بیش از صد تن از فعالان جنبش زنان، پژوهشگران و چهره های آکادمیک حوزه جنسیت، فعالان سیاسی، زندانیان سیاسی دهه ۶۰ و اعضای خانواده‌های جان باختگان دهه ۶۰، چهره های فرهنگی و هنری و مدافعان حقوق ال‌ جی‌ بی‌ تی، با امضای بیانیه ای، اعتراض خود را نسبت به تصمیم کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان در دعوت از شخصی که در کمپین خشونت سایبری و افترا نقش داشته است اعلام کردند.

در بخشی از این نامه که تاکنون به امضای ۱۱۵ نفر رسیده آمده است: “در کنفرانس امسال بنیاد پژوهش‌های زنان در استکهلم، یکی از سخنرانان دعوت شده، شخصی است که در افترا و خشونت سایبری نقش داشته است. ما امضاکنندگان این نامه، از شرکت‌کنندگان در این کنفرانس می‌خواهیم که با اعتراض به برنامه سخنرانی فرد یادشده، نشان دهند که از خشونت‌گران حمایت نمی‌کنند و به مسئولیت خود در اعتراض به خشونت علیه زنان و رفع مصونیت از عاملان خشونت متعهد هستند.”

در ادامه نامه یادشده که تعدادی از اعضای کمیته های برگزارکننده کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان در سال های قبل نیز آن را امضا کرده اند آمده: “سه سال پیش، یک کمپین افترازنی علیه شادی امین، فعال و پژوهشگر حوزه جنسیت و همکاران او آغاز شد که برای مدت نزدیک به دو سال، به شکل بی‌وقفه و در قالب یک وب‌سایت با ده‌ها مطلب، چندین صفحه فیس بوک، چندین اکانت در سایر شبکه‌های اجتماعی از جمله اینستاگرام و توییتر، دایره وسیعی از هولناک‌ترین افتراها از جمله تجاوز، آزار و خشونت علیه پناهندگان و فساد مالی را علیه آنان منتشر می‌کرد. در آن زمان این کمپین از سوی افراد، نهادها و فعالین مترقی جنبش‌های اجتماعی محکوم شد و برخی رسانه‌ها آن را “اسیدپاشی اینترنتی” توصیف کردند.

با کمک کارشناسان آی‌تی و در یک روند سه ساله، در نهایت در آوریل امسال دادگاهی در تورنتو، در حکم خود همه مطالب یاد شده را بی‌اساس و افترا دانست و یک ایرانی مقیم آن شهر را به دلیل نقشی که در ایجاد وب‌سایت و انتشار آن مطالب داشت، به پرداخت ۲۵ هزار دلار جریمه محکوم کرد.
در جریان دادگاه اسنادی برملا شد که ثابت می‌کرد شخصی به نام مهناز قزلو، مقیم استکهلم، در فراهم آوردن مطلب برای این وب‌سایت که حاوی افتراهایی به شادی امین چون تجاوز، کار گذاشتن دوربین مخفی در اتاق خواب، آزار روانی و… بود، نقش داشته است.

ما، امضاکنندگان این نامه، بر این باوریم که دادن تریبون سخنرانی به کسی که در افترای سازمان‌یافته علیه یکی از فعالان جنبش زنان نقش داشته، مغایر با اهداف کنفرانس بنیاد پژوهش‌های زنان مندرج در اساسنامه آن است که گام اول در اجرای آن، مبارزه با خشونت‌ علیه زنان است.

افترا به دلیل هتک حرمت و سلب حیثیت فرد موضوع افترا، یک نقض جدی حقوق و عملی مجرمانه محسوب می‌شود و دادگاه‌ها در کشورهای مختلف، با آن برخورد حقوقی و فرد مفتری را مجازات می‌کنند. اما متاسفانه برگزارکنندگان این کنفرانس که ۸ تا ۱۰ ژوئن جاری برگزار می‌شود، با وجود اطلاع قبلی از عملکرد این سخنران و اسناد رسمی ارائه شده در دادگاه مبنی بر نقش وی در این افترازنی و خشونت سایبری، تاکنون نام او را از فهرست سخنرانان حذف نکرده اند. به عبارت دیگر، این فشار روحی ناعادلانه را به قربانی خشونت تحمیل کرده‌اند که در زیر یک سقف، شاهدِ دادن اعتبار به خشونت‌گر باشد.

به دلایل بالا، ما امضا کنندگان این نامه، بنا بر اصول اخلاقی و پرنسیب‌های فمینیستی که به آن معتقدیم، ضمن ابراز مخالفت شدید با این سخنرانی، از همه شرکت کنندگان در کنفرانس دعوت می کنیم با روش‌های مسالمت آمیز، به این برنامه اعتراض کنند.

در اینجا (بخشی از صورتجلسه دادگاه مورخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۷) * و اینجا (حکم دادگاه، پاراگراف های ۸۹ و ۱۲۵) *، اسناد دادگاه که نقش داشتن فرد یادشده را در افترا و خشونت سایبری را ثابت می‌کند، بارگذاری شده است.

امضا کنندگان پس از انتشار بیانیه به ترتیب حروف الفبا
ابراهیم افراسیابی ماسال، دانشجوی دکتری تکثیر و پرورش، فعال سیاسی و محیط زیستی، مدافع حقوق بشر، هلند
افسانه هژبری بلاگر، نویسنده، پژوهشگر حوزه زنان، سخنران بنیاد پژوهش های زنان ایران، مونترال-۲۰۰۰، کانادا
پروانه وزیری فعال زنان و جنبش کارگری
حمید صفوی، وکیل و فعال سیاسی برادر زندانی سیاسی دهه ۶۰ و اعدامی سال‌های ۶۸، آمریکا
دکتر آزاده آزاد، روانشناس، کانادا
راحله طارانی، روانشناس، عضو شورای مرکزی حزب چپ ایران و همچنین عضو شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
رسول شوکتی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، کانادا
رضا اکبری، به عنوان فعال سیاسی، استرالیا
رقیه رضایی، فعال جنبش زنان، اسپانیا
سولماز جعفری، فعال جنبش زنان، استرالیا
شهریار طاهری، نقاش و فعال سیاسی، کانادا
شهناز سقزچی، زندانی دهه ۶۰
فروغ اردشیری، مجری و تهیه کننده برنامه رادیو صدای نو، فعال سیاسی، استرالیا
کیوان مهجور، هنرمند نقاش، از همکاران کمیته برگزار کننده بنیاد پژوهشهای زنان ایران، مونترال-۱۹۹۹ و ۲۰۰۶، کانادا
محمد نیری، حقوقدان، انگلیس
امجد حسین پناهی، فعال حقوق بشر، آلمان
سارا فرحزادی، هنرمند، آلمان
شهرزاد مجاب، استاد مطالعات زنان، دانشگاه تورنتو، کانادا
شیرین شاپوریان، مدافع برابری جنسیتی، گرجستان
صدیقه شریفی، فعال سیاسی
گلاره پاکنژاد، فعال حقوق ال جی بی تی، ترکیه
مریم رفیعی، فعال حقوق کودکان، آلمان،
هساره ابراهیمی، فعال سیاسی، آلمان
هیوا تهرانی، فعال ال جی بی تی، کانادا
یوله توماس، فعال اجتماعی، آلمان

امضا کنندگان اولیه به ترتیب حروف الفبا
ابراهیم جهرمی، فعال سیاسی، کنشگر جنبش کارگری، آلمان
ابراهیم دلا، زندانی سیاسی دهه ۶۰، فعال سیاسی، کانادا
احد قنبری، مشاور حقوقی و مالی خیریه ها و سازمانهای غیردولتی، انگلیس
احمد رافت، روزنامه نگار، کیهان لندن، لندن
استفان کاظمی (هاشمی)، عکاس، سخنران یک دوره کنفرانس بنیادپژوهش های زنان ایران
الهه صدر، مددکار اجتماعی، فعال فمینیست، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، کلن-۲۰۱۳، آلمان
اعظم بهرامی، شاعر، فعال جنبش زنان و محیط زیست، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، فلورانس ۲۰۱۷، ایتالیا
اعظم جوادی، ناشر، کتاب آیدا، آلمان
امیرحسین ذوالقدری، فعال ال جی بی تی، ترکیه
انسیه رفیعی، کنشگر جنبش زنان، آلمان
انوشه آذر، کنشگر حقوق ال جی بی تی، ترکیه
آذر شیبانی، استاد دانشگاه، کنشگر فمینیست، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، لندن-۲۰۰۴، لندن
آذر منصور، مددکار اجتماعی، فعال سیاسی، آلمان
آرام بلندپز، کارگردان و مجری تلویزیون، کنشگر الجیبیتی، لندن
آیدا امیرفلاح، قهرمان تکواندو، فعال ال جی بی تی، سوئد
بردیا پریش، فعال ال جی بی تی، آمریکا
بریا خدایار، فعال ال جی بی تی، آمریکا
بهار گلزار، مدافع حقوق بشر، کانادا
بهمن محمدی، فعال جنبش کارگری، سوئد
بهنام دارایی زاده، حقوقدان، کنشگر حقوق بشر، کانادا
بهروز علیدادی، مدافع حقوق بشر، کانادا
پری باقری، زندانی سیاسی دهه ۶۰
پری بخشی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، کانادا
پری نشاط، فعال جنبش زنان و دانشجویی، آلمان
ثریا زنگباری نویسنده، زندانی سیاسی دهه شصت، سوئد
جمیله ندایی، هنرمند، فیلمساز، فعال جنبش زنان، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، پاریس ۱۹۹۷، فرانسه
جهانگیر اسماعیل پور، نویسنده و زندانی سیاسی دهه شصت
حسن شمس، فعال حقوق کودک، ترکیه
حسن گلزار، زندانی سیاسی دهه شصت، فعال جنبش کارگری، تورنتو
حمیرا فراهانی، کنشگر حقوق بشر، آلمان
حمید شمسی، مدافع حقوق بشر، ترکیه
خدیجه امیر بیگلو، از مادران زندانی سیاسی دهه شصت، ایران
رزا ملکی، دانشجوی حقوق، مدافع جنبش زنان، کانادا
رضا نجابت، زندانی سیاسی دهه ۶۰، فعال حقوق بشر، هلند
روجا رها، فعال ال جی بی تی، ایران
رویا دیناروند، فعال حقوق بشر، سوییس
رها بحرینی، حقوقدان، پژوهشگر حقوق بشر، عضو کمیته برگزارکننده کنفرانس بنیاد پژوهش ها، لندن، ۲۰۱۵
سپیده شمس، مدافع حقوق بشر، ترکیه
سعید محمدی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، فعال جنبش کارگری، سوئد
سودابه اردوان، هنرمند و فعال سیاسی، سوئد
سوسن یوسفی، فعال جنبش زنان، آلمان
سهیلا آزادبخت، روزنامه نگار، کنشگر جنبش زنان، آلمان
سهیلا لیندهورست، مددکار اجتماعی، فعال سیاسی، آلمان
سیاوش عبقری، استاد دانشگاه و کنشگر فرهنگی-سیاسی، آمریکا
سیفی بهپوری، فعال سیاسی و از خانواده های دادخواه، کانادا
سیما محضری، کنشگر جنبش زنان، آلمان
سیمین اصفهانی، فعال جنبش زنان، آلمان
سینا کیانی، کارگردان و تدوینگر، فعال حقوق ال جی بی تی، نروژ
شادی صدر، حقوقدان، سخنران دو دوره بنیاد پژوهشهای زنان
شادیار عمرانی، روزنامه نگار و فعال چپ، آمریکا
شاهرخ رییسی، کنشگر حقوق ال جی بی تی، آلمان
شایان میم، کنشگر حقوق ال جی بی تی، کانادا
شکوفه کاوانی، نقاش و مترجم، استرالیا
شوکت محمدی، زندانی سیاسی دهه شصت، فعال جنبش کارگری، کانادا
شهرزاد ارشدی، عکاس، مستندساز و عضو دو کمیته برگزار کننده کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان ، مونترال- ١٩٩٩ و ٢٠٠۶، کانادا
شهره قنبری، هنرمند، نقاش، زندانی سیاسی دهه شصت، کانادا
شهلا عبقری، استاد دانشگاه، فعال سیاسی و حقوق زنان
شیما سیلاوی، فعال فمینیست، بلژیک
عباس قیائی، کتاب آیدا، آلمان
عصمت ایرانی، خانه دار، آلمان
علیرضا کاظمی، فعال و پژوهشگر حقوق بشر، هلند
علیرضا میلانی، مدافع حقوق بشر، ترکیه
غزل صدر، عکاس، نویسنده و کنشگر فمینیست، اتریش
فاطمه مسجدی، مورخ، فعال جنبش زنان، آلمان
فرح طاهری، روزنامه نگار، کنشگر جنبش زنان، کانادا
فرخنده جعفری، فعال زنان، استرالیا
فرخنده صبی، حقوقدان، فعال حقوق بشر، انگلیس
فردوس تاجدینی، مترجم، کنشگر جنبش زنان، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیادپژوهشهای زنان، کلن-۲۰۱۳، آلمان
فرنگیس محمدی، فعال جنبش کارگری، سوئد
فروزان فرزانه، کنشگر جنبش زنان، آلمان
فرهاد برکسب، مدافع حقوق بشر، ایران
فریدا رضوی، گرافیست، آلمان
فریده قربانی، زندانی سیاسی دهه ۶۰، ایران
فریبا خواجه دهی، مدافع حقوق بشر، سوئد
قدسی حجازی، محقق دانشگاه، آلمان
کوکب محمدی، کنشگر جنبش کارگری، سوئد
لاله محمدی، فعال حقوق کودک، ترکیه
مانا هدایت، مترجم، زندانی سیاسی ده ۶۰، هلند
محمد سلطانی، کنشگر سیاسی، آلمان
محمد شمس، مترجم، کنشگر سیاسی، آلمان
مرضیه حسن‌وند، فعال حقوق بشر و از خانواده های دادخواه، انگلیس
مریم افشار، فعال ال‌جی‌بی‌تی، ایران
مریم حسین خواه، نویسنده، روزنامه نگار، فعال جنبش زنان
مریم امیر متاجی، فعال حقوق کودک، ترکیه
مسعود مقدم، فعال سیاسی، کنشگر فرهنگی، اتریش
مصطفی عزیزی، فیلمساز، کانادا
معصومه شقاقی، مدافع حقوق کودک، سوئد
معصومه فرجی، نقاش و کنشگر حقوق زنان، انگلیس
مهدی بختیار، پژوهشگر حقوق بشر، ترکیه
مهرداد آهنگر، فعال سیاسی و تحلیلگر، انگلیس
مهرداد بران، موسیقیدان و رهبر ارکستر سمفونیک، فرانسه
مهرنوش احمدی، فعال حقوق ال جی بی تی، کانادا
مهرنوش اشترانی، از خانواده های دادخواه، فعال جنبش زنان، آلمان
مهری عباسی، زندانی سیاسی دهه شصت، فعال سیاسی، آلمان
مهین خدیوی، شاعر و نویسنده، ناشر (نشر سالی)، عضو کانون نویسندگان ایران، آمریکا
میترا صفاری، کنشگر فمینیست، کانادا
میترا محمودی، سردبیر رادیو آوای زن، استرالیا
میلا مسافر، مددکار اجتماعی، فعال سیاسی، آلمان
مینا خانی، فعال سیاسی فمینیست، آلمان
مینا هاشمی، زندانی سیاسی دهه شصت و از خانواده های دادخواه، آلمان
ناصر پیشرو، فعال سیاسی و جنبش کارگری، تحلیلگر و مترجم، آلمان
ناهید هادیان، زندانی سیاسی دهه ۶۰
نسرین الماسی، روزنامه نگار، نشریه شهروند، نویسنده و کنشگر حقوق بشر، کانادا
نوروز احمدی، فعال سیاسی، آلمان
هایده روش، فعال فمینیست، زندانی سیاسی دهه ۶۰ و عضو کمیته محلی کنفرانس بنیاد پژوهش های زنان، لندن-۲۰۱۵
هایده فراهانی، فعال سیاسی، آلمان
هایده مغیثی، استاد دانشگاه، نویسنده و محقق فمینیست، سخنران دو دوره کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، کانادا
هما فراهانی، کنشگر حقوق زنان، آلمان
هما مرادی، جامعه شناس، کنشگر جنبش زنان، عضو کمیته برگزاری کنفرانس بنیاد پژوهشهای زنان، کلن ۲۰۱۳، آلمان
همیشا امیدوار، دانشجوی حقوق، هنرمند، آمریکا
هوشنگ دیناروند، فعال سیاسی، آلمان
هومن کاظمیان، فعال دانشجویی، دی جی تال آرتیست، کانادا
یارا یگانه، فعال حقوق ال جی بی تی، ترکیه
یاسمن چوبه، فعال حقوق ال جی بی تی، ترکیه

***
جمع آوری امضا ادامه دارد و این لیست تا قبل از یکشنبه، ۱۰ ژوئن به روزرسانی میشود. در صورت تمایل به همراهی با این حرکت اعتراضی، نام، عنوانی را که تمایل دارید با آن معرفی شوید و کشوری را که در آن اقامت دارید به این نشانی ایمیل کنید:

no.cyber.violence@gmail.com

* nocyberviolence.files.wordpress.com

** nocyberviolence.files.wordpress.com

داستان آکان، هر چند دردناک،  یک نمونه از زندگی همه اقلیت‌های جنسی در ایران است. شش رنگ (شبکه لزبین‌ها و ترنسجندر‌های ایرانی) ویدئویی از داستان آکان از طرد شدن، فشار اجتماعی، و در پایان فراراز کشور را به مناسبت گرامی داشت روز بین المللی یادبود ترنس‌جندرها را منتشر کرد. ۲۰ نوامبر، روزی است که یاد افرادی را که براثر ترنس‌ستیزی کشته شدند را گرامی می‌دارد. این فیلم، به قول جودیت باتلر، نمایان‌گرداغ ننگی است که بر زندگی کسانی که جنسیت و هویت جنسی‌شان خارج از مرزهای مطلق  و دوآلیسم جنسی موجود قرار می‌گیرد، زده می‌شود.

آکان، که در زمان انجام مصاحبه به عنوان یک پناهجو در ترکیه زندگی می‌کند،  با آزار و اذیت روزانه از جانب معلمان، دانش آموزان، پلیس، و اعضای خانواده برای هویت جنسیتی‌اش که از نظر اخلاقی “اشتباه” دیده می شد؛ مواجه می‌شود.  زمانیکه آکان در مدرسه راهنمایی بود، مسئولان مدرسه، اقدام به توصیه برای عمل جراحی تغییر جنسیت به عنوان “درمان” برای آنچه “احساسات بیمارگونه” توصیف شده بود؛ کردند. نه تنها به آکان شرح کافی از خطرات ناشی از چنین عمل جراحی ای داده نشد، بلکه در مورد اینکه چنین حس و گرایشی به هم‌جنس امری عادی و طبیعی است نیز اطلاعاتی داده نشده بود.

چنین رویکردی به افراد جامعه اقلیت جنسی درایران، همچنین آزار و اذیت همجنسگرایان و ترنس‌ها امری روزمره است. همان طور که در تحقیق مشترک شش رنگ و سازمان عدالت برای ایران پیرامون شرایط زیست همجنس‌گرایان و ترنس‌جندرها در ایران‌ ، که نتیجه آن در کتاب جنسیت X  منتشر شد نشان داده می شود، نظام قانونی و سیستم درمانی ایران با همجنس‌گرایی به عنوان یک بیماری برخورد می‌کند و عمل تغییر جنسیت به عنوان درمانی برای آن تجویز می شود. حقوق اساسی افراد ترنس‌جندر از قبیل حق اشتغال، حق آموزش و دسترسی به کالاها و خدمات نقض می شود، و فرد وادار می شود خود را در ساختارهای موجود دگرجنس‌گرایانه تعریف کند تا از این حداقل حقوق بهره مند شود.  ماهیت سیستماتیک این آزار و اذیت، باعث رشد و افزایش روزانه ترنس‌ها و همجنس‌گرایان ایرانی در تبعید است.

در مورد آکان، تعریف متفاوت وی از هویت جنسیتی‌اش، به معنای فشار شدید والدین برای زندگی کردن به عنوان یک دختر ، آزار و اذیت مداوم از جانب مقامات برای پوشیدن روسری و تلاش برای “حل” مشکل هویتی آکان با یک ازدواج تحمیلی بود. در مدرسه، معلمان انزوا را به او تحمیل کرده و می‌گفتند که او دانش آموزان دیگر را فاسد می کند و نباید هیچ گونه تماسی با آنها داشته باشی. چنین فشارها  و اقداماتی باعث شد تا آکان در نبود هیچ نهاد حمایتی، سه بار اقدام به خودکشی کند.

شادی امین، هماهنگ کننده شش رنگ گفت: “ما معتقدیم که تنها راه برای تغییر وضعیت بسیاری از افراد ترنسجندر ایرانی مانند آکان، تلاش برای لغو قوانینی است که روابط بین دو هم‌جنس را جرم می داند و هر گونه بیان جنسیتی که با هنجارهای دگرجنسگرایانه منطبق نیست را تحمل نمی‌کند.”

شهادت ویدیو آکان بخشی از پروژه مشترک بین شش رنگ و عدالت برای ایران به نام “نه! به تغییر جنسیت تحمیلی” است که نتایج آن در نسخه انگلیسی، انکار هویت‌ها، نقض بدن‌ها : نقض حقوق بشر علیه افراد با گرایش های جنسی و هویت‌های جنسیتی متنوع در جمهوری اسلامی ایران، و نسخه فارسی جنسیت ایکس منتشر شد.

شش رنگ، شبکه لزبین‌ها و ترنس‌جندرهای ایرانی
۲۰ نوامبر ۲۰۱۵

ویدئو را از اینجا ببینید:

https://www.youtube.com/watch?v=2cRBP2YwJZg

http://6rang.org/2982

شادى امین یکی از کنشگران سیاسى، جنبش زنان، حقوق بشر و هم جنس گرایان است که از جانب برخى از سایت هاى اینترنتى و کاربران خرافه پرست و سنتی شبکه هاى به ظاهر اجتماعى آماج حمله قرار گرفته است. تهمت زنی و آلوده نمودن فضای فرهنگی، سیاسى و کاربست روش هاى تخریبى از طریق پخش شایعه، یکی از قدیمی ترین حربه هائی است که ارتجاع فکری- سیاسی در برابردگرآندیشان و دگرباوران به کار می بندد. بدیهی است که این گونه اقدام ها در مقابله با جنبش های اجتماعی و فعالان آن بوده و دانسته و یا ندانسته همسو با نظام جمهوری اسلامی و در خدمت آن است.

پخش اکاذیب و افترا و ترور شخصیت شادی و تلاش برای بی اعتبار کردن جنبش های اجتماعی و فعالان آن، حربه متداولی است که دستگاه های اطلاعاتی رژیم جمهوری اسلامی با همسوئی و همسازی عقب مانده ترین بخش های جامعه به کار می بندند تا به خیال خود  فعالان سیاسی، فرهنگی و کنشگران برابری خواه جنسیتی  را از میدان بدر کنند.

شادی یکی از فعالان سیاسی- اجتماعی است که برای کنش گران مجامع سیاسی – اجتماعی چهره ای کاملا شناخته شده است. او نقش بسیار ارزنده ای در مبارزه علیه نظام جمهوری اسلامی، خرافه پرستی و کهنه پرستان دارد. او یکی از شاخص ترین چهره های جنبش برابری خواهانه اجتماعی و جنسیتی جامعه ماست.

شادی به عنوان یک لزبین جزو معدود زنان ایرانی است که آگاهانه و با شهامت گرایش جنسی خود را به طور شفاف، علنی کرد. او از پیش گامان  مبارزه برای حقوق همجنس گرایان بوده و در این راه چه کوشش ها که نکرده، و بی جهت نیست که آماج افترا و اتهام قرار گرفته است.ما بخشى از فعالین جنبش هاى سیاسى واجتماعى در خارج از کشور، با همه تفاوت های فکری- سیاسی، خود را همراه و یاور جنبش های سیاسی- اجتماعی، حقوق همجنسگرایان و اقلیت های جنسیتی و فعالان آن در هر کجای جهان می دانیم. شادی امین از ماست و متعلق به جنبش رهایی طلبانه مردم ماست.

تیرماه نودو چهار/ یولی ۲۰۱۵

امضاکنندگان اولیه: (به علاوه امضاهای جدید تا ۲۹ جولای ۲۰۱۵)

نهادها:

همایش زنان ایرانی در هانوفر

تشکل مستقل زنان ایرانی در هانوفر

تشکل زنان- سوئد

کانون پشتیبانی و دفاع از مبارزات مردم ایران – هانوفر

کارگاه فرهنگی سیاسی ایرانیان در هانوفر

رادیو آوا بخش فارسی رادیو فلورا درهانوفر

فعالان هسته اقلیت – هانوفر

فعالان سازمان راه کارگر – هانوفر

فعالان کومله زحمتکشان کردستان ایران – هانوفر

اشخاص:

ابرام رحمانی، ابراهیم فرازمند، ارسلان احمدی ، اصغر اسلامی ، امیر جهرمی، آرام محمودی ، باقرابراهیم زاده ، بهمن ساکی ، بهرام مهین، پروین ابراهیم زاده ، جوانه بخشی ، حجت پورقاسمی ، حسین قاضی ، حسین نقی پور، حشمت محسنی، خالد دارائی، رحیم محمودی ، ساسان شهبازی ، سعیدآرمان، سعید معماریان، شهین شادنیان،علی رسولی، عباس عاقلی زاده، عباس بیگدلی، علی ثمری، عثمان خلیلی، فردوس میرآبادی، کرامت رحمانیان، گلکو سعادت، محمود آذری، مینا هاشمی، مهری عباسی، مهوش مریوانی، محمود رحمانی، محمدتقی سیداحمدی، مهدی مجتهدپور، ناصر پیشرو، ناصر رحمانیان، نواز مصلی نژاد، نوروز احمدی، هما شرف الدین، یدالله صناعتی، هما مرادی، پری نشاط، زیبا کرباسی، مهرنوش احمدی، جواد امیدوار، هما علیزاده، سهیلا میرزایی، بهار خدایار، نسرین الماسی و …(ادامه دارد)

از طریق ای میل کانون پشتیبانی از مبارزات مردم ایران – هانوفر، می توانید به لیست حمایت کنندگان اولیه بپیوندید: kanoon.hannover@gmail.com

تحقیقات تازه «عدالت برای ایران» نشان می دهد که آمار ازدواج دختربچه‌های زیر ۱۵ سال در ایران طی سال‌های  ۱۳۸۵-۱۳۹۲ رشد صعودی داشته است. بر اساس جدیدترین آمار منتشر شده از سوی سازمان ثبت احوال ایران در ۹ ماهه نخست سال ۱۳۹۲ بیش از پنج درصد زنانی که ازدواج کرده‌اند٬ کمتر از ۱۵ سال سن داشته‌اند. بر اساس همین آمار طی این هفت سال همواره بیش از یک سوم زنانی که ازدواج آنها ثبت شده زیر ۱۹ سال بوده است. بر اساس قوانین بین‌المللی که ایران متعهد به اجرای آن است، افراد زیر ۱۸ سال کودک محسوب می شوند. با وجود اینکه تقسیم‌بندی سنی آماردهی رسمی ایران مشخص نمی‌کند که چه تعداد ازاین دختربچه‌ها زیر ۱۸ سال داشته و چه تعدادی بین ۱۸ تا ۱۹ بوده‌اند٬ بالا بودن رقم دخترانی که زیر سن ۱۹ سال ازدواج می‌کنند٬ هشداری برای دقیق شدن در این زمینه است.

کمیسرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد روز دوازدهم تیرماه جاری در حاشیه اجلاس ۵+۱ در وین٬ گفت که نگرانی درباره وضعیت حقوق بشر ایران هم باید در مذاکرات با کشورهای ۱+۵ گنجانده شود. او پیش از این نیز در سوم تیر ماه جاری  طی بیانیه‌ای، خواهان لغو اعدام راضیه ابراهیمی شده بود.

راضیه ابراهیمی که در ۱۴ سالگی تن به ازدواج اجباری و زودهنگام داد و در ۱۵ سالگی نخستین فرزندش را به دنیا آورد٬ پس از آنکه بارها در معرض خشونت فیزیکی و روانی شوهرش قرار گرفت٬‌ در سن ۱۷ سالگی مرتکب قتل او شد. این زن ۲۱ ساله که یک‌بار حکم اعدامش به دلیل ارتکاب قتل در سن زیر ۱۸ سال متوقف شده٬‌ هم‌اکنون در معرض خطر جدی اعدام قرار دارد.

«عدالت برای ایران» با استقبال از سخنان کمیسرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد در رابطه با گنجاندن بررسی وضعیت حقوق بشر ایران در مذاکرات هسته‌ای، خواهان توجه ویژه جامعه بین‌المللی به مساله به ازدواج دختربچه‌ها در ایران است و اعلام می‌کند که یک سوم زنان متاهل ایرانی، همچون راضیه ابراهیمی قربانی ازدواج زودهنگام هستند.

افزایش مداوم آمار ازدواج دختران زیر ۱۵ سال

آمار جدید منتشر شده از سوی سازمان ثبت احوال ایران در انتهای سال ۱۳۹۱ و ۹ ماهه نخست سال ۱۳۹۲ نشان می‌دهد که با وجود کاهشی اندک در آمار ازدواج دختربچه‌های ۱۹-۱۵ ساله در ایران٬ آمار ازدواج دختربچه‌های زیر ۱۵ سال طی این مدت افزایش داشته است. در واقع به نظرمی‌رسد دختربچه‌های زیر ۱۰ سال که توان مقاومت در برابر خواسته والدین و اجبارهای تحمیل شده از سوی عرف و مذهب و قانون را ندارند٬ همچنان سال به سال بیشتر قربانی ازدواج زودهنگام می‌شوند.

بر اساس آمار رسمی سازمان ثبت و احوال ایران، در سال ۱۳۹۱ازدواج نزدیک به  ۴۱ هزاردختر کمتر از ۱۵ سال ثبت شده و آمار ثبت ازدواج دختران بین ۱۵ تا ۱۹ سال نیز بیش از ۲۶۵ هزار  بوده است.[۱] این در حالی است که در سال ۱۳۹۰ تعداد ازدواج های ثبت شده دختران زیر ۱۵ سال، نزدیک به ۴۰ هزار اعلام شده بود[۲] و   در سال ۱۳۸۵ نیزبیش از۳۳  هزار دختر زیر ۱۵ سال ازدواج کرده‌اند.

ایران، عضو کنوانسیون جهانی حقوق کودک و میثاق بین‌المللی حقوق مدنی-سیاسی است که در هر دو آنها ازدواج زیر سن رشد و بدون رضایت واقعی، ممنوع شده است. گزارشگر سازمان ملل متحد  درباره بردگی، ازدواج اجباری را یکی از اشکال بردگی مدرن اعلامکرده است. این در حالی است که سن ازدواج دختران در ایران ۱۳ سال است و حتی زیر سن ۱۳ سالگی، پدر یا جد پدری به شرطی که موافقت یک قاضی را جلب کنند می توانند فرزند خود را به عقد دیگری در بیاورند.

آمار ازدواج دختربچه‌ها طی سال‌های ۱۳۸۵-۱۳۹۲ در ایران بر حسب درصد

آمار  رسمی ارایه شده حاکی از این است که دست کم ۳۶.۸۴ درصد زنان ایرانی که در سال ۱۳۹۱ ازدواج‌شان به صورت رسمی ثبت شده زیر ۱۹ سال داشته‌اند.بر اساس آماری جزیی‌تر، در ۳۱٬۹۴ درصد ازدواج های ثبت شده در سال ۱۳۹۱، “زوجه”بین ۱۵ تا ۱۹ سال سن داشته و ۴.۸۹ درصد ازدواج‌های ثبت شده مربوط به دختربچه‌‌های زیر ۱۵ سال بوده است.

این آمار همچنین نشان می دهد، در سال ۱۳۹۱  دست کم ۲۳۵ نفر از دختران زیر ۱۵ سال با مردان بالای ۳۵ سال ازدواج کرده اند،نزدیک به ۱۰۰ تن از دختران زیر ۱۵ سال با مردان بالاتر از ۴۰ سال و ۶۰۲ نفر از دختران بین ۱۵ تا ۱۹ سال نیز با مردان ۴۰ سال به بالا ازدواج کرده‌اند.

جدیدترین آمارهای اعلام شده از سوی سازمان ثبت احوال ایران مربوط به۹ ماه نخست سال ۱۳۹۲ است، بر اساس این آمار، ازدواج   نزدیک به ۳۱ هزار دختربچه زیر ۱۵ سال  طی این مدت به ثبت رسیده و  در  حدود ۱۷۸ هزار تن از زنانی که طی این مدت ازدواج کرده اند نیز بین ۱۵ تا ۱۹ سال داشته‌اند. با این حساب طی ۹ ماه نخست ۱۳۹۲ دست کم  ۳۶.۰۱ درصد زنانی که ازدواج‌شان در ایران ثبت شده  کمتر از ۱۹ سال داشته‌اند .[۳]

این آمار همچنین نشان می‌دهد که در ۹ ماه نخست ۱۳۹۲ درصد ازدواج دختران زیر ۱۵ سال به نسبت سال ۱۳۹۱افزایش داشته و طی این مدت ۵.۳۳ درصد ازدواج کل ایران مربوط به دختربچه‌های زیر ۱۵ سال بوده است. همچنین ۳۰.۶۷ درصد از زنانی که ازدواج‌شان ثبت شده نیز بین ۱۵ تا ۱۹ سال داشته اند.

این گزارش بر اساس آمار اعلام شده در تارنمای سازمان ثبت احوال ایران و همچنین تارنمای اداره ثبت احوال استان‌های مختلف ایران تهیه شده و تعداد ازدواج‌های ثبت نشده قطعا بسیار بیشتر است.

مقایسه تعداد ازدواج های دختران طی سال‌های ۱۳۸۵-۱۳۹۲

آمار ازدواج دختربچه‌ها در استان‌های مختلف ایران

سازمان ثبت احوال آمار کلی ازدواج بر اساس تفکیک سنی زوجین را تا ۹ ماه نخست سال ۱۳۹۲ اعلام کرده است اما چنین آماری در تمامی استان‌ها در دسترس نیست. با این حال آمار محدودی که بر اساس تفکیک استانی اعلام شده نیز حاکی از این است که ازدواج دختربچه‌ها محدود به مناطق خاصی از ایران نیست . به عنوان نمونه در سال ۱۳۹۱ در هفت استان تهران٬ خراسان شمالی٬  خراسان جنوبی، آذربایجان شرقی، گیلان، مازندارانو کرمانشاه، آمار ازدواج بر اساس تفکیک سنی زوجین اعلام شده ودر تمامی این استان‌ها با آمار بالای ازدواج دختربچه‌ها روبروهستیم . در استان همداننیز با وجود اینکه آمار دقیقی از وضعیت ازدواج دختران منتشر نشده، اما بر اساس اعلام اداره ثبت و احوال این استان در ۹ ماه نخست ۱۳۹۱ دست‌کم ۳۸.۱۲ درصد کل ازدواج‌های این استان مربوط به ازدواج دختران ۱۵ تا ۱۹ سال بوده است.[۴]

در برخی استان‌ها نیز اگرچه تفکیک در سال ۱۳۹۱آماری بر اساس سن ازدواج منتشر نشده، اما آمار گروه سنی مادرانی که در آن سال زایمان کرده اند، تصویری از وضعیت ازدواج دختربچه‌ها ر ارائه می دهد. به عنوان مثال در استان اردبیلدر سال ۱۳۹۱،  مادران ۵۳ تن از نوزدان تازه متولد شده کمتر از ۱۵ سال داشتند و ۳۱۷۷ زن بین ۱۵ تا ۱۹ سال نیز در آن سال مادر شدند.[۵] در همین استان در سال ۱۳۹۲ دست کم ۵۴ زن که کمتر از ۱۵ سال سن داشتند مادر شدند و  ۲۲۴۰ تن از زنانی که زایمان کردند نیز بین ۱۵ تا ۱۹ سال سن داشند.[۶]

تعداد ازدواج‌های ثبت شده دختران در سال ۱۳۹۱ در برخی استان‌های ایران

عدالت برای ایران مهر ماه ۱۳۹۲ در گزارشیمفصل وضعیت ازدواج دختربچه‌ها در ایران را بر اساس آمار رسمی منتشر شده طی سالهای ۱۳۸۵ تا ۱۳۹۰ بررسی کرد. بر اساس یافته های این گزارش ازدواج دختربچه های زیر ۱۵  سال در سال ۱۳۹۰ نسبت به سال ۱۳۸۵، دست‌کم ۳۵ درصد رشد کرده بود و در سال  ۱۳۹۰ دست‌کم ۱۵۳۷ دختر زیر ۱۰ سال و ۲۹۸۲۷ دختر ۱۰ تا ۱۴ ساله ازدواج کرده بودند.

در همین رابطه:

زنگ خطر! نگاهی به ازدواج دختربچه‌ها در ایران

گوری برای آرزوها؛ نگاهی به دلایل و عواقب ازدواج دختربچه ها ایران

پاورپوینت (Prezi) ازدواج دختربچه‌ها

نامه به ناوی پیلای برای بررسی ازدواج دختربچه‌ها در ایران

————————————

[۱] سازمان ثبت احوال ایران٬ آمار ازدواج سال ۱۳۹۱

[۲] سازمان ثبت احوال ایران، آمار ازدواج سال ۱۳۹۰

[۳] سازمان ثبت احوال ایران، آمار ازدواج ۹ ماه نخست سال ۱۳۹۲

[۴]اداره ثبت و احوال استان همدان

[۵]گزارش آماری اداره ثبت و احوال اردبیل از سال ۱۳۹۱

[۶] گزارش آماری اداره ثبت احوال اردبیل از سال ۱۳۹۲

[۷] گزارش توزیع سنی ازدواج در سال ۱۳۹۱ در استان خراسان شمالی

[۸]گزارش تحلیلی ازدواج  و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان کرمانشاه، ص ۱۹

[۹]گزارش تحلیلی ازدواج  و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان آذربایجان شرقی، ص ۱۵

[۱۰]گزارش توزیع سنی ازدواج در سال ۱۳۹۱ در استان خراسان جنوبی

[۱۱] گزارش توزیع سنی ازدواج در سال ۱۳۹۱ در استان مازندران

[۱۲]گزارش تحلیلی ازدواج  و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان گیلان، ص ۲۹

[۱۳]گزارش تحلیلی ازدواج  و طلاق در سال ۱۳۹۱ در استان تهران، ص ۲۰

نامه شمارهیک ،۲۷فوریه ۲۰۱۴

عزیزان،

با خوشحالی بسیار به اطلاع شما میرسانیم که برای باردوم در شهر اشتوتگارت میزبان شما خواهیم بود.

این سمینار در روزهای ۱۶ تا ۱۸ ژانویه ۲۰۱۵ برگزار خواهد شد.

پس از بررسی پیشنهادهای طرح شده در سمینار فرانکفورت، ما روی موضوعات زیر توافق کردیم:

آفرینش گفتمان فمینیستی:

در حوزه های فرهنگی ( ادبیات، زبان، آموزش وتربیت)

وروانشناسی ( خشونت، مناسبات قدرت، رقابت)

ازدوستانی که مایلند در این زمینه سخنرانی کنند، و هنرمندانی که در مدت سمینار مایل به برگزاری نمایشگاه کارهای هنریشان هستند خلاصه ای ازنظر،  کار تحقیقی یا شرح کوتاهی از کار هنریشان را تا تاریخ ۳۱٫۰۸٫۲۰۱۴برای کمیته برگزار کنندۀ سمینار بفرستند.

آدرس ای میل:

seminarezananealman@gmail.com

یا آدرس پستی:

C./O. A.Bamedi

Steckfeld Str. 27

70599 Stuttgart

دوستان ما را در رسانیدن این نامه به دست دیگر زنان ودر هر چه بهتر برگزار شدن سمینار یاری دهید.

کمیته برگزار کننده سمینار ۲۰۱۵ در شهر اشتوتگارت.

۲۹ ژانویه ۲۰۱۴

روز دوشنبه پس از آنکه از سمینار سالانه زنان ایرانی در آلمان به برلین بازگشتم، با مطلب شخصی به نام اختر قاسمی با عنوان “درددل های زنانه و انتقادهای یک زن از برخی برخوردهای زنان فمینیست “مواجه شدم و به عنوان کسی که دو سال پیش در برلین در کمیته برگزارکننده برای بار اول شرکت کردم و امسال هم از شرکت کنندگان سمینار بودم خود را موظف دانستم که نکاتی را درباره ی یادداشت اختر قاسمی از منظر خودم، با شما در میان بگذارم. اول از همه باید بگویم، این نوشته را به وبسایت شبکه بین المللی همبستگی با مبارزات زنان، خواهم داد چرا که مخاطبان این نوشته قطعأ مردانی نخواهند بود که برای اختر قاسمی در وبسایت گویا نیوز با نگاه زن ستیزشان، دست زدند و هورا کشیدند، بلکه انسانهایی هستند که با نگاه غیر زن ستیز و همجنسگراستیز، در پی نقد و نه تخریب هستند. قبل از شروع به نوشتن نکات مد نظرم، باید این نکته را بگویم که نوشتن این چند خط کاری بسیار دشوار است چرا که پاسخ دادن به نوشته ای انتزاعی همواره کار پاسخ دادن به روشی غیرانتزاعی را دشوار می کند.

لازم می دانم نوشته را با ذکر این نکته آغاز کنم که همواره در زندگی شخصی و سیاسی ام تلاش داشته ام با نگاه انتقادی مسائل را ببینم و تحلیل کنم، این خصوصیت منجر به حذف مستقیم یا غیرمستقیم من توسط خودم یا دیگران از بسیاری از فضاهای سیاسی موجود چه در ایران و چه در غرب شده است (هرچند اکثر این فضاهای سیاسی نگاهی مردمحور به سیاست داشته اند).

زمانی  کمتر از سه سال پیش به آلمان مهاجرت کردم، تلاشم بر این بود که فضاهای سیاسی، فمینیستی و اجتماعی موجود در آلمان چه ایرانی و چه بین المللی را بشناسم و تجربه کنم. همین موضوع منجر به این شد که دو سال پیش، زمانی که سمینار سراسری زنان ایرانی در آلمان در شهر برلین برگزار می شد، به کمیته برگزاری بپیوندم و با زنانی که سالها پیش از من فعالیت فمینیستی و سیاسی خود را آغاز کرده بودند تبادل نظر و اطلاعات کنم چه در بخش نظری چه عملی. همین نکته نقض گفته ی خانم اختر قاسمی را در خود دارد، چرا که به عنوان فرد جوانی! که تازه وارد آلمان شده بود، توانستم خود را همراه و در یک سطح با زنانی ببینم که سالهای سال بود که این سمینارها را برگزار می کردند بدون اینکه آنها فکر کنند اولویتی نسبت به من دارند یا من اجازه دهم تفاوت سنی ما تبعیضی بین ما ایجاد کند. متأسفانه خانم اختر قاسمی در نوشته ی خود، از مفاهیم کاملأ تبعیض آمیز استفاده کرده اند که من در این نوشته در پی بازتولید آن مفاهیم نیستم، آنجا که ایشان به موهای سفید شرکت کنندگان اشاره کرده اند، برای من “سن گرایی” یا “تبعیض سنی” را به صورت کلی و  در نوشته ی ایشان واضحأ جوان گرایی  را در خود جای داده است. هرچند که گفته ی ایشان به هرحال محلی در واقعیت ندارد که برای مثال، سمینار امسال در فرانکفورت طیف های سنی مختلفی را به عنوان سخنران و شرکت کننده داشت، هرچند اگر ایشان این فکر را می کنند که جوانان در این سمینارها نمی آیند می توان این سوال را از جوانان پرسید که چرا شرکت نمی کنید؟! در عین حال، باید این نکته را تأکید کنم که نقدهای من به این سمینار زنان مانند دیگر فضاهای فمینیستی و سیاسی موجود، وجود دارد. دو سال پیش زمانی که به عنوان سخنران در سمینار زنان آلمان در برلین شرکت داشتم، بخشی از دغدغه های تئوریک خود را مبنی بر اینکه چه کسی زن است و می تواند در این سمینارها شرکت کند(آیا فقط زن بیولوژیک؟)، همراه با سه تن دیگر از دوستان در پنلی، بیان کردیم که علاقمندان می توانند آنها را در اینترنت بخوانند. اما برای من مسئله ی حیاتی ای موجود است که آیا من خودم را خارج از این جمع می بینم و می خواهم آن را نقد (یا با روش خانم قاسمی تخریب) کنم یا از داخل سعی در بهبود آن چه در بخش نظری و چه در بخش عملی، خواهم کرد. خوشبختانه باید بگویم که با توجه به اینکه وجود چنین جمع ها و سمیناری را نه تنها مطلوب بلکه ضروری می دانم، و با توجه به اینکه خود را فمینیستی می دانم که قرار نیست دستهایم را بالا بگیرم و بدون تلاشی از جانب خودم، بقیه ی انسانهایی که مبارزه می کنند را تخریب کنم، خود را عضوی کوچک از زنانی می بینم که قرار است دست در دست هم مبارزات علیه مردسالاری، همجنس گرا ستیزی، دگرجنس گرایی اجباری و زن ستیزی را که زنان ایرانی در آلمان ۳۵ سال پیش شروع کرده اند را با تمام چالش ها و کمی و کاستی هایش، پیش ببریم. خانم اختر قاسمی در بخشی گفته اند که همیشه سخنرانان و شرکت کنندگان افراد یکسانی هستند، سوال من از کسانی که مانند ایشان فکر می کنند این است که آیا شما تا بحال برای سخنران بودن درخواست کرده اید و رد شده اید یا آیا شما تا بحال خواستید به عنوان شرکت کننده در این سمینار باشید و به شما این اجازه داده نشده است؟! چرا ما همیشه متوقع هستیم که دیگران به ما اصرار ورزند در سمیناری شرکت کنیم که از آن ماست، که برای ماست، از ماست. هر ساله، برای هفته های متمادی، تبلیغ این سمینار در فضای مجازی همه جا به چشم می خورد و از کسانی که می خواهند در سمینار به عنوان سخنران شرکت کنند درخواست می شود که طرح پیشنهادی خود را برای کمیته برگزار کننده بفرستند، همانطور که پس از آن، آگهی ثبت نام در سمینار برای شرکت کنندگان باز هم در فضای مجازی منتشر می شود و علاقه مندان می توانند ثبت نام کنند. پس شانس و موقعیت شرکت برای همه ی زنان از هر سنی موجود است، اینکه افرادی متوقع هستند به صورت شخصی از آنها دعوت شود بحثی جداگانه است که به نظر نگارنده محلی از اعراب ندارد. ایشان گفته اند که در این سمینارها هیرارشی عجیب و رهبری پشت پرده ای وجود دارد، و این جمع، جمعی مافیایی ست، متأسفانه به این بخش آنگونه که می خواهم نمی توانم بپردازم چرا که ایشان اینقدر انتزاعی و تخریبی بحث کرده اند که در رد صحبت ایشان تنها می توان گفت: خیر اینگونه نیست، یا اینکه گفت: از چه هیرارشی ای صحبت می کنید؟ رهبری چه کسانی؟ همه ی کسانی که شرکت می کنند؟ و آیا شما تلاش کرده اید اگر واقعأ معتقدید هیرارشی وجود دارد این موضوع را بشکنید، هرچند اتهامات شما بی هیچ پایه و مدرکی ارائه شده اند و برای شما آسان است که خیلی کلی، جمعی بزرگ و متنوع را مافیا بخوانید چرا که ظاهرأ شما قرار نبوده که پاسخگوی کسی باشید. ایشان در جایی دیگر، می گویند که اگر زنی مستقل باشد و نگوید من فمینیست ام، جایی در این سمینار ندارد. این حرف باز هم بدون مدرک ارائه شده است و واقعی نمی تواند باشد، چرا که من و بسیاری از زنان دیگر در این سمینار خودمان را مستقل می دانیم، فعالیت های دیگر هم می کنیم و البته که احتمالأ هراسی از بلند فریاد زدن “من فمینیست هستم ” نداریم. سوالی که باید اینجا مطرح شود این است، وابسته به چه چیزی؟ وابسته به فمینیسم؟ در عین حال که می دانیم فمینیست بودن هم طیف وسیعی از افکار فمینیستی مختلف را در بر می گیرد. خانم اختر قاسمی، به شدت بدون ارائه دلیل می خواهد،واقعأ مافیایی را برای مخاطب از این سمینار بسازد که یا داخلش هستی یا خارج، این صحبت در مورد سمینار زنان در آلمان که هر ساله عده ای شرکت می کنند، عده ای جدید وارد می شوند، عده ای دیگر نمی توانند شرکت کنند و غیره صدق نمی کند. بعضی اوقات، هیرارشی را خود ما به وجود می آوریم در ذهن خود، در عمل خود، با حذف خود از جایی که باید از آن ما باشد و در بهبودش تلاش کنیم، پس از آن خود را در موضع قربانی  می گذاریم و همه دشمنان ما می شوند در  قصه ای که ما  در ذهن  خود پرورانده ایم و نقش پری بی گناه قصه را از آن خود کرده ایم.

خانم اختر قاسمی، در جایی دیگر زنانی را که سالهای سال است با وجود تهدیدهای دولتی و جوامع ضد زن و همجنسگراستیز، آشکارا زندگی کرده اند و در زندگی روزانه خود مقاومت و مبارزه کرده اند را تهدید به افشای رازهای زندگی خصوصیشان کرده است. تئوری از عمل نمی تواند جدا باشد همانطور که شخصی، سیاسی است. آیا ایشان با بیان این نکته اعلان جنگ کرده اند؟ جنگ علیه زنانی که جنگ را زندگی کرده اند و زنده مانده اند. خانم اختر قاسمی، ما سالهای سال است که در جنگیم، جنگ با دولتها، جنگ با مردسالاری، جنگ با زن ستیزی، جنگ با همجنس گرا ستیزی. ما سالهای سال است جنگیده ایم که حذف نشویم به خاطر زن بودن، که به حاشیه کشیده نشویم، از پدران خود فرار کرده ایم که خود را سانسور نکنیم، جلوی پدران و برادرانمان ایستاده ایم، با دولت ایران جنگیده ایم، با نگاه سیستماتیک ضد زن دولت ها. ما سانسور را مبارزه کرده ایم، شما بیایید و زندگی ما را افشا کنید که برخوردهای زن ستیز و همجنس گرا ستیز شما با ما زنان، اولین بار نیست که سعی در به پستو کشیدن ما می کند و ما مقاوم می مانیم.

به دلیل جلوگیری از طولانی تر شدن این نوشته، بحث خود را با آموزه ای از فمینیست های سیاه که در چند سال اخیر، من را تحت تأثیر قرار داده تمام می کنم، باید که خواهری (sisterhood) را به عنوان سرکوب شدگان این جامعه، سرمشق خود قرار دهیم. خواهری نه در مفهوم خانواده، بلکه در مفهوم فمینیستی آن، در مفهوم همبستگی داشتن، رفاقت کردن و فهمیدن یکدیگر. همراه دیگر رفقایم تلاش سالهای سال آنها و ما را برای مبارزه علیه زن ستیزی ارج می نهم و از درون هر روزه و هر ساله سعی در بهبود مبارزه مان می کنم.

لینک مطلب اختر قاسمی در گویانیوز

http://news.gooya.com/politics/archives/2014/01/174247.php

برای دریافت برنامه سمینار در فرمت پی دی اف اینجا را کلیک کنید!
barnameh-seminar-0-1

صدیقه در گذشت. او کارنامه پیکار خویش را دارد، اما به عنوان جزء پرشکوهی از همین کارنامه، مادر انقلابیون آشنای جان داده، رفقا جواد، کاظم و حسین سلاحی بود. صدیقه هر که بود همدرد، همرزم و همصدای استثمارشوندگان و ستمکشان گردید. در شرائط کار و استثمار و مبارزه و زندگی توده های زیر فشار قهر سرمایه داری زیست و هر چه داشت بسیار بی دریغ به پای جنبش رهائی آنها ریخت. تاریخ زندگی بشر تاریخ مبارزه طبقاتی است و درخشان ترین صفحات زندگی افراد طبقه استثمار شونده هر دوران را پای بندی ها، صداقت ها و شور پاک انسانی آنها برای کمک به قدرت مقاومت و پیکار طبقه خود تشکیل می دهد. در میدان جنگ طبقاتی، هر انسانی نقشی را ایفاء می کند و از طریق ایفای تمامی این نقش هاست که کارزار رهائی بشر جان می گیرد و به پیش می تازد. صدیقه نیز همیشه و در همه جا نقش خاص خود را ایفاء کرد.
در فروردین سال ۵۰، جواد اولین فرزند وی و از چهره های سرشناس سازمان چریک هائی فدائی خلق ایران همراه با رفیق همرزمش علیرضا نابدل، در جریان یک درگیری نابرابر با دژخیمان ساواک شاه، در خیابان های تهران جانش را از دست داد. به فاصله چند ماه بعد و در تیرماه همان سال فرزند دوم او کاظم، عضو برجسته دیگر سازمان چریک های فدائی به دنبال دستگیری و تحمل شکنجه های فراون تسلیم جوخه اعدام گردید.
صدیقه در سوگ این دو انقلابی جان داده زانوی غم به سینه فشار نداد. بالعکس با تمامی توانش دست به کار تلاش برای جوشیدن و جنگیدن در صف انقلابیون آن روز شد. به جنبش فعال اعتراضی خانواده های مبارزین و کشته شدگان و زندانیان سیاسی پیوست. بسیار جسور و جدی در همه آکسیون ها و فعالیت های این جنبش شرکت کرد.
چند سال بعد فرزند سومش حسین به اسارت نیروهای جلاد رژیم شاه در آمد و پس از روزها مقاومت، سرانجام در خردادماه ۵۴ روانه میدان تیر شد. صدیقه در قبال جنایت ها و سبعیت های روزافزون رژیم درنده سلطنتی سرمایه و فشار داغ های پی در پی راه مقاومت موثرتر و سرفرازتر را پیش گرفت. استوارتر از سابق به فعالیت خود در جنبش خانواده های زندانیان و جان دادگان ادامه داد.
استقرار رژیم درنده جمهوری اسلامی و شروع شبیخون ها و حمام خون های سال ۶۰، برای صدیقه نیز همسان همه همرزمان و کل فعالان جنبش کارگری ایران سرآغاز دور تازه ای از تحمل مصیبت ها، دردها، از دست دادن عزیزان و در به دری ها و آوارگی ها بود. در برهه ای از همین دوران سیاه وحشت و دهشت دخترش و دو فرزند خردسال وی و دامادش توسط دژخیمان دولت اسلامی دستگیر و زندانی گردیدند. صدیقه با وقوع این رویدادها و تحمل موج های پی در پی بربریت دولت بورژوازی باید کوه مشکلات تازه و بار وظائف بسیار سنگین تری را به دوش می کشید. او دو کودک خردسال را از چنگال زندانبانان خارج ساخت و همراه با آن ها، با تن دادن به تمامی مخاطرات احتمالی، راه فرار از جهنم جمهوری اسلامی را پیش گرفت. پس از روزها خود را به کردستان رساند. مدت ها در آنجا و در کنار نیروهای انقلابی در حال پیکار با رژیم باقی ماند. او در ادامه تحمل تمامی این فشارها و به دنبال همه این مقاومت ها و پیکارها بالاخره خود را به کشور سوئد رساند و در اینجا ساکن گردید.
صدیقه سلول زنده بی غل و غش و پرجوش و خروش جنبش آزادیخواهی و استثمارستیز توده های کارگر ایران بود. او در شرائط کار و استثمار و پیکار کارگران زیست، جزئی از اعتراض سراسری آنان علیه وضعیت موجود بود. در این راه همه دار و ندارش را با طیب خاطر ارزانی داشت. بسیار خستگی ناپذیر راه خویش را برای سال های طولانی ادامه داد، مرگ او مرگ مادری ستمکش، مبارز و صدیق از آحاد این جنبش است.

یادش را گرامی می داریم