همسر وی، رضا خندان دراین‌باره به کمیته گزارشگران حقوق بشر گفت:‌ «این حکم به وکیل ایشان، نسیم غنوی ابلاغ شده و برای درخواست تجدیدنظر، ۲۰ روز فرصت خواهیم داشت.»

این حکم درحالی صادر شده که به گفته‌ی همسر ستوده، وی در آخرین ملاقات حضوری صدور حکم «سبک‌تری» را پیش‌بینی کرده بود و در وضعیت روحی «بسیار مناسبی» قرار داشت.

خندان، در ادامه با اشاره به این نکته که در رابطه با تمامی اتهامات، سنگین‌ترین میزان حبس برای همسرش صادر شده، اضافه کرد: «برای یک اتهام، (تبلیغ علیه نظام) یک سال حبس و برای دو اتهام دیگر، (اقدام علیه امنیت ملی و عدم رعایت حجاب اسلامی در فیلم سخنرانی) هر یک پنج سال حبس صادر شده است.»

از سوی دیگر، گزارش‌ها حاکی از احضار کتبی نسیم غنوی، وکیل و رضا خندان، همسر نسرین ستوده به دادگاه انقلاب است. همسر نسرین ستوده در این‌باره ابراز داشت: «بنده باید به شعبه اول دادگاه انقلاب مراجعه کنم و در احضاریه کتبی، دقیقا واژه‌ی متهم در مورد من ذکر شده است. البته یک‌بار هم ۱۰ الی ۱۲ روز پس از بازداشت خانم ستوده احضار شدم و تذکراتی در مورد مصاحبه با رسانه‌ها دریافت کردم.»

نسرین ستوده از روز سیزدهم شهریورماه در سلول انفرادی زندان اوین در بازداشت است. دادگاه او ۲۴ آبان ماه، در شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب، به ریاست قاضی پیرعباسی و با تفهیم اتهامات «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» برگزار شد. وی در ادامه به اتهام دیگری در رابطه با «عدم رعایت حجاب رسمی در فیلم سخنرانی» متهم شد. ستوده مدت زیادی از زمان بازداشت خود را در اعتصاب غذا به‌سر برده است.

این حقوقدان، وکیل دادگستری و برنده جایزه حقوق بشر “سازمان حقوق بشر بین‌الملل”، ضمن عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر، کمپین یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، و انجمن حمایت از کودکان، وکالت پرونده‌های بسیاری از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، کودکان قربانیِ کودک آزاری و کودکان در معرض اعدام را برعهده داشته‌است. ستوده در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۸م) برنده جایزه حقوق بشر «سازمان حقوق بشر بین‌الملل» شد. او پیش از بازداشت، بارها به‌خاطر فعالیت‌های حقوقی‌اش مورد تهدید قرار گرفته بود و به وی هشدار داده بودند که از وکالت شیرین عبادی دست بردارد.

خندان گفت: «از عنوان دقیق اتهام جدید خبر ندارم اما اطلاع دارم که این اتهام
در خصوص عدم رعایت حجاب رسمی در فیلم سخنرانی او است که در پی ممانعت از خروج
وی از کشور برای شرکت در مراسم اهدای جایزه‌ی حقوق بشر ایتالیا پخش شد».

آقای خندان ضمن ابراز نگرانی از وخامت حال جسمی همسرش، از تماس تلفنی نسرین
ستوده خبر داد و گفت: «عصر امروز، دوشنبه نسرین از زندان تماس گرفت. صدای او
مثل بار قبل حاکی از ضعف شدید جسمی بود ولی همچنان بر خواست خود و ادامه اعتصاب
غذا اصرار دارد. نسرین در این تماس تلفنی گفت از پشتیبانی های دوستان، خانواده
و افکار عمومی داخل و خارج کشور دلگرم شده و انتظار این همه حمایت را نداشته
است. اما اعتصاب غذای خود را نخواهد شکست».

نسرین ستوده از روز سیزدهم شهریورماه در سلول انفرادی زندان اوین در بازداشت
است. دادگاه او ۲۴ آبان ماه، در شعبه ٢۶ دادگاه انقلاب، به ریاست قاضی پیرعباسی
و با تفهیم اتهامات «اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» برگزار شد. او
پس از تمدید قرار بازداشت خود، برای سومین بار دست به اعتصاب غذا زد و این بار
با تاکید بر این که هیچ خواسته ی شخصی ندارد اعلام کرد که تا «لغو کلیه احکام
ناعادلانه بعد از انتخابات» به اعتصاب غذا ادامه خواهد داد.

*کسی آقای لاریجانی را برای اظهار نظر و مصاحبه بازخواست نمی کند!*

رضا خندان درخصوص اظهارات اخیر آقای لاریجانی دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضاییه در
خصوص پرونده نسرین ستوده که جرم وی را پیش از صدور رای دادگاه «تماس با گروه
های تروریستی» عنوان کرده است، این اظهارات را عجیب خواند و گفت:«هیچ سند و
مدرکی برای اثبات این ادعای دروغ در پرونده ی نسرین وجود ندارد. او دلیل این
اظهار نظرها را افزایش حساسیت افکار عمومی در خصوص وضعیت نسرین ستوده دانست و
ادامه داد:«به موازات افزایش فشارهای بین المللی و اظهار نظر مقامات رسمی سایر
کشورها، به نظر می رسد دستگاه قضایی که از سوی کانال‌های رسمی مورد سوال قرار
گرفته است به هر حال باید پاسخی داشته باشد. آقای لاریجانی هم چون کسی از او در
خصوص این اظهار نظرها بازخواست نمی کند خود را آزاد می بیند که بدون مدرک و سند
چنین اتهاماتی را وارد کند».

محمد جواد لاریجانی که در حاشیه‌ی همایش بررسی حقوق بشر در دوران معاصر در جمع
خبرنگاران حاضر شده بود، در خصوص بازداشت نسرین ستوده گفته است:«نسرین ستوده به
علت امر وکالت مورد پیگرد قضایی قرار نگرفته است بلکه به خاطر تبلیغات علیه
اسلام، نظام و همچنین تماس با گروه‌های تروریستی مورد پیگرد قانونی قرار گرفته
است. البته دادگاه باید به اتهامات وی رسیدگی کند. هیچ فردی به عنوان وکیل نه
تنها مورد پیگرد قرار نمی‌گیرد بلکه مورد احترام ماست. باید توجه داشت زمانی که
فردی وکیل یک متهم می‌شود، تمام رفت‌وآمدش باید در راهروهای دادگاه باشد نه
اینکه از پایتختی به پایتخت کشور دیگری رفته و علیه نظام و حکومت مصاحبه کند.
این را سوءاستفاده حرفه‌ای از وکالت می‌گویند».

همسر نسرین ستوده تاکید کرد:«اولا که نسرین ممنوع الخروج بوده و در کل ۴۷ سال
زندگی‌اش تنها سه بار به سفر خارجی رفته که ارتباطی به حرفه‌ی وکالت و
پرونده‌های حقوقی وی نداشته است و حتا برای دریافت جایزه حقوق بشر کشور ایتالیا
نیز به وی اجازه خروج از کشور داده نشد».

خندان در ادامه با اشاره به این که در روند دادگاه نیز چنین اتهاماتی به هیچ
وجه مطرح نشده است گفت:«آقای لاریجانی مشابه این اظهارات را دو هفته پیش نیز در
یکی از شبکه های خبری امریکا مطرح کرد. برخلاف گفته‌ی ایشان اتهام تبلیغ علیه
اسلام حتا در پرونده دادگاه ایشان نیز مطرح نیست و بیشتر مفاد پرونده مرتبط با
مصاحبه‌های نسرین و همچنین همکاری با کانون مدافعان حقوق بشر است. نسرین در این
مصاحبه‌ها علیه نظام و اسلام صحبتی نکرده است و اظهارات ایشان همواره خالی از
توهین و در دفاع از موکلان خود و در چارچوب قوانین بوده است. حتا در دادگاه نیز
بیشترین تاکید بر مصاحبه‌های او بود. طرح این موضوع که مصاحبه با رسانه‌ها در
ایران عنوان مجرمانه دارد، در پاسخ به افکار عمومی جهانی خنده دار است بنابراین
از عناوین دیگری برای توجیه ادامه بازداشت خانم ستوده استفاده می‌کنند که در
پرونده ایشان نیز وجود ندارد».

نسرین ستوده حقوقدان، وکیل دادگستری و برنده جایزه حقوق بشر “سازمان حقوق بشر
بین الملل”، ضمن عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر، کمپین یک میلیون امضا برای
تغییر قوانین تبعیض آمیز علیه زنان، و انجمن حمایت از کودکان، وکالت پرونده‌های
بسیاری از فعالان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، کودکان قربانیِ کودک آزاری و
کودکان در معرض اعدام را برعهده داشته‌است. ستوده در سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۸م) برنده
جایزه حقوق بشر «سازمان حقوق بشر بین‌الملل» شد. او پیش از بازداشت، بارها
به‌خاطر فعالیت‌های حقوقی‌اش مورد تهدید قرار گرفته بود و به وی هشدار داده
بودند که از وکالت شیرین عبادی دست بردارد. ]]> http://shabakeh.de/news/1069/feed/ 0 http://shabakeh.de/violence/1009/ http://shabakeh.de/violence/1009/#comments Wed, 01 Dec 2010 22:46:56 +0000 راه‌بر http://shabakeh.de/uncategorized/1009/ بعضی آدم ها طعم از دست رفتن نزدیکانشان را می چشند و بعضی نه.کسانی که ‘قربانی’ می دهند توی دلشان حفره دارند. حفره ای که پر نمی شود. نمی شود. تا دنیا دنیاست پر نمی شود. مادر من همیشه می گوید: ‘فقط مرگ است که چاره ندارد.’ چاره نداشتن با دل انسان جور نمی شود... ادامه مطلب ]]>

بعضی آدم ها طعم از دست رفتن نزدیکانشان را می چشند و بعضی نه.کسانی که ‘قربانی’ می دهند توی دلشان حفره دارند. حفره ای که پر نمی شود. نمی شود. تا دنیا دنیاست پر نمی شود. مادر من همیشه می گوید: ‘فقط مرگ است که چاره ندارد.’ چاره نداشتن با دل انسان جور نمی شود هرگز. آدم زیر بار بیچارگی دل تنگی عزیزش، فکر از دست دادن عزیزش، تصور به زمین افتادن عزیزش خم و کهنه و کوچک می شود. همه این را می دانند. اما همه این را نمی فهمند. نمی شود فهمید، چون توی چشم آدم داغ دیده نمی شود نگاه کرد. بعید است که بشود. و تا چشم های کسی را نبینی راه پیدا نمی کنی به جاده ها و گذرها و کوچه پس کوچه های دلش.

بعضی آدم ها از نعمت بخشیدن برخوردارند و بعضی نه.

کسانی که از نعمت بخشیدن برخوردار نیستند را نمی توان سرزنش کرد. بعید است که بشود. سرزنش کسی، برای قرار گرفتن در وضعی که خود در آن دخیل نبوده و پیش بینی اش نمی کرده منصفانه نیست. هیچ صاحب حقی انتظار پامال شدن حقش را نداشته که بتواند خود را برای روبرو شدن با آن آماده کند. هیچ کس نمی خواسته در وضعی باشد که سیاهی انتقام گرفتن بشود تنها مأمن زخم های دلش. دل زخمی راه زیادی دارد تا برسد به آن قرار و سکوتی که برای بخشیدن لازم است.

بعضی آدم ها با اعدام مخالفند و بعضی نه.

کسانی که با کشتن دیگران مخالفند الزاما مخالف جزا نیستند. معمولا معتقدند که کشتن مثال بارز خشونت است و تنبیهی برای خشونت نیست. کشتن در ازای کشتن چاره نیست. خود، همان است. حتی شاید تلخ تر باشد چرا که با تدبیر و برنامه ریزی و مصلحت اندیشی برایش تصمیم گیری می شود و نه از جانب ذهنی آشوب زده که جانی به حساب می آید. اما جزایی باید باشد، جزایی سخت، برای تنها کردن دل آدم ها. برای ایجاد حفره ای که تا دنیا دنیاست پر نمی شود.

بعضی آدم ها عاشقی را به رسمیت می شناسند و بعضی نه.

کسانی که عاشقی را به رسمیت می شناسند الزاما صاحبان خوشبخت عشق یا قربانیان خشمگین آن نیستند. اما می دانند که قصه های تلخ و شیرین زیادی هر روز و هر روز به هوای عشق مسیر عوض می کنند. می دانند که عشق بادی است که به بادبان هرکس گیر کند سفرش را می برد به مقصد دیگری. می دانند که عاشق راحت تر زخم می خورد، و راحت تر زخم می زند. آن هایی که عاشقیت را به رسمیت نمی شناسند هم نه این که دل های نامهربان داشته باشند، بلکه انسان را، این اشرف مخلوقات را صاحب تصمیم و فکر می دانند. صاحب لحظه ی جادویی بزرگواری؛ صاحب لحظه ی تصمیم.

بعضی آدم ها هدف عشق های ماندنی می شوند، بعضی هدف عشق های رفتنی، و بعضی نه.

کسانی هستند که عشق را مثل فرزند ناخواسته ای که باید خدا را به خاطرش شکر کرد حفاظت می کنند تا با بزرگ شدنش عصای دستشان باشد. کسانی هستند که مجبورند یک عمر از دست عشقی که نمی خواهند شامل حالشان شود فرار کنند. کسانی هستند که یک بار روی آوردن عشق به زندگیشان را غنیمت می شمرند و قدرش را می دانند. کسانی هم هستند که بر حسب قضا و قدر، نام و صورت آشنایشان هزاران هزار عشق اصل و بدل برایشان می آورد.

همه ی آدم ها، همه ی آدم ها همه ی آدم ها

از دنیای نوجوانیشان خاطره ای یا خاطراتی از عشق های شرمگین و ممنوع دارند که هرگز فراتر از خیال های قصه مانند نرفته، یا که کمترین نشانه اش نامه نوشتن های یواشکی بوده، سکوتهای ترسای پشت تلفن زدنهای بی جا، یا حتی دست تکان دادن ها و جلب توجه کردن های آرزومندانه ای که امروز به آن ها می خندند، یا که هنوز معصومانه بابتشان خجالت می کشند… معلم دبستان، دوست خواهر بزرگتر، پسرعمویی که پس از سال ها از فرنگ آمده، هنرپیشه ای در یک سریال، همسایه ای که ساعت مدرسه رفتنش را با ما هماهنگ می کرد و یا ما فکر می کردیم که می کند… ورزشکاری که تصویر دویدنش بهترین تصویر بوده از قهرمانی که لایق عشق است…

درست همین حالا، خبر رسید که زنی که متهم بود به قتل زنی دیگر در یک ماجرای منتسب به عشق و حسادت، اعدام شد.

در این لحظه زنی کشته شد. به اتهام آتشی که در زندگی یک خانواده انداخت. به اتهام کشتن زنی، مادری، دختری.

من نمی دانم اگر قاضی بودم، جزو آن هفت نفری بودم که فکر می کردند شهلا جاهد بی گناه است، یا جزو بیست نفری که فکر می کردند گناهکار است.

بر فرض این که او قاتل بود…

می دانم که از دست رفتن عزیز چاره و درمان ندارد، می دانم که بخشیدن سخت است و خیلی اوقات خودم توانش را نداشته ام، با کشتن انسان ها مخالفم اما دلم می خواهد انسان ها جزای کاری که می کنند را بچشند، عاشقی را به رسمیت می شناسم و فکر می کنم انسان عاشق انسانیست که معنی خوشی ها و حسرت هایش با دنیای قاضی انسان های غیر عاشق متفاوت است اما خدا نیستم و نمی دانم در هیچکدام از این چیزهایی که می گویم حق با من هست یا نه.

اما این را می دانم که شهلا جاهد وقتی عاشق ناصر محمدخانی شد که سیزده ساله بود.

ناصرمحمدخانی وقتی به او روی خوش نشان داد که او نه تنها قاتل نبود، که گواهینامه هم نمی توانست داشته باشد.سال ها در خانه ای مخفی اش کرد که از مسیر رفت و آمدهای روزانه اش دور نباشد.

از او یک مجرم ساخت. یا… اگر بخواهم مواظب حرف زدنم باشم، در مجرم شدن او نقش داشت و در نُه سال تمام زندانی بودنش، کتک خوردنش، بازجویی شدنش، تا دم مرگ رفتن و آمدنش، حتی نماند که نگاه معنادار مردم کوچه و خیابان مکدرش نکند.

بعضی آدم ها خودخواه و ترسو و ناجوانمردند و بعضی نه.

اما انگار فقط یکی هست که می تواند شب قبل سوار هواپیما شود، ساعت کوک کند تا قبل از طلوع آفتاب بیدار شود، شلوار و پیراهن بپوشد، سوار ماشین شود… و به تماشای حلق آویز شدن زنی برود که وقتی به او دل بست بچه بود اما سال ها، به گفته ی خودش، صبح های زمستان زودتر از او بیدار می شد تا قبل از او مدتی روی کاسه ی توالت بنشیند، مبادا که محبوبش، آرزویش، قهرمانش، حس کند آن سرمای بدمصب دم صبح را.

نمی دانم.

فرشته ی عدالت چشمانش بسته است و گاهی با چشمان باز می خواهمش.

این حفره ها پر نمی شوند. نمی شوند. تا دنیا دنیاست پر نمی شوند

همسر نسرین ستوده به دنبال برگزاری دادگاه وی به کمپین بین المللی حقوق بشر گفت در این دادگاه پنج ساعته به سخنان وکیل و همسرش توجهی نشده و به تعبیر وی «بوی تبرئه: از این پرونده نمی اید.

رضا خندان ، همسر نسرین ستوده درخصوص برگزاری دادگاه یکشنبه صبح محاکمه همسرش به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: « وضعیت دادگاه به گونه ای امیدوار کننده نبود. هر کدام از طرفین فقط حرف خودشان را می زدند. قاضی و نماینده دادستان انگار در عالم دیگری بودند و خانم ستوده و وکلایش نیز در عالم دیگر . حرف می زدند اما هیچ تلاشی برای درک حرف ها صورت نگرفت. فضای مساحمه وجود نداشت. و به همین دلیل و مجموعه اتفاق های که بر سر خانم ستوده تا الان آمده است خیلی امیدوار به تبرئه ایشان نیستم. فقط امیدوارم که قرار بازداشت ایشان به وثیقه تبدیل شود تا حداقل بیرون زندان بیایند و تا مدت اجرای حکم بتوانند کمی از لحاظ جسمی احیا شوند.»

دومین جلسه دادگاه نسرین ستوده ، حقوقدا ن و فعال حقوق بشر یکشنبه ، ۷ آذر ماه در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب با حضور قاضی پیرعباسی و ۴ وکیل خانم ستوده برگزار شد. در این جلسه که بیش از ۵ ساعت طول کشیده رضا خندان ، همسر این حقوقدا ن و نمایندگان کانون وکلا و اتحادیه سراسری کانون وکلا نیز حضور داشتند. صدور حکم بدوی و تعیین رضایت بر تبدیل قرار بازداشت نسرین ستوده به وثیقه نیز هفته آینده مشخص می شود.

رضا خندان با خوب توصیف کردن وضعیت جسمی و روحی نسرین ستوده نسبت به هفته گذشته که در اعتصاب غذا بود در خصوص جلسه امرزو گفت: « وکلای نسرین تلاش کرده بودند تا قرار بازداشت او به وثیقه تبدیل شود اما امروز این اتفاق نیفتاد .همین طور وکلایش خواستند که انفرادی او قطع شود اما قاضی با دلایلی که آنها می آورد قانع نشد و دوباره نسرین به انفردای برگشت.»

همسر نسرین ستوده در خصوص اتهامات وارد شده به نسرین گفت: « عنوان کلی اتهامات همان قبلی ها بود به جز اینکه عضویت در کانون مدافعان وکلا نیز در مرحله از بازجویی به آن اضافه شده بود. وکلایش نیز امروز گفتند که اگرچه اساسا عضویت در این کانون از نظر قانونی جرم نیست اما اصلا نسرین عضو این کانون نبوده است . به طور کلی پرونده نسرین این بار بسیار قصور است و شامل تمام مصاحبه ها و حرف های او در مطبوعات در زمینه مصاحبه با کودکان و زنان و پرونده هایش نیز می شود.»

رضا خندان در خصوص حرف های ستوده در دادگاه امروز گفت : «من را با ۴۵ دقیقه تاخیر راه دادند بنابراین وقتی وارد اتاق شدم به حرف های آخر نسرین رسیده بودم . نسرین از نحوه رفتار ماموران زندان با خودش شاکی بود و بزرگترین فشارش را دراین مدت بودن در سلول انفرادی دانست. همچنین پیگیرشکایت خود از یکی از ماموران زندان شد که چندی پیش به او توهین کرده بود. نسرین همان موقع شکایت می کند اما برگه های شکایت الان در هیچکدام از پرونده هایش نیست و ما نمی دانیم دنبالشان را از کجا گرفت؟»

رضا خندان با اشاره به اینکه محمد علی سلطانی به نمایندگی از وکلای دیگرمتن دفاعیات نسرین را خواند و گفت: «بوی تبرئه نمی آمد . از مجموعه برخوردهای که از ابتدا تا الان با خانم ستوده شده است به نظرم تبرئه نمی شود تنها آرزو دارم که با قرار وثیقه آزاد شود تا بتواند تا روز دادگاه و رفتن دوباره به زندان از لحاظ جسمی و روحی کمی روی خودش کارکند.»
نسرین ستوده ، حقوقدان و فعال حقوق بشر اواخر شهریورماه امسال بازداشت و تمام این مدت را د ر بند انفرادی بوده و بیشتر روزهایش در اعتصاب تر یا خشک گذشته است.

محمد شریف، وکیل شیوا نظرآهاری نسبت به رای احتمالی دادگاه موکلش در ماه آینده با توجه به اتهام سنگین محاربه برای وی که در پرونده اش آمده ابراز نگرانی کرد. وی به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: «پرونده شیوا نظرآهاری در همان شعبه ای است که پرونده بدرالسادات مفیدی در جریان است و به نظر من رای صادره در رابطه با پرونده خانم مفیدی غیرقانونی است. لذا از آنجا که محاربه در وهله نخست اتهامات مطرح شده به شیوا نظرآهاری است، من به شدت درباره رای احتمالی دادگاه نگران هستم.»

به گفته شریف یکی از دلایل نگرانی وی این است که رییس شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی شخص معینی است اما در پرونده خانم مفیدی دادرس دیگری حاضر شده بود. محمد شریف در خصوص اتهامات موکلش گفت: «به ایشان سه اتهام تفهیم شده است. یکی محاربه است، موضوع ماده ۱۸۶. دیگری اجتماع و تبانی جهت ارتکاب جرم است، موضوع ماده ۶۱۰ و در نهایت تبلیغ علیه نظام است، موضوع ماده ۵۰۰.» وی افزود: «من پرونده شیوا نظرآهاری را خوانده و لایحه را نوشته و ثبت کرده ام.»

اگرچه شهرزاد کریمان مادراین فعال حقوق بشر به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که از این موضوع بی اطلاع است. مادر این زندانی سیاسی در خصوص تفهیم اتهام محاربه به شیوا گفت:” شاید به دکتر شریف ابلاغ کرده باشند، ولی من اطلاعی ندارم، حکم محاربه خرداد پارسال تفهیم شد، ولی ما فکر نمی کردیم در پرونده موجود باشد تا این که به خاطر ۲ خرداد که وقت دادگاه بود دکتر شریف پرونده را خواند، متوجه شدیم وقتی شیوا سال ۸۸ بازداشت شده بود جزو ۴ موارد اتهامی که بازپرس در پرونده گذاشته بود محاربه بوده است ولی وقتی مجددا در تاریخ ۲۹ / ۹ بازداشت شد جزو موارد اتهامی محاربه نبود.»

خانم کریمان درخصوص وضعیت دخترشیوا نظر آهاری به کمپین گفت: « شیوا هنوز بلا تکلیف است، نوبت دادگاهش خیلی دیر اعلام شد قرار بود نوبت دادگاه راجلو بیندازند،ولی هنوز خبری نیست. وضعیت بند نسوان هم که مشخص است اکثر روزها آب قطع است، وضعیت بهداشتی خراب است، وضعیت غذا فوق العاده بد است» .وی به استناد گفته وکیل پرونده حضور فعلی شیوا در زندان را غیر قانونی دانست و گفت:« ۹ ماه است که بلاتکلیف است، به قول خود دکتر شریف، سه ماه است که شیوا غیر قانونی بازداشت است؛چون تا ۶ ماه می شود قرار بازداشت را تمدید کرد، ولی از ۶ ماه به بعد باید حتما متهم حکم داشته باشد که شیوا حکم ندارد.»

شیوا نظرآهاری نیز فعال حقوق بشر و سردبیر وبسایت کمیته گزارشگران حقوق بشر است که در تاریخ ۲۴ خرداد ماه سال ۸۹ در محل کارش بازداشت شد. او پس از سپری کردن ۱۰۲ روز بازداشت، در اول مهرماه با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی آزاد شد. خانم نظرآهاری مدت ۳۳ روز از این مدت را در سلول انفرادی سپری کرد. او برای دومین بار در سال گذشته در تاریخ ۲۹ آذرماه بازداشت شد و از آن زمان تا کنون بدون داشتن مرخصی و بدون توضیح مسوولین در خصوص دلیل نگهداری وی همچنان بلاتکلیف در زندان به سر می برد. گفته می شود دومین جلسه دادگاه وی سیزدهم شهریور ماه برگزار خواهد شد.

گفتنی است بدر السادات مفیدی، دبیر انجمن روزنامه نگاران ایران است که به تازگی از سوی شعبه ۲۶دادگاه انقلاب اسلامی به شش سال حبس قطعی و پنج سال محرومیت از فعالیت مطبوعاتی محکوم شد.

منبع: کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران

English

ایلنا: محمد مصطفایی وکیل دو تن از فعالان زن از برگزاری دادگاه رسیدگی به اتهامات شادی صدر و محبوبه عباسقلی در روز ۱۸ اردیبهشت ماه خبر داد.
وی در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا، با بیان اینکه شادی صدر و محبوبه عباسقلی درخارج از کشور به سر می‌برند، اعلام کرد که این دادگاه بدون حضور آنها برگزار شد.
به گفته وی اتهامات این دو نفر عبارت بود از: اقدام علیه امنیت کشور از طریق اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت عمومی، اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر مامورین.
وکیل شادی صدر از حکم ۵ سال حبس تعزیری به جهت اقدام علیه امنیت کشور و یکسال حبس تعزیری و تحمل ۷۴ ضربه شلاق به جهت اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر ماموران دولت خبر داد.
وی افزود: محبوبه عباسقلی‌زاده هم به جهت اقدام علیه امنیت کشور به ۲ سال حبس تعزیری و ۶ ماه حبس تعزیری و تحمل ۳۰ ضربه شلاق جهت اخلال در نظم عمومی محکوم شده است.
مصطفایی با بیان اینکه این حکم امروز در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب به وی ابلاغ شده است، افزود: بنده ۲۰ روز مهلت دارم که اعتراضم را به دادگاه ابلاغ کنم که به دلیل سنگینی احکام صادره، حتما اعتراضم را اعلام خواهم کرد.
به گفته وی، دستگیری ۳۳ نفر از فعالان زن در روز ۱۳ اسفندسال ۸۵ علت صدور این احکام بوده است. البته برخی از این افراد تبرئه شده و برخی دیگر نیز احکام تعلیقی داشته‌اند. ولی احکام صادره برای صدر و عباسقلی‌زاده از سنگین‌ترین احکام بوده است.
منبع ایلنا

http://ilna.ir/newsText.aspx?ID=124033

فرشته قاضی – در حالیکه افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری به شدت نسبت به بازداشت های خانوادگی که به نوعی گروگانگیری محسوب می شود، اعتراض دارند، گزارش های “روز” از صدور حکم اعدام خانودگی برای ۵ تن از بازداشت شدگان روز عاشورا حکایت دارد.

از سوی دیگر “روز” در پیگیری های خود از سناریویی باخبر شد که از سوی وزارت اطلاعات، برای به دام انداختن و نسبت دادن حامیان موسوی و طرفداران جنبش سبز به سازمان مجاهدین خلق طراحی شده است. سناریویی که بخصوص درباره بازداشت شدگان روز عاشورا به مرحله اجرا درآمده و تعدادی از این بازداشت شدگان را با همین عنوان به محاربه متهم و محکوم به اعدام کرده اند.

همه اعضای یک خانواده

مطهره بهرامی، یکی از بازداشت شدگان روز عاشورا است که پیش از این سایت “زندانیان سبز” از صدور حکم اعدام برای او خبر داده بود. او به اتفاق همسر، پسر، یکی از اقوام و یکی از دوستان همسرش در روزعاشورا بازداشت شد و اینک اخبار حاکی از صدور حکم اعدام برای این ۵ بازداشتی روز عاشوراست.

مطهره (سیمین) بهرامی حقیقی به اتفاق همسرش، محسن دانش پور مقدم، پسرش، احمد دانش پور مقدم روز عاشورا به همراه یکی از اقوام خود به نام ریحانه حاج ابراهیم بازداشت شدند. هادی قائمی یکی از دوستان نزدیک محسن دانش پور نیز روز عاشورا بازداشت و او نیز به اتهام محاربه، به اعدام محکوم شده است.

یک پسر این خانواده که از سالها پیش به عضویت سازمان مجاهدین خلق درآمده، در پایگاه اشرف در عراق به سر می برد و همین نسبت فامیلی مبنای انتساب اتهام محاربه و صدور حکم اعدام برای دیگر اعضای این خانواده شده است.

میثم دانش پور، فرزند مطهره بهرامی و محسن دانش پور، روز گذشته در گفتگو با “روز” با تایید صدور حکم اعدام اعضای خانواده اش گفت: “پرونده فعلا در مرحله تجدید نظر است و هنوز حکم نهایی به ما ابلاغ نشده است.”

او که به شدت از بازداشت خانواده و اتهام و صدور حکم اعدام برای آنها شوکه بود به “روز” گفت: “متاسفانه یکی از برادران من در عراق به سر می برد اما ما هیچ ارتباطی با او نداریم و نه تنها علاقه ای به سازمان مجاهدین نداریم بلکه این سازمان را گروهی تروریستی میدانیم.”

میثم دانش پور افزود: “در تمام این سالها تنها ارتباط ما با برادرم سفر مادرم به عراق بود. او به هر حال یک مادر است و برادرم عضو هر گروهی باشد بچه اوست. مادرم در سفری به عراق با برادرم دیدار کرد و بعد به ایران بازگشت. نه موقع بازگشت و نه تا ماهها بعد از آن هم هیچ مشکلی برای مادرم پیش نیامد و حتی سئوالی نیز از او نکردند اما یکباره در روز عاشورا مادر، پدر، برادر، دوست نزدیک پدر و یکی از اقواممان را بازداشت کردند و وقتی من به منزل آمدم تنها با یادداشتی مواجه شدم که روی آن نوشته شده بود از سوی وزارت اطلاعات بازداشت شده اند.”

به گفته میثم دانش پور، اعضای خانواده او که در بازداشت به سر می برند هیچ گونه فعالیت سیاسی ندارند.

او با ابراز نگرانی شدید از وضعیت خانواده اش، خواستار آزادی آنها شد و گفت: “پدر من ۶۷ سال سن دارد و موقعی که بازداشت شدند وضعیت روحی و جسمی خوبی نداشتند و ما به شدت نگران هستیم. ضمن اینکه هنوز در شوک هستیم که چرا آنها را بازداشت کرده اند و چرا به اینجا کشیده است.”

همزمان یکی زندانیانی که در زندان اوین، مطهره بهرامی را از نزدیک دیده است به “روز” گفت: “مطهره بهرامی، یک زن عامی و کم سواد است که از مسائل سیاسی نیز چیزی نمیداند و مبنای اتهامات و حکم صادره، واقعا سئوال برانگیز است.”

سناریوی وزارت اطلاعات

همزمان عبدالرضا قنبری، معلم ۴۷ ساله یکی از مدارس پاکدشت هم با اتهام محاربه به اعدام محکوم شده است. استناد قاضی صلواتی در صدور حکم اعدام این معلم که ۲۴ دی ماه بازداشت شده “محاربه از طریق ارتباط با گروه‌های معاند که از مصادیق این موضوع داشتن ایمیل‌های مشکوک و ارتباط با یکی از رسانه‌های تلویزیونی خارج از کشور” بوده است.

اما منظور از این “ایمیل های مشکوک و ارتباط با یکی از رسانه های تلویزیونی خارج از کشور” چیست؟ بررسی های روز نشان می دهد که عبدالرضا قنبری در آذر ۸۸ ایمیلی دریافت میکند که به ظاهر از سوی سازمان مجاهدین خلق بوده است. او به این ایمیل پاسخ نمی دهد اما پس از مدتی تلفنی با او تماس گرفته می‌شود و فردی که خود را نماینده سازمان مجاهدین خلق معرفی میکرده، از وی می‌خواهد در تجمعات خیابانی حضور یابد و گزارش ارسال کند.

براساس اطلاعاتی که نزدیکان آقای قنبری در اختیار “روز” قرار داده اند، این فرد بار دیگر در روزعاشورا با آقای قنبری تماس می گیرد و این معلم دبیرستانی، گزارشی یک دقیقه ای پای تلفن به او می دهد و فیلمی در حدود نیم دقیقه نیز به آدرس ایمیل وی ارسال می‌کند.

یک هفته بعد در روز ۱۴ دی ۱۳۸۸ او را در محل کارش که دبیرستانی در پاکدشت بوده دستگیر می‌کنند و بنابراین درخواست آنان را مبنی بر همکاری، حضور در دادگاه علنی و بیان اظهارات خلاف واقع و اغراق‌آمیز علیه خود می‌پذیرد. در روز ۹ بهمن او را به اتفاق جمعی همچون مرتضی سیمیاری و پیام فناییان به محل دادگاه می برند، سئوالاتی را که قرار بوده قاضی روز بعد از ایشان بپرسد به آنان می دهند و به آنان گفته می‌شود اگر این پاسخ‌ها را بدهید در مجازات شما تخفیف داده می شود. همچنین به او و سایرین گفته می‌شود که از درخواست وکیل تعیینی صرف‌نظر کنند تا به آن‌ها بیشتر ارفاق شود و سپس مانند سکانس‌های آزمایشی از ایشان فیلم‌برداری می‌شود. روز بعد یعنی دهم بهمن، دادگاه با ریاست قاضی صلواتی تشکیل می شود و آن‌ها هم طبق موافقت قبلی موارد را اعلام می‌کنند.

اما پی گیریهای خبرنگار “روز” نشان می دهد ایمیلی که به ظاهر از سوی سازمان مجاهدین و تلویزیون آنها برای عبدالرضا قنبری فرستاده شده متعلق به این سازمان نیست و به نظر می رسد سناریویی از سوی وزارت اطلاعات برای به دام انداختن عبدالرضا قنبری و موارد مشابه دیگر بوده است.

در همین زمینه می توان به هادی عابد خدا اشاره کرد که که ۱۷ دی ماه از سوی وزارت اطلاعات بازداشت شد. او از زندانیان دهه شصت بوده که هنگام بازداشت در دهه شصت بر اثر اصابت گلوله، فلج شده بود.

این فعال سیاسی سابق که به اتهام شرکت در تجمعات اعتراضی بعد از انتخابات بازداشت شده، متهم به همکاری با سازمان مجاهدین خلق است و با همین اتهام به دو سال حبس تعزیری محکوم شده است. این در حالیست که او سالهاست هیچ گونه فعالیت سیاسی ندارد.
روز

میترا عالی ۲۳ سال دارد و دانشجوی مهندسی پزشکی دانشگاه شریف است. او لیسانس خود را از دانشگاه امیرکبیر گرفته و در زمان تحصیل در این دانشگاه، سردبیر نشریه انتقادی سیمرغ بوده است. این نشریه از سوی اعضای انجمن اسلامی پلی‌تکنیک منتشر می‌شد. مسئولان وزارت علوم پس از قبولی خانم عالی در کنکور کارشناسی ارشد با رتبه ممتاز، ثبت‌نام وی را مشروط به تعهد پرهیز از فعالیت سیاسی کردند.

میترا عالی در انتخابات دور دهم، در ستاد آقای کروبی فعالیت می‌کرده و نخستین بار در روز ۲۴ خرداد توسط ماموران امنیتی در منزل دستگیر و به فاصله یک روز آزاد شده است. این دانشجو روز ۲۱ بهمن برای بار دوم توسط لباس‌شخصی‌ها دستگیر شد و پس از ۵ روز با قرار کفالت به خانه بازگشت. این بار، لباس‌شخصی‌ها وسایل شخصی و کاری او را ضبط کردند.

دستگیری غیرمعمول

اواسط اسفند ماه ۸۸، ماموران امنیتی از خانم عالی خواسته‌اند که برای گرفتن وسایل خود به دفتر پیگیری وزارت اطلاعات مراجعه کند. این مراجعه بازگشتی به دنبال نداشت و میترا عالی که در این زمان سرگرم تدوین پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود بود، برای سومین باربازداشت و به بند ۲۰۹ اوین منتقل شد. این دانشجو از آن زمان تاکنون تنها یک‌بار تماسی تلفنی با خانواده‌اش داشته و به دلیل حضور بازجو در کنار خود، فرصت توضیح شرایط و اتهامات را نیافته است.

یک فعال دانشجویی که مایل به افشای نام خود نبود در باره دستگیری و شرایط میترا عالی به دویچه‌وله گفت: «ما از طریق زندانیان آزاد شده خبر گرفته‌ایم که خانم عالی تحت فشار است. خانواده‌ی او هنوز امیدوارند که کاربه دادگاه نکشد و در نتیجه وکیل نگرفته‌اند. او را برای پس دادن کیس کامپیوتر و کتاب‌ها و فلاش مموری و چیزهای دیگر که روز ۲۱ بهمن ضبط کرده بودند، صدا کردند. میترا عالی گفته بود من عجله ندارم و چون الان مشغول درس هستم، پس از عید می‌آیم. آنها اصرار کرده بودند که ما صورتجلسه کرده‌ایم و لازم است شما آن را امضا کنید. پدرش و چند نفر از دوستانش هم همراه او رفته بودند ولی کسی را در دفتر پیگیری راه نمی‌دهند. هیچکس باور نمی‌کرد که او را به این شکل غیرمعمول و غیراخلاقی بازداشت کنند.»

این فعال دانشجویی می‌گوید که میترا عالی به دلیل تحصیل در امیرکبیر و شریف، دوستان زیادی در هر دو دانشگاه داشته است اما در احضارهای قبلی وی را متهم کرده بودند که حلقه‌ی ارتباطی فعالان دانشجویی است.

بی‌خبری و بلاتکلیفی

خانواده میترا عالی با وجود مراجعات مکرر به دادگاه انقلاب، هنوز توضیح مشخصی در باره علت تداوم بازداشت این دانشجوی ممتاز نگرفته‌اند و تنها از طریق زندانیان آزاد شده می‌دانند که فرزندشان در سلول انفرادی و تحت بازجویی به‌سر می‌برد.

کمیته دانشجویی دفاع از زندانیان سیاسی اعلام کرده که لغو ملاقات میترا عالی با خانواده‌اش توسط بازجو و نگاهداری او در سلول انفرادی، احتمال بدرفتاری با وی را دامن می‌زند. این کمیته، بازداشت میترا عالی را غیرقانونی و غیرانسانی نامیده و خواهان آزادی این دانشجو شده است.

از سایت فارسی دویچه وله

جمع کوچکی از زنان زندانی در بند نسوان اوین، برنامه ای به مناسبت هشتم مارس، روز جهانی زن، برگزار کردند. در این برنامه، عالیه اقدام دوست تاریخچه مختصری از هشت مارس را قرائت کرد. پس از آن، توسط سرپرست دادسرای اوین احضار شد و اتهامات «خواندن مقاله، نطق و سخنرانی بین بانوان در روز جهانی زن و تهییج درباره فعالیت های زنان؛ تبلیغ سوء علیه نظام؛ توهین به رئیس جمهور، رهبر؛ و تبلیغ به سوسیالیسم» به وی تفهیم شد. عالیه اقدام دوست به دلیل اتهامات مذکور به مدت یک هفته در انفرادی بند ۲۰۹ اوین تحت بازجویی قرار گرفت. به گفته وی در مدت بازداشت و پس از آن، تحت فشار بازجویی بوده است. پس از آن به شعبه ۲ دادگاه واقع در زندان اوین به ریاست آقای عبدی فراخوانده شد و از او علت خوانش نطق (تاریخچه ۸ مارس) مورد پرسش قرار گرفت و به وی اتهامات تبلیغ سوسیالیسم و توهین به رهبر و رئیس جمهور تفهیم شد. این در حالی است که وی این اتهامات را در دفاعیات خود نپذیرفته است. عالیه در تمامی این مراحل از داشتن وکیل و حق تماس تلفنی با خانواده و وکیل خود خانم غنوی محروم بوده است.

عالیه اقدام دوست به دلیل شرکت در تجمع اعتراضی علیه قوانین تبعیض آمیز در ۲۲ خرداد ۱۳۸۵ در میدان هفت تیر تهران، به ۳ سال حبس تعزیری محکوم شد و از دی ۱۳۸۷ برای اجرای حکم در زندان به سر می برد.