ما امضاکنندگان حقوق بشر و سازمان‌های جامعه مدنی از دولت خود مصرانه می‌خواهیم  تا به قطعنامه A/C.30/70/L.45 در جهت ارتقاء و حمایت از حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران رای دهند. این رای‌گیری در طول ۷۰مین جلسه از مجمع عمومی سازمان ملل (UNGA)، برنامه ریزی شده برای سومین کمیته در پنجشنبه ۱۹ نوامبر ۲۰۱۵٫ برگزار خواهد شد.

توافق هسته ای اخیر میان ایران و P5 + 1 برای جامعه بین المللی، موقعیتی برای تمرکز بر وضعیت وخیم حقوق بشر در ایران فراهم کرده است. حمایت از قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل به اولویت بندی حقوق بشر کمک خواهد کرد و تاکید مجدد بر توصیه های هسته ای جامعه بین المللی برای مقامات ایرانی که چگونه می توانند به نحو احسنت به تعهدات حقوق بین المللی شان عمل کنند.

با وجود بسیاری از نگرانی های حقوق بشری، مقامات ایرانی توصیه‌های ایجاد شده در طول چرخه دوم از بررسی دوره ای جهانی (UPR)، را به طور کامل و یا بخشی از آن را رد کرده اند. و نسبت به UPR دوره قبل متعهد به تعهدات داوطلبانه کمتری شده‌اند. در واقع، آنها تقریبا تمام توصیه ها در مورد حقوق مدنی و سیاسی را به طورکامل و یا بخشی از آن را رد کردند.

متن کامل بیانیه به زبان انگلیسی:

To: Member States of the UN General Assembly

12 November 2015

Your Excellency:

We, the undersigned human rights and civil society organizations, urge your government to vote in favor of Resolution A/C.30/70/L.45 on the promotion and protection of human rights in the Islamic Republic of Iran. This vote will take place during the 70^th session of the United Nations General Assembly (UNGA), scheduled for the Third Committee on Thursday, 19 November 2015.

The recent nuclear accord between Iran and the P5+1 provides the international community with an opportunity to focus attention on the chronically dire human rights situation in Iran. Support for the UNGA resolution will help prioritize human rights and reaffirm the international community’s core recommendations for how Iranian authorities can best meet their international rights obligations.

In September and October, the UN Secretary-General and the UN Special Rapporteur on the situation of human rights inthe Islamic Republic of Iran, each reported on a range of practices in the country that seriously undermine the rights to life, freedom from torture, freedoms of expression, association, peaceful assembly, and religion and belief, the right to a fair trial as well as the rights to education and health. The Special Rapporteur also cited discrimination based on gender, religion, and ethnicity. Notwithstanding Iran’s 2002 standing invitation to the United Nations’ Special Procedures, and despite their numerous and repeated requests to visit the country, none of these special procedures, including the country rapporteur, have been allowed to visit for the past 10 years.Furthermore, the authorities have systematically worked to undermine the efforts of Iranian civil society to promote and protect international human rights standards.

Despite these many human rights concerns, Iranian authorities have rejected in full or in part the majority of the recommendations made during the second cycle of the Universal Periodic Review (UPR), and undertook notably fewer voluntary commitments than they had in the first cycle. Indeed, they rejected nearly all recommendations regarding civil and political rights in full or in part.

The continued attention of the international community is required if Iran is to end this pattern of abuse and noncooperation. UN Member States should express their concern about these violations. In doing so, States show support for civil society as well as for those in positions of authority who wish to see improvements in the human rights situation. By voting in favor of the resolution, states will encourage Iran’s government to prioritize human rights and to advance and protect the rights of Iran’s population.

The country has had a disturbing escalation in the use of the death penalty, with at least 830 people executed between 1 January and 1 November 2015. There were reports of executions of at least four juvenile offenders. Iranian authorities executed Fatemeh Salbehi on ۱۳ October for a crime she allegedly committed at age 17. She was convicted of killing her husband, whom she had reportedly been forced to marry when she was just 16. Several UN Special Rapporteurs subsequently denounced this execution of a juvenile offender and lack of judicial leniency given that Salbehi experienced domestic abuse, including forced early marriage.

The vast majority of executions in Iran are for crimes such as drug-related offenses where international law clearly prohibits the death penalty, as the offenses are not ‘the most serious crimes’. Iranian law maintains the death penalty for financial crimes and for acts that should not be considered criminal at all including “insulting the Prophet of Islam,” and consensual sexual relations between adults, including for adultery and certain same-sex relations. Some individuals may also have been executed for peacefully exercising their rights to freedom of expression, association, and assembly. Others, including a spiritual teacher, Mohammad Ali Taheri, remain on death row for peacefully exercising their rights to freedom of belief. Executions based on national-security-related charges that may be politically motivated appear to be carried out disproportionately against members of Iran’s ethnic minority communities, including Ahwazi Arabs, Azerbaijani Turks, Kurds, and Baluchis, who experience widespread discrimination in law and practice, including in the enjoyment of their economic, social and cultural rights.

Trials in Iran often fall far short of international law and standards. Sentences, including the death penalty, are often imposed without any regard to internationally prescribed safeguards, such as access to a lawyer of one’s choice from the time of arrest. The use of “confessions” coerced under torture or other ill-treatment is routinely reported, and courts generally rely on evidence obtained in breach of international law and standards.

UN bodies and human rights organizations have expressed grave concerns for hundreds of activists, journalists, human rights defenders, women’s rights advocates, trade unionists, lawyers, students, artists, and members of ethnic and religious minorities languishing in arbitrary detention. Iranian detainees and prisoners persistently face the risk of torture or other ill-treatment, including prolonged solitary confinement and denial of medical treatment. They are regularly denied access to legal counsel, in breach of their right to a fair trial. Many detainees are prosecuted under vaguely defined national security charges, which are routinely used to silence peaceful expression, association, assembly, and religious activity.

At the start of November, Iran’s Revolutionary Guard arrested at least five journalists, including Isa Saharkhiz, Ehsan Mazandarani, Afarin Chitsaz, and Saman Safarzaee. According to Isa Saharkhiz’ son, he is facing national-security-related charges.  In an alarming set of cases, courts have imposed lengthy prison terms of 12 to 16 years on several young activists. For example, on 30 May, an artist and civil society activist, Atena Farghadani, was sentenced to over 12 years in prison for her association with families of the post-2009 presidential election protesters who died in detention, allegedly under torture, and for her artwork. The artwork included drawing and posting on Facebook a satirical cartoon that mocked Iranian lawmakers for their efforts to pass a bill that outlaws voluntary sterilization and restricts access to information about contraception.

Systematic discrimination and violence against women in law and practice also merits serious concern. For instance, married women do not have equal rights with their husbands, including with respect to divorce, child custody and inheritance, and must legally have their husbands’ permission to attend university, hold a job, or travel out of the country. In the past few years, the authorities have increased the discriminatory measures restricting women’s access to higher education, including imposing gender quotas. Women’s participation in society is also restricted through compulsory “veiling” laws that target women who fail to cover their head and conform to strict dress codes for harassment and imprisonment. Since 2012, state funding for Iran’s family planning program has been withdrawn, restricting access to affordable modern contraception for millions of women in the country. Two draft laws, the Bill to Increase Fertility Rates and Prevent Population Decline and the Comprehensive Population and Exaltation of Family Bill, would, if enacted, further erode women’s right to sexual and reproductive health, and entrench gender-based discrimination and violence, including domestic violence.

This resolution on the promotion and protection of human rights in Iran of the 70^th UNGA is a vital opportunity for the international community to express human rights concerns. The resolution welcomes recent positive commitments by Iranian officials, while effectively drawing attention to the broad range of ongoing violations. Moreover, the resolution calls on authorities to cooperate with all UN Special Procedures, including the Special Rapporteur on the situation of human rights in the Islamic Republic of Iran.

Substantive cooperation with UN mechanisms and tangible rights improvements in line with Iran’s international legal obligations are the real measures of progress. By voting in favor of this resolution on Thursday, 19 November 2015, the UNGA will send a strong signal to the government and everyone in Iran that the world is invested in genuine human rights improvements in the country.

Sincerely,

Roya Boroumand, Executive Director

Abdorrahman Boroumand Foundation

Robin Phillips, Executive Director

The Advocates for Human Rights

Hassan Nayeb Hashem, Representative to the Human Rights Council in Geneva

All Human Rights for All in Iran

Said Boumedouha, Deputy Director of Middle East North Africa Programme

Amnesty International

Kamran Ashtary, Executive Director

Arseh Sevom

Thomas Hughes, Executive Director

ARTICLE 19

Shahin Helali Khyavi, Director

Association for Human Rights of the Azerbaijani People in Iran

Taimoor Aliassi, UN Representative

(Association pour les Droits Humains au Kurdistan d’Iran-Genève (KMMK-G

Mansoor Bibak, Co-Director

Balochistan Human Rights Group

Dr. Shirin Ebadi, Founder and President

Center for Supporters of Human Rights

Steering Committee

Committee of Human Rights Reporters

Joel Simon, Executive Director

Committee to Protect Journalists

Jessica Morris, Executive Director

Conectas Direitos Humanos

Hassan Shire, Executive Director

East and Horn of Africa Human Rights Defenders Project

RaphaëlChenuil-Hazan, Executive Director

(Ensemble Contre La Peine de Mort (ECPM

Ibrahim Al Arabi, Executive Director

European Ahwazi Human Rights Organisation

Susan Munroe, Chef Executive

Freedom From Torture

Keyvan Rafiee, Executive Director

Human Rights Activists in Iran

Sarah Leah Whitson, Director of the Middle East and North Africa Division

Human Rights Watch

Carolina Carrera, President

Humanas: Centro Regional de Derechos Humanos y Justicia de Género

Mani Mostofi, Director

Impact Iran

Mohammad Nayyeri, Director

Insight Iran

Hadi Ghaemi, Executive Director

International Campaign for Human Rights in Iran

Stéphanie David, Representative to the United Nations in New York

(International Federation for Human Rights (FIDH

Phil Lynch, Director

International Service for Human Rights

Saghi Ghahraman, President

(Iranian Queer Organization (IRQO

Mahmood Amiry-Moghaddam, Executive Director

Iran Human Rights

Shadi Sadr, Co-Director

Justice for Iran

Rebin Rahmani, Director of European Branch

The Kurdistan Human Rights Network

Jessica Stern, Executive Director

OutRight Action International

Mehrangiz Kar, Chairperson

Siamak Pourzand Foundation

Mahmood Enayat, Director

Small Media

Firuzeh Mahmoudi, Executive Director

United for Iran

Mohammad Mostafaei, Executive Director

Universal Tolerance Organization

Elizabeth A. Zitrin, President

World Coalition Against the Death Penalty

Shadi Amin, Coordinator

6 Rang: The Iranian Lesbian and Transgender Network

نوامبر ۳, ۲۰۱۱

در روز شنبه ۷ آبان ۱۳۹۰ به مناسبت سی امین سالگرد اعدام مهدی خسرو شاهی و همزمان با روز اعدام علی مهدیزاده در ۲۸ مین سالگرد اعدام او، یک درخت آلبالو در باغ یکی از دوستان خانواده آنها در شهر فرانکفورت آلمان کاشته شد.

این مراسم با حضور کسانی از اعضا ی خانواده آنها وبیش از۶۰ نفر از زندانیان سیاسی سابق رژیم شاه و جمهوری اسلامی و دوستان و یاران آن عزیزان که به این مراسم دعوت شده بودند برگزار شد.

مهدی خسرو شاهی متولد ۱۳۲۵ بود. در سال ۱۳۵۰ در ارتباط با سازمان مجاهدین خلق دستگیر و به حبس ابد محکوم شد. در زندان به مارکسیسم گروید و از این سازمان جدا شد. در ۳۰ دی سال ۵۷ همراه آخرین سری زندانیان سیاسی آزاد شد. آزادی اش کوتاه بود بار دیگر در مهر ماه سال ۱۳۶۰ دستگیر شد و در ۱۵ آذر همان سال تیرباران گردید.

علی مهدیزاده در سال ۱۳۲۴ متولد شد. سال ۱۳۵۰ همراه گروه ستاره سرخ دستگیر و به ۱۰ سال حبس محکوم شد و در پائیز سال ۵۷ همراه دیگر زندانیان سیاسی آزاد گردید. علی بار دیگر در فروردین ماه سال ۱۳۶۲ دستگیر شد و در هفتم آبان همان سال تیرباران شد.

مهدی خسرو شاهی و علی مهدیزاده از جمله بنیان گزاران سازمان راه کارگر در سال ۱۳۵۸ بودند و در مبارزه برای آزادی و برابری و سوسیالیسم از جان خود گذشتند.

به هنگام کاشتن درخت و درچند ساعتی که این مراسم برپا بود اندوه و هیجان شادی کاشتن درختی که نماد یاد پایدار مهدی و علی خواهد بود، بهم گره خورده بود. همچنین به فضای مراسم تنوع رنگهای زیبای درختان پائیز جلوه داده بود. همزمان با غروب شعله های آتش همه را به دور خود جمع کرد و ترانه های خاطره انگیز خوانده شد. رخشنده، همسر علی مهدی زاده با صدای گرمش و مهدی اصلانی با سه تار و صدای مهربانش و پرویز با قطعه ای از اپرای کوراغلو و شعرهایی که بهمن در طول مراسم دکلمه کرد شور دیگری به مراسم افزودند.

در این مراسم خانواده این دو عزیز سخنان کوتاهی گفتند، این فضای باغ و کاشت درخت بود که سخن می گفت و چه زیبا.

در سخنان کوتاهی اصغر ایزدی گفت: کاشتن این درخت آلبالو و بقای استوار آن برای ما یک مکان یادآوری است. ما آموخته ایم که هرچند این حافظه است که یادآوری را ممکن می سازد می خواهیم اما، با کاشتن این درخت در ثبت مجسم یادهایمان بکوشیم.

با کاشتن این درخت برتعهد پایدارمان به جنبش بزرگ دادخواهی و عدالت خانواده های اعدام شدگان و ترورهای سیاسی پای می فشاریم. ما خود را درکنار و همراه مادران خاوران، خانواده های قتل های سیاسی زنجیره ای سال ۷۷ و ترور های سیاسی خارج از کشور و مادران عزادار قربانیان جنبش اعتراضی و کهریزک می دانیم و تا رسیدن به خواست این جنبش برای حقیقت و دادخواهی و عدالت از پا نخواهیم نشست.

خواست دادخواهی و عدالت نه تنها پاسخی است به این که : ” دیگرهرگز چنین مباد!” بلکه نقطه عزیمت این خواست بر این مبنا است: ” نباید این جنایت علیه بشریت اتفاق می افتاد”.

رخشنده حسین پور، همسر علی مهدیزاده، در سخنان خود به فراز هائی از زندگی علی اشاره کرد.ر خشنده گفت: زمانی که در سال ۵۷ علی از زندان رهئی یافت همراه با زنده یاد دکتر غلام ابراهیم زاده به تحصن خانواده ها در کانون وکلا پیوست. سال ۶۰ کرامت متولد شد و علاقه و عشق علی به فرزندش وصف ناپذیر است، شاید می خواست عشق یک عمر پدری را در دوسال فشرده کند. کرامت را دوبار به ملاقات پدرش بردم.

او همچنین گفت: در سال ۶۷ در تحصن و اعتصاب غذائی که برای نجات زندانیان سیاسی کرده بودیم، خبر اعدام برادرم را در آن تابستان خونین شنیدم. آنجا من ترانه ای خواندم که دوست بسیار نازنیم شهره مدیر شانه چی که در سال ۱۳۶۰ اعدام شده بود، خواندم. اینجا می خواهم آن ترانه را به یاد همه اعدام شدگان بخوانم. و این گفته علی در وصیت نامه ش برایم همواره زندگی برانگیز بوده است: “همیشه زنده ام و همیشه با شما خواهم بود”.

خواست و آرزو من هم این است که زمانی در یک دادگاه شاهد دادخواهی و عدالت باشم و علیه همه کسانی که علیه بشریت جنایت کرده اند شهادت دهم.

رخشنده در سخنان خود بارها با نام بردن از تعدادی از اعدام شدگان یاد آنها را گرامی داشت.

کرامت، فرزند علی مهدیزاده، با نگاهی از اندوه کوتاه سخن گفت: من دو ساله بودم که پدرم را اعدام کردند ومن هیچ خاطره ای از او بیاد نمی توانم داشته باشم. پدرم نیست اما در تمام زندگیم همواره او را در کنار خودم و دستان او را بر شانه های خود حس می کنم. زمانی که چندین سال بعد یکی از جان به دربردگان کشتار تابستان ۶۷ که در سال ۶۲ با پدرم هم سلولی بوده به دیدن من و مادرم آمد خاطره هائی از پدرم در ذهنم نقش بست. حضور همگی شما در کاشتن این درخت برای من نشانی است از یاد ماندگار پدرم. در وصیت نامه پدرم شعری از فروغ آمده است که همواره الهام بخش زندگی من بوده است: ” پرواز را به خاطر بسپار/ پرنده مردنی ست” . من از بودن شما در مراسم کاشتن این درخت بسیار متشکرم.

منیره برادران، خواهر مهدی، در سخنان کوتاه خود از شکوه زندگی برادرش یاد کرد. او گفت که هر بار در سالگرد تیرباران مهدی در سی سال گذشته حسهای متفاوتی داشته است. سالهایی افسوس خورده که چقدر آزادی برادرش از زندان کوتاه بوده است. امسال اما، حس دیگری دارد. امسال شکوه ۳۵ سال زندگی برادرش در نظرش جلوه بیشتری دارد. او گفت که تیرباران برادرش و همه اعدامهای آن دهه جنایتی بوده که دادخواهی باید در باره شان صورت گیرد ولی سوی دیگر، زیبائی زندگی برادرش و جلوه های شخصیت او مثل شجاعت، صراحت، عشق به آرمانش و انسانها و طنز زیبایش است که رد و خاطره آن می ماند.

نوشته شده توسط:اصغر ایزدی

عکس سلول انفرادی ۲۰۹ را می گذارم جلوی خودم و نگاهش می کنم، هزار فکر و خیال و اتفاق زنده می شود. سعی می کنم همه آنها را در ذهنم عقب برانم اما نمی شود، چون تو الان آنجایی. توی یکی از همان سلولهای انفرادی ۲۰۹٫ یکی از همان دو سلول ته راهروهای بخش زنان ۲۰۹٫ زیر نور ۲۴ ساعته چراغی که شبها نمی گذارد بخوابی و روزها وجودش بی فایده است؛ بسکه در تیرماه تهران، آن سلول انفرادی داغ است از حرارت خورشیدی که مستقیم به سقف و پنجره کوچکش می تابد. عکس را می بینم و یاد روزی می افتم در تیرماه ۸۸، دو سال پیش، که در یکی از همان سلولها، از شدت داغی هوا، حس کردم دیگر نمی توانم نفس بکشم. به حکم قانون ۲۰۹، حتی نمی توانستم به در بکوبم که زندانبان بیاید و در را باز کند؛ لحظه ای باز شدن در کافی بود تا کمی هوای خنک از راهروی منتهی به اتاق کولردار زندانبانها بیاید و نفسم را برگرداند. هرچه هم زنگ می زدم کسی نمی آمد. دریچه بالای سلول بسته بود. سرم را چسباندم به پایین در که کمی هوای خنک از آن می آمد و شروع به نفس کشیدن کردم. یادم نیست چند ساعت در همین حالت چمباتمه زده و چسبیده به فضای باریک پایین در انفرادی ماندم و حالا، دوستانت به درستی نگران تواند که سابقه ناراحتی قلبی داری. چطور نفس می کشی در آن داغی سلول و با آن قلب خراب؟!

مریم عزیزم، خبر پیچیده که دیروز زنگ زده ای خانه و با گریه گفته ای: مرا از این تو در بیاورید و من می توانم تصویر تو را در لحظه ای که این جملات را می گفتی تجسم کنم. ایستاده با چشم بند، پوشیده در چادر، رو به تلفن عمومی انتهای راهروی اصلی ۲۰۹ که یک طرفش ردیف سلولهاست و یک طرف دیگرش بهداری و اتاقهای بازجویی. ایستاده رو به تلفن، در حالی که بازجویت پشت سرت ایستاده و مواظب است اگر یک کلمه بیش از آن که اجازه داده بگویی، تلفن را قطع کند. یادم می آید یکی از طولانی ترین و سنگین ترین بازجویی هایم، از آن بازجویی هایی که صبح شروع می شوند و با صدای اذان مغرب می فهمی که تا شب طول کشیده اند، به پایان رسیده بود. بازجو اجازه داد به خانه زنگ بزنم. دلم برای دریا که آن موقع ۷ سال بیشتر نداشت خیلی تنگ شده بود. مادرم گوشی را برداشت، بغض کرده بودم و صدایم گریه داشت. مادرم شروع کرد با من دعوا کردن که برای چه گریه می کنی؟ و یادم آورد که نباید گریه کنم، نباید جلو بازجو گریه کنم، گریه مال وقتهای تنهایی در انفرادی است. و آن دعوا، یکی از شیرین ترین، مهمترین و تاثیرگذارترین دعواهای مادرم با من بود. که به من آرامش و قدرتی داد وصف نشدنی. کاش مادر تو هم اینها را بخواند. کاش بداند که اگر باز زنگ زدی چطور باید با تو حرف بزند که به تو آرامش و قدرت بدهد. کاش بداند که این دفعه که زنگ زدی، در یک جمله بگوید که این بیرون همه جویای حالت هستند، همه به یادت هستند و با همین جمله، تو خواهی فهمید که فراموش نشده ای، که خبر بازداشت و وضعیت نگران کننده ات همه جا پخش شده، که دوستانت در تلاشند تو هرچه زودتر آزاد شوی. کاش مادرت بداند که برای زندانی، بدتر از هر شکنجه و فشاری، این حس است که فراموش شده است. که مردم بیرون زندان، حتی دوستانش، دارند زندگی شان را می کنند. کاش مادرت بداند همین یک جمله چقدر می تواند به تو آرامش و قدرت بدهد.

مریم جان، این روزها مدام به تو فکر می کنم، به همه کارهایی که با وجود سن کم اما سابقه زیادت در عکاسی ورزش زنان کرده ای. به این فکر می کنم که همه عکاسها، عکس می گیرند برای دیده شدن. برای چاپ و منتشر شدن. عکاس، به عکسش و با عکسش شناخته می شود. و تو، برخلاف همه عکاسها، عکسهایی می گرفتی برای دیده نشدن. عکاسی از ورزش زنان و از ورزشکاران زن، همواره محکوم به سانسور، حذف شدن و دیده نشدن بود در مطبوعات ایران؛ که بدن زن، حرکت بدن زن و زندگی جاری در اندامهای زن، موضوعی همواره ممنوعه است در رسانه های ایرانی. تو اما خستگی ناپذیر ادامه می دادی، هرجا و در هر رشته ای، مسابقه یا تمرینی بود، تو حضور داشتی و عکس می گرفتی، بی آن که امیدی به چاپ آن عکسها داشته باشی. در یک جمله، تو عکاسی بودی که هیچوقت نه عکسهایت دیده شد و نه خودت، از رهگذر عکسهایت دیده شدی. برای همین است که جز ما، عده ای از فعالان جنبش زنان، که تو می دانستی موضوع ورزش زنان برایمان مهم است، عکسهایت را کمتر کسی دیده است. کمتر کسی ارزش کار بزرگی که تو در تمام این سالها کردی می داند، کمتر کسی درخشان ترین عکسهای تو را به یاد می آورد زیرا حتی اجازه برپایی نمایشگاهی از عکسهای ورزشی ات پیدا نکردی.

و ما می دانیم که عکاسی از زنان فوتبالیستی که برای شرکت در جام جهانی فوتبال زنان به آلمان آمده اند، فرصتی بود که در تمام این سالها منتظرش بودی؛ فرصتی برای دیده شدن. فرصتی برای اینکه تجربه سالها کارت را بریزی توی قاب دوربین و زندگی زنان ورزشکار کشورهای مختلف را ثبت کنی تا ماندگار شود؛ تا ماندگار شوی. و “آنها” نه فقط آزادیت را که این فرصت بی نظیر را هم از تو گرفتند. امروز یکی از دوستان مشترکمان می گفت: نکند مریم قربانی اختلافات فیفا با دولت ایران بر سر لباس فوتبالیستهای زن شده است و من به یاد آخرین مجموعه عکسهایت می افتم؛ عکسهایی که از تجمع اعتراضی فوتبالیستهای زن در مقابل فدراسیون گرفته بودی. آخرین عکسها در وبلاگت، “آگراندیسمان”، و به دوست مشترکان می گویم: ” از “آنها” بعید نیست که ید طولایی در سناریو سازی و ربط چیزهای بی ربط به هم دارند.”

می نویسم “آنها”، نه برای اینکه مطمئن نیستم چه مقاماتی دستور بازداشت تو را، درست چند ساعت مانده به سفرت به آلمان داده اند، بلکه برای اینکه آنقدر ترسو و بزدل هستند که حاضر نیستند جلو بیایند و بگویند: بله، ما مریم مجد را بازداشت کرده ایم و اتهامش هم این است. “آنها” آنقدر ترسو هستند که به تو چشم بند می زنند مبادا بعدا، جایی در خیابان ببینی و بشناسی شان. “آنها” حتی از اینکه فرزندانشان بدانند شغلشان چیست ترس دارند. “آنها” از فردایی می ترسند که من به ایران بازگردم و دست در دست تو، از درهای باز زندان اوین وارد ۲۰۹ بشویم و اتاقهای بازجویی و سلولهایمان را به هم نشان بدهیم؛ روزی که نه نامهای مستعار “آنها”، نه پنهان کردن چهره هایشان از رهگذر چشم بندها و رو به دیوار نشاندنهای ما، نه دروغ گفتن هایشان به زن و فرزند و فامیل، هیچیک به نجاتشان از ایستادن در مقابل محکمه وجدان جمعی و گفتن حقیقت درباره آنچه در اتاقهای بازجویی، در شکنجه گاهها و در سلولهای انفرادی کردند، کمکی نخواهد کرد.
آن “روز ناگزیر”* می آید مریم جان! حتی اگر تو، الان، در قاب تنگ آن سلول انفرادی فکر کنی که تلخ ترین لحظه های زندگی ات تا ابد طول خواهد کشید. آن روز ناگزیر فراخواهد رسید؛ دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد!

شادی صدر، ۴ تیر ۱۳۹۰، لندن

—–

* اصطلاح “روز ناگزیر” را از شعر قیصر امین پور وام گرفته ام که خواندنش و دوباره خواندنش را این روزها به همه توصیه می کنم. اینجا قابل دسترسی است:

http://gheisaraminpour.ir/showT.aspx?Lang=F&ID=735F5D40515E49735D54

مجموعه ای از بخشی از عکسهای مریم مجد از ورزش زنان:

http://shirzanan.net/spip.php?auteur5

مجموعه ای از اخبار مربوط به مریم مجد تا لحظه نوشته شدن این مطلب:

http://www.rferl.org/content/iranian_female_photojournalist_missing/24243177.html

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jun/22/iran-missing-womens-rights-activist

http://www.wluml.org/node/7300

http://www.radiofarda.com/content/f4_iranian_journalist_detain_maryam_majd/24242106.html

http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2011/06/110621_l21_journalist_majd_germany_iran_photographer.shtml

http://shabakeh.de/news/1731/

http://persian.iranhumanrights.org/1390/03/maryam_majd_football/

http://balatarin.com/topic/2011/6/21/1007991/popular/3

http://www.guardian.co.uk/world/2011/jun/22/iran-missing-womens-rights-activist

http://maryammajd.persianblog.ir/

http://www.shirzanan.net/spip.php?auteur5

http://www.dw-world.de/dw/article/0,,15176345,00.html?maca=per-rss-per-all-1491-rdf

http://www.daneshjoonews.com/news/humanrights/8022-1390-04-03-22-50-58.html

http://www.we-change.org/spip.php?article8088

به نقل از ویلاگ شادی صدر

امروز عصر در مجلس بریتانیا سخنرانی داشتم. موضوع برنامه، “بحران حقوق بشر در ایران” بود و من بررسی وضعیت زندانیان سیاسی زن را به عنوان موضوع صحبتم انتخاب کرده بودم. در این سخنرانی من زندانیان سیاسی زن را به چهارگروه تقسیم کرده بودم: اولین گروه، زندانیانی هستند که تنها به دلیل مذهب خود زندانی می شوند، مانند بهاییان و مسلمانان مسیحی شده، از این گروه، من فریبا کمال آبادی ومهوش ثابت، رهبران جامعه بهایی را که به ۱۲ سال حبس محکوم شده اند مثال زدم. گروه دوم، زندانیانی که به دلیل عضویت خود یا افراد خانواده شان در گروههای سیاسی مخالف در زندان هستند، و شبنم مددزاده، یکی از آنهاست. وکلا، روزنامه نگاران و فعالان جنبش زنان و سایر جنبشها، گروه دیگر بودند؛ بهاره هدایت، نسرین ستوده، فاطمه مسجدی و مریم بهرمن زندانیانی بودند که من درباره وضعیتشان صحبت کردم و گروه آخر، شهروندان گمنامی که در اعتراضات پس از انتخابات دستگیر شده اند.

گروه دیگری که درباره آنها حرف زدم، فعالان زنی بود که پس از انتخابات دستگیر شده و در اثر فشارهای داخلی و بین الملل، پس از مدتی آزاد شده اند اما در عین حال، در دادگاه به حبسهای طولانی مدت محکوم شده و هرلحظه ممکن است به زندان فراخوانده شوند. شیوا نظرآهاری، فعال حقوق بشر، که با وثیقه ۷۰۰ میلیون تومانی در خارج از زندان به سر می برد، یکی از آن مثالهاست که هرلحظه ممکن است برای گذارندن ۴ سال از بهترین سالهای زندگی خود به زندان رجایی شهر احضار شود.

و البته در پایان فهرست، یادی هم کردم از زندانیان زنی که دیگر بین ما نیستند؛ کشتگان ما: شیرین علم هولی، زهرا بهرامی و هاله سحابی.

در عین حال من به موضوع آزارهای مبتنی بر جنسیت اشاره کردم که در جامعه ایران و از جمله در زندان، تمامی جنبه های مختلف زندگی زنان را تحت تاثیر قرار می دهد. به نامه اخیر زندانیان سیاسی محبوس در بند قرنطینه زندان اوین اشاره کردم، توصیف آنها از شرایط غیرانسانی حاکم بر زندگی شان و بخش مهم نامه که در آن شهادت می دهند که در اتاقهای بازجویی، روح زنان زندانی بارها مورد تجاوز واقع شده است.

در آخر، به این نکته اشاره کردم که آزار جنسی زنان در زندانها باید به فوریت و به شکلی اثر بخش پیگیری شود، نه فقط برای اینکه قربانیان به تسکین و آرامش برسند بلکه به این دلیل که هر زنی که روح یا جسمش در زندان مورد تجاوز قرار می گیرد، هزاران زن در خارج از زندان، خود، یا به خاطر ترس خانواده هایشان، دست از فعالیت برداشته، به سکوت و انزوا کشیده می شوند.

متن کامل سخنرانی به انگلیسی در اینجا قابل دسترس است.

پاورپوینت سخنرانی به همراه عکسهای زندانیان اینجا آپلود شده است.

اعلان برنامه و اسامی دیگر سخنرانان را در اینجا می توانید ببینید. یکی از سخنرانان، امید جلیلی، کمدین معروف ایرانی – انگلیسی بود که با بیان تجربه دردناک خود از زندگی به عنوان یک بچه بهایی در جامعه ایرانی و یک خارجی در جامعه انگلیس، خنده تلخی بر لبان همه  نشاند.

طبقه دوم مادربزرگ من سه تا اتاق بزرگ داشت که من توی یکیش فرش پهن کردم، مبل‌های مادربزرگم را چیدم، یک تلویزیون قرمز کوچیک از این‌هایی که با یک گردالی کانال عوض می‌کنند قرض کردم، کمدی که وقتی بچه بودم عموم برای تولدم گرفته بود را کشیدم بالا و البته توی همه این‌ها خواهرم بود ولی مثل حالا؛ خب هیچ‌وقت نبود.

صبح‌ها با یک خانم چاق گنده‌ای که آدم حس‌باحالی ای بود ولی من را دوست داشت می رفتم عکاسی، نور می‌گرفتم، بعضی وقت‌ها عکس می‌انداختم

بعضی وقت‌ها خودش تکیه می داد کنار و عکس گرفتن من را نگاه می‌کرد و می‌گفت کادر بندیت فلان، این بیسار و با افتخار نگام می‌کرد و من از اینکه با افتخار می‌شود نگام کرد کیف می‌کردم. بچه بودم به هرحال

کم‌کم حالم خوب شد، کم‌کم یادم رفت برای چی جدا شدم، کم‌کم جای زخمهام را می‌لیسیدم، ولی زندگی مجردی بود و یک دختر هیفده هیژده ساله.

یکبار توی راهروی خانه مچ همسایه پشتی را گرفتم که از پشت بام آمده بود، یک‌بار پول کم آورده بودم و پنجاه تا تک تومنی تا آخر ماه توی کیفم ماند (عکاسی درآمد بالایی داشت ولی نه برای منی که هیچ وسیله‌ای از خودم نداشتم)، خیلی بار شد که سقف خانه چکه کند و من تشت گذاشته باشم زیرش، خیلی بار شد که لوله باز کنم، دست کنم توی چاه و خیلی چیزهای دیگر

یک سال بعد سر قضیه ارث و میراث بیرونم کردند، چون فامیل‌های ما در عین اینکه بهت لبخند می زنند طناب دارت را می‌بافند و چون برایشان معنی نداشت که من انجا باشم.

بعد باز من به اندازه چند تا خیابان رفتم آنطرف‌تر، توی یک خانه قدیمی، ته یک کوچه بن بست، توی یک خانه که سه تا اتاق دارد و شش تا در با یک بالکن دلباز که گل و گیاه داشت ولی همین چند ماه پیش صاحبخانه ترتیب گلهاش را داد چون به نظرش کثیف بودند و چون گل‌ها برگ دارند و برگ‌ها صاحبخانه را ناراحت می‌کنند.

کم کم پول من همه‌ش رفت پای کتاب و فیلم

مینا کامپیوتر خرید. مینا دراور خرید. بعد از آنجا به بعد دوتایی همه چیز را خریدیم، آن وقت‌ها من دانشجو بودم و پول نداشتم، الان هم دانشجوام ولی بیشتر از آن وقت‌ها پول دارم و هنوز هم یک جاهایی سعی می کنم جبران کنم آن‌وقت‌ها را که مینا خرید و من نشد که کمک کنم.

بعد سرخوشی از خانه جدید که تمام شد کم‌کم مصیبت شروع شد؛ سال اول کله پسر همسایه پشت پنجره بود، سر و ته قضیه با شیشه مات‌کن تمام شد و ما از ترس اینکه بیرونمان نکنند خفه خون گرفتیم.

سال بعدتر همسایه بغلی را از روی همان بالکن دلباز جمع کردیم که وقتی زنش رفته بود حمام آمده بود سر و گوشی اینطرف آب بدهد.

زمستان همان سال، که می‌کند به عبارتی سال ۸۶ و آخرین سالی که برف سنگین آمد گچ اتاق اولی ریخت، من شال و کلاه کردم رفتم چند ساعت روی پشت بام و برف پارو کردم و از اینکه چقدر گناه دارم هی اشک ریختم.هی گفتم این خیلی نامردی است.

زندگی مجردی، و روی پاهای خود آدم ایستادن ولی، ختم به این مصیبت‌های دم دستی نیست، من نیمی از بیست و یک سالگیم را دو شیفته کار کردم، چون خیلی بی پول بودم و چون داشتم پول جمع می‌کردم برای ادامه درسم، خیلی وقت‌ها خیلی از آقایان دوست و همسایه و آشنا را از پشت شیشه ها و پنجره‌ها و وسط خانه جمع کردم حتا، و همه این ذکر مصیبت‌ها برای این است که این آخری را بگویم.

اینکه توی تمام این چند سال، تنها چیزی که خیلی ازارم داده، بی پولی است.

من دانشجو ماندم، بقیه درسم را دارم با مصیبت می‌خوانم، یک روز در هفته می‌کوبم می‌روم یک شهر دیگر، دانشگاهم شهریه دارد، اتوبوسی که من را می‌برد و برمی‌گرداند پول می‌گیرد، چهار صبح مجبورم راه بیفتم و آژانس لازم دارم.

این‌ها به کنار، خانه حالام کرایه دارد، من آدمم، می خورم، لباس می‌پوشم و بعضی وقت‌ها؛ به تفریح نیاز دارم.

من یک دختر تنهام، یک دختر تنها که شُک زده است از وقتی گفته‌اند یارانه‌ها را برداشته‌اند. هاج و واجم. راه برگشت ندارم، راه برگشتنم این است که تمام سالهای زندگیم را پاک کنم، برگردم به تاریخ، آدم‌های مرده‌ام را زنده کنم، آدم‌های رفته‌ام را برگردانم، پدرم را عوض کنم، ازش بخواهم اینطوری که هست نباشد و همه این‌ها.

من شک زده‌ام، بغض دارم، تنهایی از پس این زندگی برنمی‌آیم و با تمام دردهایی که داشته‌ام تنها چیزی که له‌ام می‌کند بی پولی است، تنها دردی که هیچ‌وقت براش راه حلی پیدا نکرده‌ام.

و تنها چیزی که الان بلدم بگویم این است که باید رید به این مملکت؛ اول از همه به رییس جمهور و رهبرش.

http://iloneka.blogspot.com/2010/12/normal-0-false-false-false-en-us-x-none.html

این بنا در امتداد کانال آب برلن که از میان پارک زیبای “تیر گارتن ” می گذرد و درکنار پلی که دو سوی پارک را به هم وصل می کند، ساخته شده است. روی دیوار مقابل این بنا، در دیباچه یی می خوانیم:

” در شب ١۵ ژانویه ١٩١٩، دکتر رزا لوکزامبورگ و دکتر کارل لیبکنخت به دست سربازان و افسران گارد سواره نظام مورد ضرب وشتم قرار گرفته و کشته شدند. رزا لوکزامبورگ تا حد مرگ مضروب شد و جسد او پس از مرگ، به دست قاتلانش در این نقطه به آب افکنده شد. اندکی بعد دکتر کارل لیبکنخت به گلوله بسته شد؛ درکنار “دریاچه جدید” در چند متری شمال همین مکان. درآن مکان هم بنای یادبود وی ساخته شده است.

مبارز سوسیالیست رزا لوکزامبورگ ، درمبارزه علیه سرکوب، حکومت نظامی و جنگ، قربانی مرگی سیاسی گردید که نتیجه‌ی یک توطئه مزورانه بود.

تحقیرزندگی و اعمال خشونت علیه انسان ها، نمایش گر توانایی‌های برخی انسان‌هاست در اعمال رفتار غیرانسانی. این رفتار غیر انسانی نمی تواند ونباید وسیله یی برای حل اختلافات باشد و به عنوان راه حل مورد استفاده قرار گیرد. برلن ١٩٨٧”

سال‌هاست که بنای یاد بود رزا که کمتر کسی به آنجا می‌رود، میعادگاه چندین تبعیدی ایرانی شهر برلن است. به آنجا می‌رویم، گل ها را درمیان حروف نام “رزا لوکزامبورگ” می‌گذاریم و روی بنا را با گل پر می کنیم و چند گل نیزبه یاد رزا و عزیزان‌مان در کانال می‌اندازیم. خاطره تعریف می‌کنیم. و هر بار به مادران، پدران، همسران و فرزندانی می‌اندیشیم که سالهاست در گورهای بی نام و نشان و خاوران‌ها دنبال عزیزان خود می‌گردند. و با وجود سرکوب و توهین ماموران امنیتی و پاسداران، برای زنده نگاه‌داشتن خاطره و یاد عزیزان خود، هم‌چنان پیگرانه و خستگی ناپذیر به گورستانها می‌روند.

این بار کانال یخ زده بود. گلهای سرخ روی یخها جلوه‌ی دیگری داشت. سرما بیداد می‌کرد. دوستی و محبت اما گرما بخش گروه ما بود.

ما فراموش نکرده و هرگز فراموش نخواهیم کرد.

میهن، فریده، میترا، طاهره، گلی، گیتی، مهنوش، فریده، مهوش

Dez. 2010. BERLIN

مسئول محترم سیاست خارجی اتحادیه اروپا

دور تازه مذاکرات جمهوری اسلامی با گروه کشورهای پنج به علاوه یک در حالی آغاز می شود که وضعیت حقوق بشر در تمامی حوزه ها در ایران، روز به روز وخامت بیشتری به خود می گیرد.سرکار عالی در ماههای اخیر چندین بار به نمایندگی از اتحادیه اروپا نسبت به نقض شدید حقوق بشر در ایران  ابراز نگرانی کرده اید:

در آخرین بیانیه تان، ضمن ابراز نگرانی از وضعیت سکینه محمدی آشتیانی، به دولت ایران، تعهداتی را که راجع به مجازات اعدام در طی  بررسی دوره ای وضعیت حقوق بشر در  شورای حقوق بشر سازمان ملل پذیرفته است یادآوری کرده اید  .

همچنین شما در بیانیه ها و نامه های متعدد، نقض حقوق شهروندان، به خصوص در جریان سرکوب شدید اعتراضات پس از انتخابات را که همراه با نقض شدید آزادی بیان، آزادی تجمعات، حق برخورداری از محاکمه منصفانه و نیز برخورداری از جریان آزاد اطلاعات و ارتباطات بوده است را محکوم کرده اید.

سرکار عالی به نمایندگی از اتحادیه اروپا نسبت به صدور و اجرای احکام اعدام  برای زندانیان سیاسی، نوجوانان و اقلیتهای قومی و نیز نقض حقوق رهبران و فعالان اپوزیسیون و همچنین نقض گسترده و وسیع حقوق زنان و حقوق اقلیتهای مذهبی ابراز نگرانی کرده اید.

به علاوه در سالگرد اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۹ ، اتحادیه اروپا در بیانیه مشترکی با ایالات متحده آمریکا ضمن محکوم کردن تداوم نقض حقوق بشر در ایران از انتخابات ۲۲ خرداد به این سو، بازداشتهای گسترده، دادگاههای نمایشی، تهدید به اعدام معترضان، آزار و اذیت اعضای خانواده بازداشت شدگان و تداوم عدم برخورداری شهروندان از حق تجمعات مسالمت آمیز را خلاف موازین حقوق بشر دانسته و از دولت ایران خواسته است که کسانی که مرتکب نقض حقوق بشر شده اند، پاسخگوی اعمال خود شوند.

با این همه، به نظر می رسد که این اقدامات و سایر اقدامات غیر رسمی یا غیر علنی اتحادیه اروپا در بهبود وضعیت حقوق بشر در ایران تاثیر چندانی نداشته است و برداشتن گامهای محکم تر و موثرتری لازم است. درست در صبح روزی که این نامه نوشته می شود،  حکم قطعی ۱۵ سال حبس به حسین رونقی ملکی، وبلاگ نویس و دانشجوی ۲۵ ساله که از یک سال پیش در بازداشت به سر می برد ابلاغ شد. این حبس طولانی مدت، تنها به این دلیل است که او برای دسترسی آزادانه شهروندان به اینترنت و ساختن راههای مبتکرانه برای عبور از فیلترینگ حکومتی تلاش می کرده است. همچنین درست در نخستین ساعات صبح همین روز، شهلا جاهد،  یک متهم به قتل، در حالی که ابهامات جدی در مورد دلایل اتهام و همینطور اسناد و شواهد فراوان مبنی بر نقض اصول محاکمه منصفانه در پرونده وی وجود داشت، در زندان اوین به دار آویخته شد.

سازمان “عدالت برای ایران”، همصدا با بسیاری از فعالان جامعه مدنی ایران، همانگونه که قبلا در ملاقاتهای متعدد با مقامات مختلف اتحادیه اروپا، مطرح کرده است، یک بار دیگر از شما درخواست می کند که موضوع حقوق بشر را به عنوان یک اولویت طراز اول، در گفت و گوهای آتی خود با مقامات جمهوری اسلامی بگنجانید. در عین حال، از آنجایی که به نظر می رسد اتخاذ اقدامات جدی و موثرتر برای توقف نقض حقوق بشر در ایران لازم باشد، “عدالت برای ایران” از اتحادیه اروپا درخواست دارد که تحریم های حقوق بشری، شامل ممنوعیت ورود ناقضان حقوق بشر به کشورهای عضو اتحادیه اروپا و همچنین بلوکه کردن دارایی های آنان را، نظیر آنچه در مورد کشور برمه به اجرا در آورده است، در مورد جمهوری اسلامی وضع و اجرا نماید.تنها از این طریق است که ناقضان حقوق بشر در ایران، پیام روشنی را از کشورهای اروپایی دریافت خواهند کرد مبنی بر اینکه جامعه جهانی در مقابل اعمال آنان سکوت نخواهد کرد و اجازه نخواهد داد در فقدان یک قوه قضاییه مستقل، ناقضان حقوق بشر در ایران همچنان از مصونیت برخوردار باشند وپاسخگوی اقدامات خود نباشند.

سرکار عالی در اطلاعیه ای به مناسبت سالگرد انتخابات ریاست جمهوری، ضمن اینکه موارد نقض حقوق بشر را خاطر نشان ساختید،  به مردم ایران اطمینان دادید که فراموششان نخواهید کرد. هفته آینده، شما به نمایندگی از اتحادیه اروپا با نمایندگان جمهوری اسلامی ایران در ژنو بر سر میز مذاکره خواهید نشست. مردم ایران بی صبرانه منتظرند تا ببینند که شما، همانگونه که وعده داده بودید، آنها را فراموش نکرده اید!

با احترام

شادی صدر

از طرف “عدالت برای ایران”

۱۰ آذر۱۳۸۹

بعضی آدم ها طعم از دست رفتن نزدیکانشان را می چشند و بعضی نه.کسانی که ‘قربانی’ می دهند توی دلشان حفره دارند. حفره ای که پر نمی شود. نمی شود. تا دنیا دنیاست پر نمی شود. مادر من همیشه می گوید: ‘فقط مرگ است که چاره ندارد.’ چاره نداشتن با دل انسان جور نمی شود هرگز. آدم زیر بار بیچارگی دل تنگی عزیزش، فکر از دست دادن عزیزش، تصور به زمین افتادن عزیزش خم و کهنه و کوچک می شود. همه این را می دانند. اما همه این را نمی فهمند. نمی شود فهمید، چون توی چشم آدم داغ دیده نمی شود نگاه کرد. بعید است که بشود. و تا چشم های کسی را نبینی راه پیدا نمی کنی به جاده ها و گذرها و کوچه پس کوچه های دلش.

بعضی آدم ها از نعمت بخشیدن برخوردارند و بعضی نه.

کسانی که از نعمت بخشیدن برخوردار نیستند را نمی توان سرزنش کرد. بعید است که بشود. سرزنش کسی، برای قرار گرفتن در وضعی که خود در آن دخیل نبوده و پیش بینی اش نمی کرده منصفانه نیست. هیچ صاحب حقی انتظار پامال شدن حقش را نداشته که بتواند خود را برای روبرو شدن با آن آماده کند. هیچ کس نمی خواسته در وضعی باشد که سیاهی انتقام گرفتن بشود تنها مأمن زخم های دلش. دل زخمی راه زیادی دارد تا برسد به آن قرار و سکوتی که برای بخشیدن لازم است.

بعضی آدم ها با اعدام مخالفند و بعضی نه.

کسانی که با کشتن دیگران مخالفند الزاما مخالف جزا نیستند. معمولا معتقدند که کشتن مثال بارز خشونت است و تنبیهی برای خشونت نیست. کشتن در ازای کشتن چاره نیست. خود، همان است. حتی شاید تلخ تر باشد چرا که با تدبیر و برنامه ریزی و مصلحت اندیشی برایش تصمیم گیری می شود و نه از جانب ذهنی آشوب زده که جانی به حساب می آید. اما جزایی باید باشد، جزایی سخت، برای تنها کردن دل آدم ها. برای ایجاد حفره ای که تا دنیا دنیاست پر نمی شود.

بعضی آدم ها عاشقی را به رسمیت می شناسند و بعضی نه.

کسانی که عاشقی را به رسمیت می شناسند الزاما صاحبان خوشبخت عشق یا قربانیان خشمگین آن نیستند. اما می دانند که قصه های تلخ و شیرین زیادی هر روز و هر روز به هوای عشق مسیر عوض می کنند. می دانند که عشق بادی است که به بادبان هرکس گیر کند سفرش را می برد به مقصد دیگری. می دانند که عاشق راحت تر زخم می خورد، و راحت تر زخم می زند. آن هایی که عاشقیت را به رسمیت نمی شناسند هم نه این که دل های نامهربان داشته باشند، بلکه انسان را، این اشرف مخلوقات را صاحب تصمیم و فکر می دانند. صاحب لحظه ی جادویی بزرگواری؛ صاحب لحظه ی تصمیم.

بعضی آدم ها هدف عشق های ماندنی می شوند، بعضی هدف عشق های رفتنی، و بعضی نه.

کسانی هستند که عشق را مثل فرزند ناخواسته ای که باید خدا را به خاطرش شکر کرد حفاظت می کنند تا با بزرگ شدنش عصای دستشان باشد. کسانی هستند که مجبورند یک عمر از دست عشقی که نمی خواهند شامل حالشان شود فرار کنند. کسانی هستند که یک بار روی آوردن عشق به زندگیشان را غنیمت می شمرند و قدرش را می دانند. کسانی هم هستند که بر حسب قضا و قدر، نام و صورت آشنایشان هزاران هزار عشق اصل و بدل برایشان می آورد.

همه ی آدم ها، همه ی آدم ها همه ی آدم ها

از دنیای نوجوانیشان خاطره ای یا خاطراتی از عشق های شرمگین و ممنوع دارند که هرگز فراتر از خیال های قصه مانند نرفته، یا که کمترین نشانه اش نامه نوشتن های یواشکی بوده، سکوتهای ترسای پشت تلفن زدنهای بی جا، یا حتی دست تکان دادن ها و جلب توجه کردن های آرزومندانه ای که امروز به آن ها می خندند، یا که هنوز معصومانه بابتشان خجالت می کشند… معلم دبستان، دوست خواهر بزرگتر، پسرعمویی که پس از سال ها از فرنگ آمده، هنرپیشه ای در یک سریال، همسایه ای که ساعت مدرسه رفتنش را با ما هماهنگ می کرد و یا ما فکر می کردیم که می کند… ورزشکاری که تصویر دویدنش بهترین تصویر بوده از قهرمانی که لایق عشق است…

درست همین حالا، خبر رسید که زنی که متهم بود به قتل زنی دیگر در یک ماجرای منتسب به عشق و حسادت، اعدام شد.

در این لحظه زنی کشته شد. به اتهام آتشی که در زندگی یک خانواده انداخت. به اتهام کشتن زنی، مادری، دختری.

من نمی دانم اگر قاضی بودم، جزو آن هفت نفری بودم که فکر می کردند شهلا جاهد بی گناه است، یا جزو بیست نفری که فکر می کردند گناهکار است.

بر فرض این که او قاتل بود…

می دانم که از دست رفتن عزیز چاره و درمان ندارد، می دانم که بخشیدن سخت است و خیلی اوقات خودم توانش را نداشته ام، با کشتن انسان ها مخالفم اما دلم می خواهد انسان ها جزای کاری که می کنند را بچشند، عاشقی را به رسمیت می شناسم و فکر می کنم انسان عاشق انسانیست که معنی خوشی ها و حسرت هایش با دنیای قاضی انسان های غیر عاشق متفاوت است اما خدا نیستم و نمی دانم در هیچکدام از این چیزهایی که می گویم حق با من هست یا نه.

اما این را می دانم که شهلا جاهد وقتی عاشق ناصر محمدخانی شد که سیزده ساله بود.

ناصرمحمدخانی وقتی به او روی خوش نشان داد که او نه تنها قاتل نبود، که گواهینامه هم نمی توانست داشته باشد.سال ها در خانه ای مخفی اش کرد که از مسیر رفت و آمدهای روزانه اش دور نباشد.

از او یک مجرم ساخت. یا… اگر بخواهم مواظب حرف زدنم باشم، در مجرم شدن او نقش داشت و در نُه سال تمام زندانی بودنش، کتک خوردنش، بازجویی شدنش، تا دم مرگ رفتن و آمدنش، حتی نماند که نگاه معنادار مردم کوچه و خیابان مکدرش نکند.

بعضی آدم ها خودخواه و ترسو و ناجوانمردند و بعضی نه.

اما انگار فقط یکی هست که می تواند شب قبل سوار هواپیما شود، ساعت کوک کند تا قبل از طلوع آفتاب بیدار شود، شلوار و پیراهن بپوشد، سوار ماشین شود… و به تماشای حلق آویز شدن زنی برود که وقتی به او دل بست بچه بود اما سال ها، به گفته ی خودش، صبح های زمستان زودتر از او بیدار می شد تا قبل از او مدتی روی کاسه ی توالت بنشیند، مبادا که محبوبش، آرزویش، قهرمانش، حس کند آن سرمای بدمصب دم صبح را.

نمی دانم.

فرشته ی عدالت چشمانش بسته است و گاهی با چشمان باز می خواهمش.

این حفره ها پر نمی شوند. نمی شوند. تا دنیا دنیاست پر نمی شوند