بپیوندید.

محل: دانشگاه تکنولوژی ماساچوست، شهر کمبریج، امریکا

تاریخ: ۲۵ تا ۲۷ ماه خرداد سال ۱۳۹۱

از شما دعوت میکنیم که مختصر سخنرانی خود را برای ما بفرستید به:

IWSF2012@yahoo.com

میهمانان برنامه

شهلا طالبی:
نویسنده کتاب “ارواح انقلاب”
بازنویسی داستانی از خاطره های زندان

شورا مکارمی:
نویسنده کتاب “یادداشت های عزیز”

شادی امین:

محقق مستند سازی موارد شکنجه و
آزار جنسی در زندان های دهه ۶۰

تاریخ: شنبه ۱۰ دسامبر ساعت ۶ بعد از ظهر

مکان:کالج اینیس در دانشگاه تورونتو

۲ Sussex Avenue,

Toronto, ON, M5S 1J5

This event is sponsored by:

Dr. Shahrzad Mojab and Bethany J. Osborne

Memories, Memoirs and the Arts: Women Political Prisoners

عکس از:

Sean Anthony

Political Prisoners:

Beyond the Wall,

the Word, the Art

Shahla Talebi

Ghosts of Revolution: Rekindled Memories of Imprisonment in Iran

Chowra Makaremi

Aziz’s Notebook: at the Heart of the Iranian Revolution
(Le cahier d’Aziz : au coeur de la révolution iranienne)

Roshanak Jaberi

Behind the Stained Walls

Shadi Amin

Documented Cases of the Rape and Sexual Abuse of
Female Political Prisoners in the 1980s

December 10, 2011

6-9 pm

Innis Town Hall

Innis College,

University of Toronto

2 Sussex Avenue,

Toronto, ON, M5S 1J5

This event is sponsored by:

Dr. Shahrzad Mojab and Bethany J. Osborne

Memories, Memoirs and the Arts: Women Political Prisoners

For more information about this event, please contact :

Shahrzad Mojab shahrzad.mojab@utoronto.ca or Bethany Osborne bethany.osborne@utoronto.ca