به نقل از ویلاگ شادی صدر

امروز عصر در مجلس بریتانیا سخنرانی داشتم. موضوع برنامه، “بحران حقوق بشر در ایران” بود و من بررسی وضعیت زندانیان سیاسی زن را به عنوان موضوع صحبتم انتخاب کرده بودم. در این سخنرانی من زندانیان سیاسی زن را به چهارگروه تقسیم کرده بودم: اولین گروه، زندانیانی هستند که تنها به دلیل مذهب خود زندانی می شوند، مانند بهاییان و مسلمانان مسیحی شده، از این گروه، من فریبا کمال آبادی ومهوش ثابت، رهبران جامعه بهایی را که به ۱۲ سال حبس محکوم شده اند مثال زدم. گروه دوم، زندانیانی که به دلیل عضویت خود یا افراد خانواده شان در گروههای سیاسی مخالف در زندان هستند، و شبنم مددزاده، یکی از آنهاست. وکلا، روزنامه نگاران و فعالان جنبش زنان و سایر جنبشها، گروه دیگر بودند؛ بهاره هدایت، نسرین ستوده، فاطمه مسجدی و مریم بهرمن زندانیانی بودند که من درباره وضعیتشان صحبت کردم و گروه آخر، شهروندان گمنامی که در اعتراضات پس از انتخابات دستگیر شده اند.

گروه دیگری که درباره آنها حرف زدم، فعالان زنی بود که پس از انتخابات دستگیر شده و در اثر فشارهای داخلی و بین الملل، پس از مدتی آزاد شده اند اما در عین حال، در دادگاه به حبسهای طولانی مدت محکوم شده و هرلحظه ممکن است به زندان فراخوانده شوند. شیوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر، که با وثیقه ۷۰۰ میلیون تومانی در خارج از زندان به سر می برد، یکی از آن مثالهاست که هرلحظه ممکن است برای گذارندن ۴ سال از بهترین سالهای زندگی خود به زندان رجایی شهر احضار شود.

و البته در پایان فهرست، یادی هم کردم از زندانیان زنی که دیگر بین ما نیستند؛ کشتگان ما: شیرین علم هولی، زهرا بهرامی و هاله سحابی.

در عین حال من به موضوع آزارهای مبتنی بر جنسیت اشاره کردم که در جامعه ایران و از جمله در زندان، تمامی جنبه های مختلف زندگی زنان را تحت تاثیر قرار می دهد. به نامه اخیر زندانیان سیاسی محبوس در بند قرنطینه زندان اوین اشاره کردم، توصیف آنها از شرایط غیرانسانی حاکم بر زندگی شان و بخش مهم نامه که در آن شهادت می دهند که در اتاقهای بازجویی، روح زنان زندانی بارها مورد تجاوز واقع شده است.

در آخر، به این نکته اشاره کردم که آزار جنسی زنان در زندانها باید به فوریت و به شکلی اثر بخش پیگیری شود، نه فقط برای اینکه قربانیان به تسکین و آرامش برسند بلکه به این دلیل که هر زنی که روح یا جسمش در زندان مورد تجاوز قرار می گیرد، هزاران زن در خارج از زندان، خود، یا به خاطر ترس خانواده هایشان، دست از فعالیت برداشته، به سکوت و انزوا کشیده می شوند.

متن کامل سخنرانی به انگلیسی در اینجا قابل دسترس است.

پاورپوینت سخنرانی به همراه عکسهای زندانیان اینجا آپلود شده است.

اعلان برنامه و اسامی دیگر سخنرانان را در اینجا می توانید ببینید. یکی از سخنرانان، امید جلیلی، کمدین معروف ایرانی – انگلیسی بود که با بیان تجربه دردناک خود از زندگی به عنوان یک بچه بهایی در جامعه ایرانی و یک خارجی در جامعه انگلیس، خنده تلخی بر لبان همه  نشاند.

کمیته گزارشگران حقوق بشر – محمد شریف، وکیل شیوا نظرآهاری نسبت به صدور حکم حبس در تبعید برای موکل خود «به‌شدت» ابراز نگرانی کرد و گفت: «برای من قابل تصور نیست که شیوا بتواند سه سال و نیم حبس را در چنین زندانی تحمل کند.»

وی با اشاره به مسافت طولانی این شهرستان با اهواز اظهار داشت: «در مورد بند زنان زندان ایذه هیچ اطلاعی ندارم و نمی‌دانم چه زندانیانی و با چه اتهاماتی در آن محبوس هستند.»

محمد شریف در مورد جزییات صدور حکم شش سال حبس برای شیوا نظرآهاری که امروز از سوی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران صادر شده گفت: «در رابطه با اتهام محاربه سه سال و نیم حبس در تبعید در زندان ایذه، در رابطه با اتهام اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم، دو سال و در رابطه با اتهام تبلیغ علیه نظام، شش ماه حبس برای وی صادر شده است. همچنین به اتهام اغتشاش، حکم ۷۶ ضربه شلاق برای وی صادر شده که آن را به ۴۰۰ هزارتومان جریمه تبدیل کرده‌اند.»

وکیل این فعال حقوق بشر با اشاره به چهار حد محاربه در قانون مجازات اسلامی گفت: «یکی از حدودی که در قانون مجازات اسلامی برای اتهام محاربه ذکر شده نفی بلد است. منظور از نفی بلد تبعید است اما تبعید در زندان در قانون وجود ندارد و قضات بر اساس یک فتوا چنین حکمی را صادر می‌کنند.»

شریف ابراز داشت:‌ «در میان موکلانم تا به‌حال چنین موردی را مشاهده نکرده بودم که بخواهند یک دختر را به چنین منطقه دورافتاده‌ای تبعید کنند و محل زندان، بیشتر از مدت حبس مرا نگران کرده است.»

شیوا نظرآهاری عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر، برای دومین بار در یک سال اخیر، در ۲۹ آذرماه سال گذشته بازداشت شد و پس از نزدیک به ۹ ماه حبس با تودیع وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی، ۲۱ شهریور آزاد شد.

دادگاه این فعال حقوق بشر، ۱۳ شهریور در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به قضاوت پیرعباسی برگزار شد. نظرآهاری در ۲۴ خرداد سال گذشته نیز، بازداشت شده و پس از ۱۰۰ روز، اول مهرماه آزاد شده بود.

کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی: آزادی شیوا نظرآهاری فعال دانشجویی و حقوق بشری با استقبال گرم بسیاری از فعالان سیاسی و مدنی روبرو شده است. پس از آنکه شیوا نظرآهاری روز دوشنبه با قرار وثیقه ۵۰۰ میلیون تومانی از زندان اوین آزاد شد، فعالان سیاسی، حقوق بشری، دانشجویی و مدنی در رفت و آمد با منزل او هستند.

به گزارش کمیته دفاع ، شیوا در حال حاضر در حال پذیرایی از مهمانان خود است و آمادگی خود را برای تداوم فعالیت در دفاع از حقوق بشر اعلام کرده است.

تصاویر درج شده آخرین عکس های شیوا پس از آزادی از زندان است.

شیوا نظر آهاری حوالی ساعت ۹ عصر روز یکشنبه با قرار وثیقه ۳۰۰ میلیونی آزاد شد.

هر چند آزادی شیوا بدون قید و شرط و با تبرئه از اتهاماتش نبود ، اما این امید را ایجاد میکند که بتوان با پافشاری بر آزادی وی این خواسته را تحقق بخشید.

شیوا نظر آهاری از فعالین حقوق بشر و عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر در سال گذشته برای بار دوم در زمانی که به همراه جمعی از فعالین جنبش زنان برای شرکت در مراسم تشییع جنازه اقای منتظری راهی قم بود دستگیر شد و  بیش از ۹ ماه را  در زندان اوین به سر برد.

وی بخشی از دوره زندان خود را در انفرادی به سر برده است وسپس به بند عمومی منتقل شده است. شیوا نظر آهاری در رابطه با حقوق زنان و کودکان کار و کودکان خیابانی و همچنین در رابطه با حمایت از زندانیان سیاسی و خانواده های آنان فعالیت داشته و تلاش داشت که موارد نقض حقوق بشر را رسانه ای کرده و در این رابطه آگاهی رسانی کند.

او درسال ۱۳۸۱ برای اولین بار به خاطر داشتن چند شمع در کیفش دستگیر و پس از نزدیک به سه هفته با وثیقه ی ۴۰ میلیون تومانی آزاد و مبلغ دویست هزار تومان جریمه شد. دومین بار در ۱۸ تیر ۱۳۸۳ در مقابل دفتر سازمان ملل دستگیر شد که اینبار نیز پس از ۲۰ روز آزادشد، اما به یکسال حبس تعلیقی محکوم شد. سومین بازداشت او۲۴ خرداد ۸۸ بود که پس از ۱۰۲ روز در اول مهر ماه همان سال از زندان با وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. آخرین بازداشت وی نیز در ۲۹ آذر ماه سال قبل (۱۳۸۸) بود.

شبکه سراسری همکاری زنان ایرانی آزادی وی را به خانواده او و تمامی فعالین حقوق بشر تبریک میگوید.

به امید آزادی تمامی زندانیان سیاسی

ب

رای خواندن گزارش و دیدن عکسهای این تجمع، لینک زیر را کلیک کنید:

http://shabakeh.de/news/664/

در همگامی با شهرهای دیگر اروپا و آمریکا و کانادا، ما نیز در فرانکفورت در روز جمعه ۳ سپتامبراز ساعت ۳ الی ۶ بعد از ظهر در مقابل کنسولگری رژیم جمهوری اسلامی تجمعی اعتراضی را برگزار می کنیم.

سازمان عفو بین الملل در فرانکفورت نیز از این حرکت و خواسته های آن پشتیبانی کرده و از ساعت ۳ تا ۵ در این حرکت حضور خواهند داشت.

ما با انجام این حرکت اعتراضی خواهان آزادی بی قید و شرط شیوا نظر آهاری ، فعال حقوق بشر و مدافع حقوق زنان خواهیم شد که مدت بیش از ۹ ماه است که در زندان به سر میبرد.

قرار است روز شنبه وی به اتهامات واهی “اقدام علیه امنیت ملی”، “تبانی برای ارتکاب جرم” و “محاربه” محاکمه شود.

ما به انجام این دادگاه های فرمایشی و بی حقوقی زندانیان سیاسی و رویه صدور احکام حبس و در موارد متعددی نیز صدور و اجرای حکم اعدام برای فعالین مدنی معترضیم و خواهان آزادی بدون قید و شرط آنها هستیم.

از همه شما دعوت می کنیم که به این حرکت بپیوندید و برای ازادی شیوا و دیگر زندانیان سیاسی صدای خود را بلند کنید!
این روز، روز حرکت مشترک و سراسری ما علیه نقض حقوق بشر در ایران و برای آزادی کلیه زندانیان سیاسی است.

شیوا نظر آهاری را آزاد کنید!

به اعدام و شکنجه  پا یان دهید!
زندانیان سیاسی را آزاد کنید!

کارزار بین المللی برای رهایی شیوا نظر آهاری
جمعی از فعالین حقوق بشر و فعالین جنبش زنان در فرانکفورت

جمعه ۳ سپتامبر ازساعت ۳ الی ۶ بعد از ظهر

مقابل کنسولگری جمهوری اسلامی در فرانکفورت
Raimundstraße 92
60320 Frankfurt

کمپین برای آزادی شیوا نظر آهاری

شیوا نظر آهاری (۱) مدتی است که به موضوع بحث رسانه ها و نهاد های حقوق بشری بدل شده است. علت این امر بیش از هر چیز قریب الوقوع بودن به اصطلاح دادگاه او در ۱۳ شهریور و همچنین اتهامات سنگین او یعنی اقدام علیه امنیت ملی، تبانی برای ارتکاب جرم و محاربه میباشد. از سوی دیگر یکی از وکلای او یعنی محمد شریف(۲) طی مصاحبه ای با روز آنلاین در حقیقت ناامیدی خود را از روند صدور احکام عنوان کرده و به درستی نیز بر ناکارآیی وکیل در سیستم قضایی موجود انگشت میگذارد و در آخر با گفتن این جمله که:” حالا اتهام محاربه شیوا نظرآهاری چه خواهد شد واقعا نمی‏دانم. نوع اتهام او مجازات اعدام دارد.” برای بسیاری راه را باز گذاشت تا پیشاپیش از حکم “اعدام” برای شیوا سخن بگویند.(۳) و عده ای نیز با بی مسئولیتی تحت عنوان ادای دین چند سطری به پرونده شیوا اضافه کنند.(۴)

تیتر های مطالبی که در ماه گذشته به اصطلاح در دفاع از شیوا و مقابله با “حکم اعدام” برای او نوشته شده بود به نظر من بیش از هر چیز نمایانگر عدم شناخت از فضای سیاسی و شیوه پیشبرد یک کمپین اعتراضی و دفاعی داشت. این عده با پیش بینی و پذیرش حکم “اعدام” برای او به اصطلاح به این حکم معترض و از شیوای “سرو ایستاده” و “قهرمان” و “فرشته” دفاع کرده بودند. واقعیت این است که شیوا نظر آهاری به عنوان یکی از زندانیان سیاسی که با فعالیت های خود توانسته بود توجه افکار عمومی را به نقض حقوق بشر در ایران و همچنین وضعیت زندانیان سیاسی جلب کند پس از آزادی همچنان به فعالیتهای خود ادامه داد.  در اواخر شهریور ۸۸ و انجام مصاحبه ای در خصوص عاطفه نبوی و مسئله خشونت و آزار و شکنجه جنسی در زندانها، بار دیگر ارگان های امنیتی به او حساس شدند. می توان حدس زد که بازداشت شیوا کاملا حساب شده و با طراحی صورت گرفت چرا که در همان اتوبوسی که شیوا با آن عازم قم بود عده زیادی از فعالان شناخته شده جنبش زنان نیز بودند که یا اصلا بازداشت نشدند و یا پس از چند ساعت آزاد شدند. اما شیوا را به انفرادی منتقل کردند و تحت فشار قرار دادند.

هر دفاعیه ای از شیوا بایستی بر خواست آزادی فوری او پافشاری کند. شیوا قربانی انتقام گیری عناصری در وزارت اطلاعات و به قول خودشان بخش “نفاق” است که به دلیل روشنگری شیوا در مورد عاطفه نبوی قصد دارند زهر چشمی از او و دیگران بگیرند.

شیوا قرار است نمونه پیروزی سرکوب بر آزاده گی و شجاعت باشد. بایستی قویا بر این بی عدالتی تازید و آزادی شیوا را خواستار شد. آنها حتی از قیافه و ظاهر شیوا می دانند و می فهمند که با بینش “مجاهد” سنخیتی ندارد. محاربه اتهامی واهی است، این را آنها بهتر از ما می دانند. ما حکم محاربه را پیشاپیش صادر نکنیم.

شیوا سه سال پیش در وبلاگش نوشته ای دارد که بیش از هر جمله ای بیانگر وضعیت امروز اوست، او در یادداشتی در مورد بهاره هدایت مینویسد: “روانه شدند به اوین تا آنجا در کنار همه آنچه آموخته اند، الفبای مقاومت را نیز بیاموزند.. که دیوارهای بلند سلول انفرادی و تنهایی های کرخت کننده اش، برای فرداهایی سخت تر آماده شان می کند.
نیازی هم به قانون نیست در این مملکت که داد بزنی، فرزندانمان را به کدامین جرم می برید در تنهایی های اوین با چشمانی بسته پشت صندلی بازجویی می نشانید… اصلا چه نیازی به قانون، قانون را فقط برای خالی نبودن عریضه نوشته اند.. آنچه اجرا می شود، خواست جناب مرتضوی است و حداد.. و وزارت اطلاعات با آدمهایی که نانشان را از قبل آزار همین بچه ها می خورند و عجبا که نمیدانند این نان روزی در حلقومشان گیر می کند.(شیوا نظر آهاری/ من از ماندن به هر قیمت در این ویرانه می ترسم/ وبلاگ زنده باد آزادی/ http://azadiezan.blogspot.com/2007/07/blog-post.html)

این نظام بیش ازسی سال است که از قبل “آزار همین بچه ها” نان خورده و قدرت خود را حفظ کرده و نگذاشته نگرانی از ما رخت برکند. اما نباید این فضا و احکام سنگین بار دیگر عادی شود. بازگشت به سال ۶۰ و دهه پس از آن را بایستی برایشان سخت و ناممکن کنیم و نه اینکه به استقبالش برویم. بحث من بیشترانتقاد به فضای روانی ای است که ما در ایجادش سهیم هستیم، والا اینکه ارزیابی سیاسی ما چیست نکته دیگری است که میتواند جدای از بحث محاکمه شیوا هم طرح و ادامه یابد. فضای روانی ایجاد شده به نظر من نشان از استیصال دارد. استیصالی که در صورت صدور یک حکم حبس طولانی برای شیوا راضی خواهد بود. یعنی به جای طرح خواست آزادی فوری شیوا خواست “عدم اعدام” را کافی میداند!خوشبختانه نقدهایی نیز به این روش کم کم مطرح شد (۵) و شکل گیری کمپین “آزادی شیوا” نشان داد که با هوشیاری به موقع میتوان با چنین روش های مضری مقابله کرد.

درست است که ما بایستی نگرانی هایمان را از احکام سنگین و سرکوب گسترده فعالین سیاسی و اجتماعی در ایران ابراز داریم، اما شیوه طرح این نگرانی و طرح خواسته های مشخص در پیشبرد چنین کمپین هایی و تاثیر گذاری آنها بسیار مهم است.

پریسا کاکایی همکار شیوا در کمیته گزارشگران حقوق بشر و یکی از اعضای این کمپین در مورد هدف این کمپین به دویچه‌وله گفته است: «هدف از برگزاری این کمپین، جلب توجه افکار عمومی به بازداشت و اسارت غیرقانونی شیوا نظرآهاری است. پیام ساده‏ی ما این است که شیوا را بدون قید و شرط و فوری آزاد کنند. به نظر من، آن‏چه تمام سازمان‏ها و افراد باید روی آن کار کنند، حکمی نیست که هنوز صادر نشده، بلکه آزادی بی‏قید و شرط شیواست».(۶)

مهم این است:” آنچه بایستی مرکز ثقل تبلیغ و فعالیت ما باشد، آزادی بی قید و شرط شیوا و دیگر زندانیان سیاسی است به کمتر از آن هم نباید رضایت دهیم.”

زیر نویس ها:

۱- شیوا نظر آهاری از فعالین حقوق بشر و عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر در سال گذشته برای بار دوم در زمانی که به همراه جمعی از فعالین جنبش زنان برای شرکت در مراسم تشییع جنازه اقای منتظری راهی قم بود دستگیر شد و اکنون بیش از ۹ ماه است که در زندان به سر میبرد.

وی بخشی از دوره زندان خود را در انفرادی به سر برده است و تازه مدتی است که به بند عمومی منتقل شده است. شیوا نظر آهاری در رابطه با حقوق زنان و کودکان کار و کودکان خیابانی و همچنین در رابطه با حمایت از زندانیان سیاسی و خانواده های آنان فعالیت داشته و تلاش داشت که موارد نقض حقوق بشر را رسانه ای کرده و در این رابطه آگاهی رسانی کند.

او درسال ۱۳۸۱ برای اولین بار به خاطر داشتن چند شمع در کیفش دستگیر و پس از نزدیک به سه هفته با وثیقه ی ۴۰ میلیون تومانی آزاد و مبلغ دویست هزار تومان جریمه شد. دومین بار در ۱۸ تیر ۱۳۸۳ در مقابل دفتر سازمان ملل دستگیر شد که اینبار نیز پس از ۲۰ روز آزادشد، اما به یکسال حبس تعلیقی محکوم شد. سومین بازداشت او۲۴ خرداد ۸۸ بود که پس از ۱۰۲ روز در اول مهر ماه همان سال از زندان با وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. آخرین بازداشت وی نیز در ۲۹ آذر ماه سال قبل (۱۳۸۸) بود.

۲- مصاحبه شریف با روز آنلاین منتشر شده در این آدرس:

http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article////107/-281df4c2ac.html

مصاحبه کننده می پرسد: در چند ماه اخیر احکام صادره از سوی دادگاه کاملا غیر قابل پیش بینی بوده‏اند. این شیوه صدور حکم چه تاثیری بر کار شما به عنوان یک وکیل دارد؟

بدیهی است که تاثیر زیادی دارد. این حکمی که برای خانم مفیدی صادر شد مرا نسبت به پرونده آینده‏ام به وحشت انداخته است. پرونده بعدی من شیوا نظر آهاری است که باید در همین شعبه‏ای که پرونده خانم مفیدی رسیدگی شد، رسیدگی شود. اینگونه احکام بی‏قاعده وکیل را در کار رسیدگی سر در گم می‏کند. یکی از اتهامات سه گانه شیوا نظرآهاری محاربه است. من ازالان در این فکر هستم که باید برای دادگاه او چه گلی به سرم بگیرم. امروز در صحبتی که با چند نفر از همکارانم داشتم گفتم اگر یکی دو اتفاق اینگونه در صدور احکام بیافتد من از تمام پرونده‏هایم کناره گیری می‏کنم. شیوا نظر آهاری سیزدهم ماه آینده دادگاه دارد و من واقعا نمی‏دانم قرار است چه اتفاقی بیفتد و با چه منطقی و بر اساس چه موازینی برای او رای صادر کنند. واقعا اگر قرار باشد اتهامات او را، با این روش که برای خانم مفیدی دیدیم، بپذیرند، وضعیت او خطرناک خواهد شد. خانم مفیدی که اتهامش اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم بود، آن هم بدون مستندات لازم با چنین حکمی روبرو شد. حالا اتهام محاربه شیوا نظرآهاری چه خواهد شد واقعا نمی‏دانم. نوع اتهام او مجازات اعدام دارد.

۳- نگاه کنید به:
http://www.radiofarda.com/content/F10_Iranian_Human_Rights_In_Danger_of_Execution/2137188.html
http://www.chrr.biz/spip.php?article10740
http://www.chrr.biz/spip.php?article10722

4-  نگاه کنید به مطلب بینا داراب زند تحت عنوان “از فعالیت برای حقوق بشر تا اعدام” در این آدرس:
http://www.gozaar.org/persian/articles-fa/4348.html

5- نگاه کنید به مطلب شادی صدر تحت عنوان” کم هزینه کردن صدور حکم اعدام!” در این آدرس:
http://shadisadr.wordpress.com/2010/08/26/shiva/

6- نگاه کنید به مصاحبه پریسا کاکایی با دویچه وله در مورد کمپین برای آزادی شیوا در این آدرس:
http://www.dw-world.de/dw/article/0,,5950060,00.html

شادی امین

shadiashadi@gmail.com

محمد شریف، وکیل شیوا نظرآهاری نسبت به رای احتمالی دادگاه موکلش در ماه آینده با توجه به اتهام سنگین محاربه برای وی که در پرونده اش آمده ابراز نگرانی کرد. وی به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: «پرونده شیوا نظرآهاری در همان شعبه ای است که پرونده بدرالسادات مفیدی در جریان است و به نظر من رای صادره در رابطه با پرونده خانم مفیدی غیرقانونی است. لذا از آنجا که محاربه در وهله نخست اتهامات مطرح شده به شیوا نظرآهاری است، من به شدت درباره رای احتمالی دادگاه نگران هستم.»

به گفته شریف یکی از دلایل نگرانی وی این است که رییس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی شخص معینی است اما در پرونده خانم مفیدی دادرس دیگری حاضر شده بود. محمد شریف در خصوص اتهامات موکلش گفت: «به ایشان سه اتهام تفهیم شده است. یکی محاربه است، موضوع ماده ۱۸۶. دیگری اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم است، موضوع ماده ۶۱۰ و در نهایت تبلیغ علیه نظام است، موضوع ماده ۵۰۰.» وی افزود: «من پرونده شیوا نظرآهاری را خوانده و لایحه را نوشته و ثبت کرده ام.»

اگرچه شهرزاد کریمان مادراین فعال حقوق بشر به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که از این موضوع بی اطلاع است. مادر این زندانی سیاسی در خصوص تفهیم اتهام محاربه به شیوا گفت:” شاید به دکتر شریف ابلاغ کرده باشند، ولی من اطلاعی ندارم، حکم محاربه خرداد پارسال تفهیم شد، ولی ما فکر نمی کردیم در پرونده موجود باشد تا این که به خاطر ۲ خرداد که وقت دادگاه بود دکتر شریف پرونده را خواند، متوجه شدیم وقتی شیوا سال ۸۸ بازداشت شده بود جزو ۴ موارد اتهامی که بازپرس در پرونده گذاشته بود محاربه بوده است ولی وقتی مجددا در تاریخ ۲۹ / ۹ بازداشت شد جزو موارد اتهامی محاربه نبود.»

خانم کریمان درخصوص وضعیت دخترشیوا نظر آهاری به کمپین گفت: « شیوا هنوز بلا تکلیف است، نوبت دادگاهش خیلی دیر اعلام شد قرار بود نوبت دادگاه راجلو بیندازند،ولی هنوز خبری نیست. وضعیت بند نسوان هم که مشخص است اکثر روزها آب قطع است، وضعیت بهداشتی خراب است، وضعیت غذا فوق العاده بد است» .وی به استناد گفته وکیل پرونده حضور فعلی شیوا در زندان را غیر قانونی دانست و گفت:« ۹ ماه است که بلاتکلیف است، به قول خود دکتر شریف، سه ماه است که شیوا غیر قانونی بازداشت است؛چون تا ۶ ماه می شود قرار بازداشت را تمدید کرد، ولی از ۶ ماه به بعد باید حتما متهم حکم داشته باشد که شیوا حکم ندارد.»

شیوا نظرآهاری نیز فعال حقوق بشر و سردبیر وبسایت کمیته گزارشگران حقوق بشر است که در تاریخ ۲۴ خرداد ماه سال ۸۹ در محل کارش بازداشت شد. او پس از سپری کردن ۱۰۲ روز بازداشت، در اول مهرماه با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. خانم نظرآهاری مدت ۳۳ روز از این مدت را در سلول انفرادی سپری کرد. او برای دومین بار در سال گذشته در تاریخ ۲۹ آذرماه بازداشت شد و از آن زمان تا کنون بدون داشتن مرخصی و بدون توضیح مسوولین در خصوص دلیل نگهداری وی همچنان بلاتکلیف در زندان به سر می برد. گفته می شود دومین جلسه دادگاه وی سیزدهم شهریور ماه برگزار خواهد شد.

گفتنی است بدر السادات مفیدی، دبیر انجمن روزنامه نگاران ایران است که به تازگی از سوی شعبه ۲۶دادگاه انقلاب اسلامی به شش سال حبس قطعی و پنج سال محرومیت از فعالیت مطبوعاتی محکوم شد.

منبع: کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

English

شهرزاد کریمان مادر شیوانظرآهاری فعال حقوق بشری که بیش از هفت ماه است که در زندان اوین به سر می برد در مصاحبه ای تفصیلی با کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران به شرح سرگذشت دخترش پرداخته که به گفته او « باید به خاطر راه درستی که انتخابت کرده «همه ۲۶ سالگی خود را در زندان سپری کند.» شیوانظراهاری پس از انتخابات دوبار دستگیرشد که این دومی ماههاست ادامه دارد. بار اول او فردای روز انتخابات ۲۲ خرداد دستگیر شد. خانم کریمان می گوید حکم دستگیری تاریخ یک هفته پیش از آن را داشت. او بارها تصریح می کند که دخترش هیچ گاه فعالیتی خلاف قانون نداشته است و فعالیت های دخترش برای بهبود وضعیت حقوق بشر مورد تایید وی و پدرشیواست.

بسیاری از زندانیانی که به دلیل فعالیت های سیاسی، روزنامه نگاری، دفاع از حقوق بشر و یا فعالیت های مربو به برابری حقوق زن و مرد در ایران طی سالهای گذشته دستگیرشده اند، درسالهای آغارین دهه بیست یا سی سالگی خود هستند. شیوا نظرآهاری متولد ۲۰ خرداد ۱۳۶۳ است. او درحالی هم اکنون در زندان به سر می برد که اولین بار مزه زندان را در ۲۰ شهریور سال ۱۳۸۱ چشید. یعنی زمانی که تنها هجده سال داشت. ۲۰ شهریور سالگرد حادثه تروریستی ۱۱ سپتامبر. مادر شیوا به کمپین می گوید: « من همیشه به بازجوهایش این نکته را گفتم که اگر راهی برای کارهای سیاسی پیش پای شیوا باز شد، خود شما این راه را جلوی پایش گذاشتید.»

سالگرد یازده سپتامبر و اولین دستگیری شیوانظرآهاری

شهرزادکریمان، این دستگیری را چنین شرح می دهد: «من در آن زمان همه کارهای بچه ها از جمله خرید لوازم تحریر و بقیه کارها را خودم انجام می دادم . ۲۰ شهریور سال ۸۱ سالگرد ۱۱ سپتامبر بود و من به دلیل تصادفی که کرده بودم و جراحی بینی نتوانستم برای خرید دانشگاه برایش کتاب بخرم. تازه ثبت نام کرده بود برای کنکور و در کلاس های کنکور شرکت می کرد. برای اولین بار خودش رفت جلوی دانشگاه که کتاب بخرد بازداشت شد.»

جستجو برای یافتن شیوا ساعت ها ادامه پیدا کرد اما خبری از وی نشد و کسی هم پاسخی نداد تا آنکه درتماس با پلیس ۱۱۰ خانواده درمی یابد که او بازداشت شده است: « یک آقایی از پشت تلفن به من گفت که شما نگران نباشید و از من هم نشنیده بگیرید؛ بازداشت شده است و خودشان تماس می گیرند. بیست روز تمام از او بی خبر بودیم و هر جایی که به ذهنمان می رسید را گشتیم. در تمام این مدت دلخوشی ما همان یک کلام پلیس ۱۱۰ بود که گفته بود اینها بازداشت شده اند. بعد از ۲۰ روز یک آقایی برای تحقیقات محلی مراجعه کرد. پرسیدند که برای چه رفته بود گفتم برای خرید کتا رفته بود. صورت خودم هنوز باند پیچی بود گفتم وضعیت من اینطور بود و به همین دلیل خودش برای خرید کتاب رفت. دو سه روز طول کشید و به ما خبر دادند که ایشان زندان اوین است بند ۲۴۰ و تقاضای وثیقه ۴۰ میلیون تومانی کردند. به هر حال وثیقه را فراهم کردیم و آزادشد.»

شیوا هیچگاه با خانواده اش درمورد دوران زندان صحبت نکرد:‌ « گاهی وقت ها که با دوستانش صحبت می کرد می شنیدیم که می گفت جایی بود که اگر پا را دراز می کردم به دیوار می خورد و دست ها هم همینطور و وضع غذا هم خیلی بد بود. تا زمان دادگاهش شد که جریمه ۲۰۰ هزارتومانی تعیین کردند. پرسیدم برای چه؟ گفتند دو شمع در کیف او پیدا کردیم. گفتم شمع مال خودش نبوده و دربازجویی ها هم به شما گفته است که شمع متعلق به خانمی بوده که کیف همراهش نبوده و به همین دلیل شیوا شمع ها را در کیف اش گذاشته بود.»

شیوا اصرار می کند که ۲۰۰ هزارتومان جریمه را ندهد و به جایش به زندان برود. مادرشیوا ادامه می دهد: « (شیوا) می گفت که پدر من یک بازنشسته است و چرا باید پول زور بدهیم. به هر حال این مبلغ را پرداخت کردیم.»

همان سال ۱۳۸۱ شیوا در کنکور مهندسی عمران قبول شد. فعالیت های او در این دوره در حوزه دفاع از حقوق بشر و کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی وهمچنین حقوق زنان و کودکان خلاصه می شد. به گفته مادرش در این مسیر « برایش فرقی نمی کرد که این کسی که در زندان است وابسته به کجا است. مال کدام سازمان است.» او حتی هنگامی که طرحی برای مبارزه با آنچه «اراذل و اوباش» توسط نیروی انتظامی اجرا شد و درجریان آن از خشونت عریان بی سابقه ای برای عبرت گرفتن و مجازات این افراد استفاده شد نیز چنین رفتارهایی را مورد انتقاد قرار داد. مادرشیوا می گوید: « شیوا بارها و بارها با مادران و خودشان صحبت کرده بود. دوستان دیگرش می گفتند شیوا برای اینها کار نکن، اینها اراذل و اوباش هستند. می گفت من کاری به این حرف ها ندارم. اینها انسان هستند یا نه؟ حقوق انسانی آنها حکم می کند که این رفتارها با آنها نشود.» شهرزادکریمان معتقد است «اگر آن موقع کسی به صدای شیوا گوش می کرد در کهریزک مثل روح الامینی ها و محمد کامرانی ها و خیلی از بچه های دیگری که گل سرسبد مردم بودند از بین نمی رفتند.»

در جریان این فعالیت ها یک بار دیگر ۱۸ تیرماه سال ۸۳ در بلوار کشاورز بازداشت شد. این بار مادرش هم همراه او بود: « به دفتر پیگیری رفتیم. تا ساعت ۴ صبح دفتر پیگیری بودیم و بعد از ۴ صبح ما را آوردند جلوی خانه پیاده کردند.» سال ۸۳ در تجمعی مقابل سازمان ملل که به منظور همدردی با خانواده زندانیان سیاسی برگزار شد باردیگر مادرشیوا همراه و همدوش دخترش حضور داشت. مادر شیوا می گوید که همه را بازداشت کردند: « من بعد از یک هفته آزاد شدم اما شیوا یک ماه در زندان بود. این بار هم با قرار ۴۰ میلیون تومانی آزاد شد. و در دادگاه به یک سال حبس تعزیری با ۵ سال تعلیق محکوم شد.

انتخابات ۸۸: دستگیری با حکمی با تاریخ یک هفته پیش ازآن

شیوانظرآهاری در همین زمان است که درراستای دفاع از حقوق کودکان وارد سازمان غیردولتی «کودکان کار» شد. به گفته مادرش او در پاسگاه نعمت آباد به کودکان درس می داد تا زمانی که تحصیلش در مقطع لیسانس تمام شد و وارد بازار کار شد. با این حال هفته ای یک یا دو بار و هر زمانی که وقتی پیدا می کرد به مدرسه ای که در پاسگاه نعمت آباد بود می رفت و به بچه ها درس می داد. به گفته مادرشیوا او درفاصله سال ۸۱ تا ۸۳ سه یا چهاربار به همین شکل و با زمان های کوتاه بازداشت دستگیر می شود.

سال ۱۳۸۸ همزمان با انتخابات ریاست جمهوری او فعالیت خود را در مجموعه «همگرایی زنان» برای انتخابات ریاست جمهوری ادامه داد. در این گروه زنان فعال جامعه مدنی از طیف های مختلف فکری و کاری حضور داشتند. آنها مطالبات زنان را به شکل بروشورهایی برای ستادکاندیداهای مختلف ریاست جمهوری ارسال می کردند. از ستادانتخاباتی محموداحمدی نژاد تا محسن رضایی، میرحسین موسوی و مهدی کروبی. گروه «همگرایی زنان» با مراجعه به ستادهای انتخاباتی به گفت وگو و طرح برنامه های خود پرداختند. مادرشیوا می گوید این فعالیت ادامه داشت «تا روزی که نتایج انتخابات اعلام شد و همه به خانه هایشان برگشتند.»

باپایان رای شماری آرا بازداشت فعالان سیاسی وجامعه مدنی آغاز شد. شیواجزو اولین موج بازداشت ها بود. مادرشیوا می گوید: «‌ ساعت ۲ صبح بعد از اعلام نتایج آقایان اطلاعاتی ها به منزل ما مراجعه کردند و چون شیوا منزل نبود به محل کارش مراجعه کردند و حکمی که همان روز نشان دادند مربوط به یک هفته قبل از آن بود که بازداشت صورت بگیرد. شیوا روز ۲۴ خرداد بازداشت شد اما صدور حکم مربوط به یک هفته قبل و تاریخ ۱۶ خرداد بود و بعد نام او را نوشته بودند.» بازداشت با «حکم فله ای» که روزها قبل از انتخابات صادرشده بود یکی از مواردی بود که بسیاری از بازداشت شدگان پس از انتخابات را روانه زندان کرد.

این بازداشت درحالی انجام شد که وضعیت پدرومادروی در بدترین وضعیت سلامتی خود بودند. مادرشیوادرشرح شب بازداشت می گوید: « آن شب تا خود صبح وضع من و پدرش بسیار بد بود. پدر شیوا عمل جراحی باز قلب کرده است و باید از نظر عصبی شرایط مناسبی داشته باشد و خود من باید تحت شیمی در مانی باشم ولی بچه ی ما را بردند و از تاریخ ۲۴ خرداد که او را بردند تا ۲۵ یا ۲۶ روز هیچ اطلاعی از او نداشتیم. باز هم به هر جایی که فکرم می رسید رفتم از دادگاه انقلاب و داستانی. چون آن زمان خیلی ها بازداشت شده بودند هر جا که می رفتم با سیل آدم هایی مواجه می شدم که همه مثل من بودند و نمی دانستند که بچه هایشان کجاست.»

این بازداشت اما بیش از سه ماه روز به طول انجامید: « همان بازداشت بود که مدت ۸۰ روز ما هیچ ملاقاتی نداشتیم من هر هفته به زندان اوین مراجعه می کردم اما هر دفعه به من می گفتند ممنوع الملاقات است. تنها بعد از ۲۵ روز اولیه تلفن زد و گفت مامان حالم خوب است، نگران من نباشید من در سلول انفرادی در بند ۲۰۹ هستم. بعد از آن دوباره ۱۵ روز هیچ خبری نبود و دوباره تلفن زد و خیلی کوتاه گفت مامان بعد از این دو سه هفته نمی توانم تلفن بزنم ولی نگران من نباش. ۸۰ روز گذشت و بعد از آن یک ملاقات حضوری با اجازه خود کارشناسی که با شیوا کار می کرد دادند. من هم تا آن روز نمی دانستم که کارشناس عوض شده و فکر می کردم همان آقای قبلی است. وقتی که به سالن ملاقات حضوری رفتم و این آقا را دیدم تازه متوجه شدم که همان آقایی است که آن شب با بقیه ماموران امنیتی آمده بودند و شیوا گفت که ایشان کارشناس جدید من هستند. در نهایت بازپرس او آقای سبحانی گفت که قرار ۵۰۰ میلیونی او را تامین کنید تا آزادش کنم. مدت یک ماه ما در راه دادگاه انقلاب و خانه بودیم تا بتوانیم این مقداری تخفیف برای این قرار ۵۰۰ میلیون تومانی بگیریم چون از عهده خانواده بر نمی آمد در نهایت باز هم نتوانستیم و قرار تبدیل به ۲۰۰ میلیون تومان شد. باز هم نتوانستیم آن را تامین کنیم تا این که پدربزرگ شیوا سند خانه خود را به عنوان وثیقه گذاشت.»

یک بازداشت دیگر: «اینقدر آزاد نبود که سیرببینیمش»

شیوانظرآهاری اول مهرماه آزاد شد. مادرش می گوید: « اما آنقدر آزاد نبود که ما سیر ببینیمش.» در تاریخ ۲۹ آذرماه همان سال هنگامی که وی به همراه عده بسیار دیگری عازم مراسم فوت آیت الله منتظری می شود در میانه راه دستگیر می شود. او این بار توانست که فردای روی بازداشت با خانواده خود تماس بگیرد و بازداشت خود را اعلام کند.

شهرزاد کریمان مادر شیوا می گوید: « تلفن زد و گفت ناراحت نباش من اوین هستم. پای تلفن به او گفتم مگر می شود ناراحت نبود؟ اصلا تو رنگ آزادی را دیدی که دوباره بازداشت شدی؟ دو سه روز بعد از آن دوباره تلفن زد و اصلا حالش خوب نبود. من قبلا هم صدایش را شنیده بودم اما مدام اضطراب داشتم و به او گفتم شیوا اصلا صدایت خوب نیست مریضی؟ گفت نه مریض نیستم. اولین هفته که رفتیم به ما ملاقات ندادند اما هفته دوم ملاقات دادند. وقتی رنگ او را دیدم گفتم چرا اینقدر رنگ پریده ای. حال عمومی اش خیلی بد بود انگار که مجبور بود خودش را سرپا نگه دارد. گفت اعتصاب غذای خشک داشتم به خاطر این که بدون دلیل من را بازداشت کردند. من هیچ کاری نکرده بودم. پدرش خیلی ناراحت شد و گفت بابا فقط به خاطر ما شما این کار را نکن. حالا مجبوری در زندان بمانی اما از تو خواهش می کنم اعتصاب نکن. لااقل اینجا هستی سالم باشی . به ما قول داد که دیگر اعتصاب نکند. من فقط به او گفتم فکر نکردی که اگر بلایی سرت بیاید من چه باید بکنم؟ گفت آن موقع که بازداشت شدم آنقدر وضعم بد بود که هیچ فکری نکردم. فقط به این فکر می کردم که من بدون دلیل و بدون هیچ منطقی دوباره بازداشت شده ام. بعد از آن مدت ۶۰ روز دوباره در سلول انفرادی بود در زمانی که هوا بسیار سرد بود. با این که شیوا از نظر سرما هیچ وقت مشکلی نداشت و طی این ۲۵ سال همیشه از گرمامی نالید اما آنقدر زندان سرد بود که هر بار با او صحبت می کردم می گفت اینجا خیلی سرد است مامان. ما نمی توانستیم برایش لباس گرم ببریم و به هر جایی که فکر می کردم سر زدم که بتوانم دو دست لباس گرم و یا دو جفت جوراب به بچه ام برسانم اما نشد. عید شد و وقت آزادی هایی که همه را آزاد می کردند گفتم حتمن شیوا هم جزو آنهاست و آزاد می شود اما نشد. بعد از این همه وقت از بیست و نهم آذر که شیوا بازداشت شد تا سوم فروردین کارشناس او در محوطه اوین یک ملاقات حضوری داد که با خانواده رفتیم . ساعت ده و نیم زنگ زد و گفت تا ساعت ۱۱ آنجا باشید. من گفتم ما به این سرعت نمی توانیم چون فاصله ما تا اوین خیلی دور است. برای اولین بار بعد از سه چهارماه او را دیدیم. بعد ملاقات های حضوری مرتب شد اما به صورت کابینی می رفتیم و او را می دیدیم و هفته ای یک بار هم تلفن داشت اما همچنان در بند ۲۰۹ بود. هر دو ماه یک بار قرار بازداشت تمام می شد و دوباره قرار را تمدید می کردند. از دادگاه و بازپرس هیچ خبری نبود. همچنان شیوا در زندان بود و ما هم به این تقویم نگاه می کردیم و هر روز می گفتم این هفته تا آخرش یک خبری می شود و امیدوار بودم که شیوا را آزاد می کنند. تولدش هم امد و رفت اما شیوا همچنان در زندان بود.»

درحال حاضر هفت ماه از بازداشت شیوانظرآهاری می گذرد. او بعد از شش ماه به بندعمومی زندان منتقل شد. اتاقی که به گفته وی شامل یک اتاق وسه چهارنفر از زندانیان سیاسی است. به گفته مادرشیوا او هیچ وقت از وضعیت اش شکایتی نکرده است، نه از وضعیت رفتارزندانبانان نه از وضعیت غذا.

به خانواده نظرآهاری گفته می شود که در دوم خرداد ماه سال جاری دو پرونده وی در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تجمیع خواهد شد: « آقای پیرعباسی قاضی این شعبه قول داده بودند که ظرف یک هفته این پرونده تجمیع شود و دوباره به دادگاه برگردد. از آن تاریخ تا به امروز ، هنوز این یک هفته تمام نشده است که پرونده به دادگاه برگردد و تکلیف او هر چه زودتر روشن شود.»

شیوا کودکی درسخوان و دلسوز، دوستی مهربان

شهرزدا کریمان می گوید: « از همان ابتدای بچگی بسیار باهوش و فعال بود. نسبت به هم سن و سال های خودش بسیار دلسوز بود. بسیار محتاط بود و بچه پرشور و شری نبود از این نظر که کارهای ناهماهنگ داشته باشد. در دوران دبستان همیشه شاگرد ممتاز بود. حتا کلاس دوم ابتدایی که یک ماه و نیم به دلیل ضربه ای که به سرش خورده بود جراحی شد. قسمتی از جمجمه اش باز شد و خونی که در آن جمع شده بود تخلیه شد برای امتحانات ثلث دوم سر کلاس حاضر نشد با این حال معدل او در همین وضعیت هم ۲۰ شد. کل دبستان را با معدل ۲۰ به پایان رساند. همینطور دوره راهنمایی که سال سوم راهنمایی نمره کارنامه اش ۲۰ بود به طوری که مدرسه ای که ثبت نام نمی کرد چون کروکی محله به این مدرسه نمی خورد، وقتی که با کارنامه اش مواجه شدند گفتند این جزو بچه های نابغه است و حتما باید اینجا ثبت نام شود حتا اگر شده یک نفر از کسانی که کروکی محله شان به این مدرسه می خورد را بیرون کنیم او را ثبت نام می کنیم. پیش دانشگاهی هم همینطور.»

او می افزاید: «طی این مدت پنج شش سال من هیچ ناراحتی از این بچه نداشتم. از هیچ نظر از او کوچکترین دلخوری نداشتم . حتا یک بار نشد که من چیزی را به او تذکر بدهم. او همه چیز را خودش مراعات می کرد و امکان نداشت که من یا پدر یا خواهر و یا برادرش کوچکترین مشکلی با او داشته باشیم.»

کمک کردن برای شیوا از خانه شروع می شد جایی که دلبستگی زیادش به پدرومادر او را برای ادامه فعالیت هایش به جلو می راند: «چون از نظر درسی خیلی عالی بود همیشه در درس ها کمک همه خواهرانش بود. بعد از این که رفت سر کار همیشه این را می گفت که من سعی می کنم طوری کار کنم که به بابا فشار نیاید چون برای درس خواندن من خیلی زحمت کشیده است. من می دانم که بابا بازنشسته ای بیشتر نیست و سعی می کنم که تمام محبت های شما را جبران کنم. به همان نسبت هم وقتی پیش بچه های جمعیت کار و خیابان می رفت همین رفتار را داشت. دوستانش که می آمدند اینجا می گفتند بچه های مرکز هم بی قرار شیوا هستند و همه اش حال او را می پرسند و می گویند خاله شیوا کجاست چرا دیگر نمی آید مگه ما را دیگر دوست ندارد؟ و آنها هم نمی دانستند چه جوابی بدهند….برای خودش هیچوقت هیچ چیزی نخواست. هر وقت که حقوق گرفت هر چه که بچه ها نیاز داشتند برایشان گرفت. به قدری سر کارش محبوب است که هنوز هم در شرکت بعد از این که سه ماه زندان بود برگشت بلافاصله برای کار خواستندش. الان که هفت ماه است شیوا نیست هنوز هم مهندسان و مدیرعامل شرکت زنگ می زنند و از من حالش را می پرسند و همیشه به من می گویند امکان ندارد ما جای شیوا را به کسی دیگر بدهیم. آنقدر این دختر خوب و مسئولیت پذیراست.»

مادرشیوا ادامه می دهد: « رابطه شیوا با ما و با همه خوب است. یعنی شما در فامیل هم اگر کسی صحبت کند هیچ کسی نیست که از شیوا یک ذره ناراحتی داشته باشد و در میان دوستانش هم همینطور است. اگر هر جور با او رفتار کنند امکان ندارد به کسی عکس العملی نشان دهد. با ما بسیار بچه خوب و دلسوزی هست. هنوز که هنوز است با وجود این که انفرادی بود دوستانی که از زندان آمده بودند و با من صحبت می کردند می گفتند حتا روزی که خواهر کوچکش کنکور داشت شیوا روی دیوار یادداشت کرده بود. بی قرار بود و می گفت امروز نازآفرین کنکور دارد خدا کند خوب امتحان بدهد. به محض این که اولین تلفنی که زد از من پرسید که ناز آفرین کنکورش را خوب داد؟ گفتم تو از خودت بگو مادر چه کار داری به امتحان او؟ گفت نه من اینجا مدام نگران او هستم.»

شیوا نظر آهاری و آرزوهایش

مادرشیوا درمورد آرزوهای شیوا، دخترزندانی‌اش می گوید: « همیشه می گفت آرزو دارم هیچوقت تبعیض بین آدم ها نباشد. یعنی یک روز نباشد که از یک مسیری رد می شوم ببینم که بچه ای برای فروختن یک فال التماس می کند. یا این که کسی مرز بندی داشته باشد بین دفاع از حقوق انسان ها. من همیشه سعی می کنم که این طور مسائل نباشد . من فکر نمی کنم که کسی که وضعیت مالی بهتری دارد باید همه در مراسم هایش باشند و آن که ندارد نه. یک بار آمد خانه و یک عالمه فال دستش بود. گفتم اینها چیست که گرفته ای گفت بچه ای به من گفت اگر من به خانه بروم و فال هایم را نفروخته باشم کتک می خورم. می رفت به مرکز و می گفت گاهی می بینم که یک طرف صورت بچه ای کبود است می پرسم برای چه کبود شده می گوید پدرم زد برای این که نتوانستم این مقدار پول به خانه ببرم. آرزو می کرد که بچه ها مجبور نباشند کار کنند یا اعدام نشوند. محیطی برای بچه ها نباشد که نتوانند آنطور که باید و شاید رشد و زندگی کنند.

«راهش را قبول دارم… مگر دفاع از حقوق مردم جرم است؟»

شهرزادکریمان از فعالیت های دخترش بسیار مطمئن است و آن را می ستاید. او می گوید: « من راهش را قبول دارم چون راه اشتباهی نمی رفت. آخر مگر دفاع کردن از حقوق مردم و حقوق بشر جرم است؟ وقتی من می شنوم که می گویند اقدام علیه امنیت ملی برایم خیلی سنگین است. اقدام علیه امنیت یعنی کسی اسلحه دستش بگیرد و کاری کند که امنیت مردم به خطر بیفتند. ولی شیوای من حتا راضی نمی شود که مورچه ای زیر پایش آزار ببیند و تمام هم و غم اش کمک به مردم است بعد یکی از اتهامات شیوا را اقدام علیه امنیت ملی می زنند.»

وی در نقد اتهاماتی که به دخترش زده می شود و نگهداشتن او برای ماهها در زندان ادامه می دهد: « آخر شیوا چه امنیتی را به خطر انداخته است؟ تمام کارهایش در چارچوب نظام جمهوری اسلامی است و با این نظام هیچ سر عنادی ندارد و برای انسان ها کار می کند. این راهی نیست که من قبول نداشته باشم و چه من و چه پدرش تمام مردم ایران. اگر یک نظر سنجی کنند و شیوا و شیواها به نظرسنجی گذاشته شوند همه می فهمند که راه شیوا نه تنها غلط نیست بلکه راه درستی می رود و بی دلیل در زندان است . زندان جای شیوا و شیواها نیست. زندان جای قاتل ها و دزدها و کسانی است که امنیت مردم را به خطر می اندازند. آخر شیوای من چه کرده است که باید بهترین سالهای عمرش را و کل ۲۵ سالگی اش را در زندان باشد و ۲۶ سالگی اش را در زندان جشن بگیریم. من هر چه که با خودم فکر می کنم نمی توانم بپذیرم که راه شیوا طوری است که باید در زندان باشد.»

این نکته ای نیست که مادرشیوا با کسانی که او را بازجویی می کنند مطرح نکرده باشد: « به کارشناس او هم گفتم که امکان ندارد شیوای من راه غلط برود. حرف اخرم این است که تمام شیواها و تمام بچه هایی که در زندان هستند از این وضع نجات پیدا کنند. زندان را بگذارند برای کسانی که باید در زندان باشند و به ناموس مردم تجاوز کرده اند یا قتل انجام داده اند. اما این بچه ها هیچ کار اشتباهی انجام نداده اند و همه این بچه ها مثل شیوا ی من هستند و هیچ کدام کاری انجام نداده اند که بهترین سالهای عمرشان را باید در زندان بگذرانند. فقط همه ی آنها را به خدا می سپارم و آروز می کنم هر روز که خداوند سلامتی را ازشان دریغ نکند در این شرایط سخت زندان و دوری از خانواده ها و بتوانند آن وضع را تحمل کنند.»

آخرین سخن شهرزاد کریمان که صدایش هر بار که از شیوا سخن می گوید با اشتیاق معنی داری همراه می شود این است: «آرزو می کنم که هر چه زودتر درهای زندان باز شود و این گلها به آغوش خانواده هایشان برگردند.»

زمینه خبر:

شیوا نظر آهاری؛ فعال حقوق بشر و سردبیر وب سایت کمیته گزارشگران حقوق بشر، در روز ۲۴ خردادماه درمحل کار خود بازداشت شد. شب قبل از بازداشتش، ماموران به خانه او رفته بودند و خانه را تفتیش کرده و وسایل شخصی او را با خود برده بودند. شیوا نظرآهاری، ۳۶ روز در انفرادی در بند ۲۰۹ زندان اوین بود و طبق گزارش ها مورد شکنجه قرار گرفته تا به آنچه که بازجو می خواهد، اعتراف کند. در شهریورماه، دستور آزادی او با وثیقه سنگین ۵۰۰ میلیون تومانی که خانواده او قادر به پرداخت آن نبود صادر شد. با پیگیری خانواده، این وثیقه به ۲۰۰ میلیون تومان تبدیل شد که همچنان خانواده از پرداخت آن ناتوان است. در روز ۲۶ شهریورماه سرانجام وکیل و خانواده او موفق شدند با شیوا ملاقات کنند. شیوا در این ملاقات به خانواده خود گفت که به گفته بازجو حتی اگر وثیقه هم پرداخت شود او آزاد نخواهد شد.

منبع: کمپین بین‌المللی حقوق بشر در ایران